หายใจสิ! พระเอกสายคลั่งจูบเข้ามาเอง

ตอนที่ 2 หายใจสิ พระเอกสายคลั่งนี่จู่ ๆ ก็จูบฉันเองเลย

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ไม่นานนัก ผู้ติดตามคนหนึ่งก็ลงมาแจ้งว่า “คุณถัง ยินดีด้วยที่คว้าชัยในครั้งนี้ องค์รัชทายาททรงเชิญคุณเข้าเฝ้าค่ะ”

ถังมี่เอื้อมมือไปบีบตุ๊กตาผ้าฝ้ายในกระเป๋า: กลัวอะไรล่ะ พวกเขาก็มองไม่เห็นนายสักหน่อย ส่งเสียงหน่อยสิ

ระบบไม่สามารถเชื่อมต่อกับคนอื่นนอกจากโฮสต์โดยตรงผ่านคลื่นสมองได้ แต่สามารถเชื่อมต่อชั่วคราวผ่านการสัมผัสร่างจริง

【คนเยอะเกินไป ฉะ...ฉันจะรวนเอาง่าย ๆ】

ถังมี่กลอกตาในใจ ก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพ “รบกวนพาไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

อีกฝ่ายชะงักไป สาวน้อยตรงหน้ามีหางตาตก ดวงตากลมโตแต่ไม่ดูทึ่ม มองแล้วทั้งหวานและไร้เดียงสา

ช่างแตกต่างจากตัวอันตรายที่เพิ่งกวาดล้างคู่แข่งจนราบคาบเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวผายมือเชื้อเชิญ “เชิญตามฉันมาค่ะ”

ถังมี่เดินตามไปพลางเตือนระบบในใจ: เดี๋ยวฉันกะจะจับมือซางเชวี่ย เตรียมตัวไว้ล่ะ

【จะ...จะเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ】

ถังมี่: ไม่งั้นจะรอให้ฉันใส่ชุดไว้ทุกข์ก่อนหรือไง?

【ค่าโชคชะตาแปรผันตรงกับค่าความสนิท เธอสังเกตความยาวผมของฉันได้นะ ยิ่งผมยาวก็แปลว่าเธอดูดค่าโชคชะตาไปได้มาก】

ถังมี่: งั้นจับมือครั้งหนึ่งจะช่วยให้ฉันไม่ซวยได้นานแค่ไหน?

【ประมาณครึ่งวัน】

ถังมี่จิ๊ปาก: นายทุนไร้จรรยาบรรณ รัชทายาทก็ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องเปลี่ยนพี่ชายฉันมาเป็นพระเอกด้วย?

ระบบไม่กล้าบอกว่าซางเชวี่ยมีแนวโน้มทำลายตัวเองและล้างโลกอย่างรุนแรง ได้แต่ชมว่า【พี่ชายเธอเก่งมาก】

ถังมี่รู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง: นายคงไม่ได้เป็นแฟนคลับสายทุ่มสุดตัวของพี่ชายฉันหรอกนะ?

【มะ...ไม่ใช่สักหน่อย เป็นผลจากการคัดเลือกโดยรวมต่างหาก】

เมื่อทางเดินยิ่งเงียบสงัดและเคร่งขรึม ระบบก็หดตัวเข้าเปลือกอีกครั้ง

ประตูบานใหญ่ประดับทองเปิดออก เผยให้เห็นถังมี่ในชุดกีฬาและเสื้อผ้าลำลองสีขาวทั้งตัว

คนอื่น ๆ ลอบทึ่งกันอยู่ในใจ อีกฝ่ายเพิ่งผ่านการแข่งขันต่อสู้ที่ทุกคนรุมกันแท้ ๆ แต่ชายเสื้อกลับสะอาดเอี่ยม!

หวังรั่วซินพาเธอเข้าไปในห้องด้านใน “สวัสดีค่ะคุณถัง ฉันจะเป็นหัวหน้าโดยตรงของคุณ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักรักษาความปลอดภัยราชวงศ์ ทั้งความสามารถและฝีมือโดดเด่นเหนือใคร ได้ยินว่าตอนสาว ๆ เธอเป็นเพื่อนสนิทกับจักรพรรดินี

ถังมี่ชื่นชมอีกฝ่ายมานาน การได้พบตัวจริงราวกับไอดอลเดินทะลุจอออกมา เธอตื่นเต้นจนพูดว่า “สวัสดีค่ะหัวหน้าหวัง เรียกฉันว่าถังมี่ก็ได้ค่ะ”

“องค์รัชทายาทกำลังรอให้คุณไปเซ็นสัญญารักษาความลับอยู่ค่ะ”

“ได้ค่ะ”

ถังมี่คิดง่าย ๆ ในเมื่อองค์รัชทายาทมีชื่อเสียงดีขนาดนั้น เขาคงเข้ากับคนง่ายแน่ ถ้าเธอยื่นมือไปก่อน อีกฝ่ายก็น่าจะจับมือตอบใช่ไหม?

แต่ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน บรรยากาศก็ยิ่งพิลึก

คนที่ยืนเรียงอยู่สองข้างทางต่างก้มตา หลังตรง ราวกับรูปสลักสองแถวที่ไร้ลมหายใจ

หัวหน้าหวังยืนอยู่ด้านหน้า บดบังสายตาของถังมี่ไว้ ก่อนจะก้มศีรษะและกล่าวเสียงเบาว่า “องค์รัชทายาท เธอมาถึงแล้วค่ะ”

“อืม”

คนตรงหน้าเบี่ยงตัวออกไป ทันทีที่เสียงทุ้มไพเราะชวนตะลึงดังขึ้น ถังมี่ก็รู้สึกราวกับกำลังดื่มด่ำกับงานเลี้ยงทางสายตา

ผมสั้นสีน้ำตาลเข้มตัดไล่ชั้น คิ้วเข้มมีมิติ ใบหน้าได้รูปสมส่วน คำร่ำลือที่ว่าหนุ่มคนนี้เป็นชายในฝันของสาว ๆ เก้าร้อยล้านคนไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย

มองแวบเดียว ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน

มองอีกแวบ สดชื่นตื่นเต็มตา

โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งอันเย็นชาของเขา ราวกับบรรจุลมยามค่ำคืนจากใต้ทะเลลึกไว้ในนั้น ทั้งสง่างามและอันตราย

หวังรั่วซินเห็นภาพแบบนี้จนชินแล้ว ใครก็ตามที่ได้เห็นองค์รัชทายาทครั้งแรกย่อมหลงเสน่ห์รูปลักษณ์สูงศักดิ์สง่างามของเขา

เธอแอบมองชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน หวังว่าสาวน้อยจะไม่ถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน

ถังมี่เผยยิ้มสดใส ดวงตาราวกับกำลังมองอัญมณีแวววาว เธอยกมือแตะอกแล้วโค้งคำนับ “สวัสดีค่ะ องค์รัชทายาท”

ชายหนุ่มนั่งแยกขาอย่างเกียจคร้าน สีหน้าเรียบเฉย ก่อนยื่นมือชี้ไปยังเอกสารสีขาวดำตรงหน้า “เข้ามา”

“ค่ะ”

สัดส่วนร่างกายก็ดีเหมือนกัน ไหล่กว้าง อกผาย ถ้ายืนขึ้นคงสูงเกือบ 190 เซนติเมตร

ถังมี่แกล้งเหลือบมองข้อเท้าขาว ๆ ที่โผล่พ้นชายกางเกงของชายหนุ่มอย่างแนบเนียน ขาวจังเลย

“ชื่ออะไร?” เสียงเย็นชาดังขึ้น ตัดความคิดฟุ้งซ่านของใครบางคนทันควัน

เมื่อถังมี่ได้ยินเขาถามก่อน ก็คิดว่าโอกาสมาถึงแล้ว

เธอจึงเดินไปยืนข้างชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยื่นมือที่หุบนิ้วชิดกันออกไป “ฉันชื่อถังมี่ค่ะ”

เสียงสูดหายใจเบา ๆ ดังขึ้นรอบด้าน ทุกคนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองต่อ

ผู้หญิงคนนี้คิดจะจับมือองค์รัชทายาทงั้นเหรอ?

น่ากลัวเกินไปแล้ว

หญิงสาวให้คำมั่นอย่างมั่นใจ “องค์รัชทายาท ฉันจะปกป้องคุณให้ดีเองค่ะ”

ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่ไม่มีแววคุกคามเผยความจริงใจออกมาเล็กน้อย ซางเชวี่ยยกมุมปากขึ้นบาง ๆ ทว่าสายตากลับลึกล้ำจนคาดเดาไม่ได้

ถังมี่ได้ยินเขาพูดว่า “งั้นก็ฝากด้วยนะ”

ในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกใหม่ มือใหญ่จัง กุมมือฉันได้มิดเลยแฮะ

【ติ๊ง กำลังดูดซับค่าโชคชะตาของอีกฝ่าย กรุณายืดเวลาสัมผัสใกล้ชิดให้นานที่สุด】

ทันทีที่ซางเชวี่ยชักมือกลับ หญิงสาวตรงหน้าก็พลิกมือมาจับนิ้วทั้งห้าของเขาไว้ทันที แรงมือไม่น้อยเลย

ชายหนุ่มเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “หืม?”

แม้ภายนอกจะดูเป็นมิตรและสุภาพ แต่ในดวงตากลับก่อตัวเป็นไอเย็นเยียบและความดุดันไปแล้ว

ถังมี่ฉวยโอกาสสัมผัสผิวกายเขาต่ออีกหลายวินาที ก่อนจะพูดแก้เก้ออย่างงุ่มง่าม “เอ่อ...องค์รัชทายาท ฉันดูลายมือเป็นนะ อยากลองไหมคะ?”

สีหน้าที่ปกติสุขุมเป็นมืออาชีพของหัวหน้าหวังแตกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย เด็กคนนี้เป็นประเภทแขนขาแข็งแรงแต่สมองกลวงหรือไงนะ?

ซางเชวี่ยตอบว่า “ถ้ามีโอกาสคราวหน้า ก็ลองดู”

สายตาของเขาราวกับคมดาบจับต้องได้ เลื่อนลงไปหยุดที่มือทั้งคู่ซึ่งยังจับกันอยู่ ถังมี่รีบปล่อยมือทันที

เธอแอบลูบผมตุ๊กตาในกระเป๋า แล้วพบว่ามันยาวขึ้นจริง ๆ นิดหน่อย

ไม่นานถังมี่ก็เซ็นเอกสารเสร็จและถูกพาออกไป ระหว่างเดินเธอก็ส่งข่าวดีให้ถังจิ่งหมิง

[ขี้เกียจตัวเป็นขน]: ซางเชวี่ยนิสัยดีจริง ๆ หล่อสุด ๆ แถมยังคุยง่ายมาก!

[ฟอร์ทูนา]: ยิ่งมีเสน่ห์ก็ยิ่งอันตราย คืนนี้อยากกินอะไร?

[ขี้เกียจตัวเป็นขน]: หมูตงพอสูตรเด็ดของพี่ชาย!

ขณะที่ถังมี่เอาแต่ชื่นชมความเป็นมิตรของใครบางคน ภายในห้องชั้นในกลับมีบรรยากาศหม่นอึมครึมและกดดัน

ผู้ติดตามรีบนำอ่างน้ำสะอาดกับผ้าไหมมาให้

ชายหนุ่มรูปงามไร้ที่ติลุกขึ้นยืน มองลงมาอย่างเย็นชา คนข้างกายพลันเงียบกริบ บรรยากาศโดยรอบจมสู่ความเงียบงันในพริบตา

เขาขัดถูนิ้วมือตัวเองทีละนิ้ว ราวกับเพิ่งถูกสัมผัส ดวงตาลึกลับหรี่ลง “สืบประวัติคนนี้ให้ชัดเจน”

หวังรั่วซินพยักหน้า “ค่ะ องค์รัชทายาท”

ถ้าเธอเกี่ยวข้องกับคนคนนั้นแม้แต่นิดเดียว เกรงว่า...

ซางเชวี่ยมีสีหน้าราวรูปสลัก แต่คำพูดกลับไร้ความเมตตา “ถ้าสกปรก ก็จัดการทิ้งซะ”

ความหนาวเหน็บแล่นผ่านแขนขาทุกส่วนอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนฟังขนลุกและหวาดผวา

หลังผ่านการอบรมสั้น ๆ อีกฝ่ายก็บอกให้ถังมี่มารายงานตัวตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อให้คุ้นกับตารางพักผ่อนขององค์รัชทายาทก่อน พอเปิดเทอมจะได้ทำงานประสานกันอย่างราบรื่น

เรียกว่าการอบรม แต่จริง ๆ ก็แค่กำชับเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่กี่ข้อ

ข้อแรก ห้ามปล่อยให้องค์รัชทายาทบาดเจ็บเด็ดขาด แค่ถลอกหรือกระแทกนิดเดียวก็โดนหักเงินและลงโทษ

ข้อสอง ห้ามเผยแพร่คำพูดในแง่ลบเกี่ยวกับองค์รัชทายาท ไม่อย่างนั้นทั้งตระกูลจะโดนลูกหลงและต้องติดคุก

ถังมี่รู้สึกว่ากฎพวกนี้ละเอียดเกินไป จนทำให้ซางเชวี่ยดูเหมือนของเปราะบางแถมยังอันตราย

พอตกค่ำ เธอเพิ่งเข้าบ้านมาก็ได้กลิ่นเนื้อหอมฉุย

ถังมี่ฉีกยิ้มกว้าง รีบกระโดดเข้าบ้าน “หอมจัง หอมมาก คุ้มแล้วที่ฉันยอมพลีชีพให้นายทั้งน้ำตา”

เสียงผู้ชายดังมาจากห้องหนังสืออย่างจนใจ “เอาแต่ฝึกมวย วิชาสามัญก็ห่วยแตก”

หญิงสาวย่องไปจู่โจมจากด้านหลัง ใช้สองมือโอบรอบท้ายทอยของชายหนุ่ม “ฮิ ๆ ทำอะไรอยู่เหรอ?”

พอก้มลงมองก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังตัดผ้าอยู่

ถังมี่ทำหน้าเหมือนเห็นผี เธอดึงตุ๊กตาตัวเล็กจากกระเป๋าออกมาแล้วร้องขึ้น “นายกำลังตัดเสื้อผ้าให้เจ้าตุ๊กตากลัวคนตัวนี้เหรอเนี่ย?!”

นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?

เธอเบิกตากว้าง ส่งเสียงฮึดฮัด “ถังจิ่งหมิง นายยังไม่เคยตัดเสื้อผ้าให้ฉันเลยนะ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป