【ขนมหวานของคนสองคน ไม่มีคู่รอง ไม่ต้องจับคู่ให้ลงตัว รักแท้ล้วน ๆ พระเอกสายคลั่งมโนเข้าข้างตัวเองจนได้ แล้วก็เกาะติดภรรยาจูบทุกวัน ช่วงหลังเร่งเครื่องเต็มสปีด】
【ไม่เอารักกันปุบปับ ไม่เอาดราม่าแย่งผู้ชาย หวานขำขัน อ่านสบาย ไม่ต้องเปลืองสมองกับเรื่องรัก ๆ】
——
ถังมี่เดินออกมาจากห้องครัว โดยคาบลูกพีชไว้ครึ่งลูก
เธอใช้มือข้างเดียวยันพนักโซฟา พลิกตัวกลางอากาศอย่างคล่องแคล่ว ก่อนลงนั่งอย่างเท่
ชายหนุ่มที่เพิ่งเลิกงานยืนอยู่ตรงประตู หลับตาลงทั้งสองข้างแล้วพูดว่า “อีกไม่นานก็ขึ้นปีสองแล้ว ยังทำตัวเหมือนลิง กระโดดไปกระโดดมาอยู่ได้ทุกวัน”
หญิงสาวหันกลับไป แล้วก็เป็นอย่างที่คิด มี ‘เซอร์ไพรส์’ อีกแล้ว
“พี่โดนของหรือไง?”
เธอดึงทิชชูเปียกจากโต๊ะกลางอย่างรวดเร็ว “เมื่อวานตกท่อระบายน้ำ วันนี้ล้มลงไปในหลุมโคลน?”
ชายหนุ่มแหงนหน้าถอนใจ “น้องก็ยังไม่เชื่อพี่”
มือที่กำลังเช็ดตัวหยุดชะงัก ถังมี่มองเขาด้วยสีหน้าคล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด
หนึ่งสัปดาห์ก่อน พี่ชายของเธอกลายเป็นตัวซวย ดื่มน้ำยังมีเศษอาหารติดฟัน นอนหลับอยู่ดี ๆ เตียงก็พัง เดินอยู่บนพื้นเรียบ ๆ ก็หกล้ม ไหนจะขี้นก ฝาท่อ รถชนท้าย ทุกอย่างมาครบ
แต่เมื่อคืน เรื่องราวกลับมีความคืบหน้าใหม่
เขาบอกว่าถูกระบบประหลาด ๆ ผูกมัดไว้ ระบบบังคับให้เขาไปดูดโชคชะตาของพระเอกคนปัจจุบัน เพื่อขจัดความซวย แล้วขึ้นแทนอีกฝ่ายเป็นพระเอกคนใหม่ของโลก
ถังมี่ถามว่า “จะไปไหว้พระที่วัด หรือหาหมอผีมาทำพิธีที่บ้านดี?”
ระบบพระเอกอะไร โลกอะไร พูดจาเพ้อเจ้อไม่เว้นวัน
ใบหน้าที่เปื้อนโคลนถูกเช็ดจนสะอาด เผยให้เห็นความหล่อคมคาย
แต่ชายหนุ่มกลับมีสีหน้ากลัดกลุ้ม “ตอนแรกพี่ก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้…พี่จนปัญญาจริง ๆ”
ดูดโชคชะตาบ้าบออะไร นี่มันโชคดีหรือเคราะห์ร้ายกันแน่วะ!
ถังจิ่งหมิงแบมือซ้ายออก เผยให้เห็นแผลสดสีแดงฉาน เขามองมันอย่างเหม่อลอย “วันนี้ตอนทำงาน ปืนรุ่นใหม่ที่กำลังพัฒนาจู่ ๆ ก็ลั่นขึ้นมา มือพี่เกือบใช้การไม่ได้แล้ว”
แววตาของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามพลันลึกล้ำขึ้น
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากสบาย ๆ เป็นจริงจัง เงยหน้าจ้องถังจิ่งหมิงเขม็ง พยายามมองหาความเป็นไปได้ที่เขาแค่ล้อเล่น
ไม่มีเลย
เรื่องจริง
พี่น้องคู่นี้เติบโตมาด้วยกัน พึ่งพาอาศัยและหยอกล้อกันมาตั้งแต่เด็ก ถังจิ่งหมิงอายุมากกว่าเธอสามปี หลังเรียนจบก็ได้รับการว่าจ้างจากราชวงศ์ให้เข้าทำงานในกรมสรรพาวุธด้วยเกียรติสูงสุด
ปกติแค่สบตากันก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรไม่ซื่ออยู่
ถังมี่ถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “แล้วเจ้านั่นให้พี่ไปดูดใคร?”
อีกฝ่ายแทบไม่ต่างจากคนตายทั้งเป็น พูดอย่างสิ้นหวังว่า “องค์รัชทายาท ซางเชวี่ย!”
เธอยังไม่ทันได้ตอบ ชายหนุ่มก็เสริมด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก “ต้องแนบเนื้อ…จูบกัน แบบผิวแนบผิวน่ะ”
หา? แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ถังมี่กลืนน้ำลาย แล้วมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า “พี่เนี่ยนะ จะได้แนบเนื้อกับชายในฝันของสาว ๆ เก้าร้อยล้านคน?”
องค์รัชทายาทซางเชวี่ย เป็นพระโอรสองค์เดียวของสมเด็จพระราชินี และเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมแห่งราชวงศ์
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งที่บ่งบอกถึงสายเลือดบริสุทธิ์คู่นั้น ยังเป็นสัญลักษณ์ของชะตาอันไม่ธรรมดา ทั้งยังมีบุคลิกสง่างามสูงส่งและเป็นสุภาพบุรุษ
ถังจิ่งหมิงเลิกคิ้ว “เคยเจอเขาเหรอ?”
“เคยเห็นครั้งหนึ่งในพิธีเปิดภาคเรียนปีที่แล้ว หล่อมากเลยนะ” ถังมี่นึกถึงภาพที่เห็นแวบหนึ่งในตอนนั้น แค่เรียกว่าเป็นหนุ่มหล่อระดับเทพก็ไม่เกินจริง
เธอตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อปลอบใจ “จะดูดก็ดูดไปสิ บ้านเราก็ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อย”
ชายหนุ่มยืดหลังตรง กัดฟันกรอด “ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด”
ถังมี่รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อขึ้นเรื่อย ๆ “หรือเพราะพี่ต้องล้างจานทำกับข้าว แล้วยังต้องออกไปทำงานอีก เครียดเกินไปจนเห็นภาพหลอน?”
ระบบอะไรแบบนี้ไม่ใช่มีแต่ในนิยายกับการ์ตูนหรอกเหรอ?
ถังจิ่งหมิงนึกถึงเสียงง้องแง้งของระบบในหัว คิ้วพลันผูกเป็นปม
ระบบนี้เป็นพวกกลัวสังคม พอมีคนเยอะก็แกล้งตาย ไม่ยอมพูดสักคำ
พอตกกลางคืนก็เริ่มบ่นจู้จี้จนเขาแทบจะเป็นโรคประสาท
ชายหนุ่มกุมหน้าผาก น้ำเสียงเย็นชา “พี่จะโกรธจริง ๆ แล้วนะ”
ถังมี่คิดว่าเขาพูดกับตัวเอง จึงยกมือขึ้นอย่างไร้เดียงสา “พี่จะโกรธจนคลอดลูกก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
ชายหนุ่ม “……”
วินาทีถัดมา วงแสงวงหนึ่งปรากฏขึ้นตรงกลางระหว่างทั้งคู่ แล้วค่อย ๆ รวมตัวเป็นรูปร่าง
พี่น้องทั้งสองมองจนตาค้าง อ้าปากเป็นรูปไข่เหมือนกันเป๊ะ
พริบตาเดียว เอลฟ์ตัวน้อยสวมหมวกเบเรต์และมัดผมแกละสองข้างก็บินอยู่กลางอากาศ เธอเอามือปิดดวงตาที่มีช่องโหว่ ก่อนลอยไปหลบอยู่หลังไหล่ถังจิ่งหมิง
อีกฝ่ายพูดเสียงเบานุ่มช้า ๆ “คะ…คุณถังมี่ สวัสดีค่ะ”
วินาทีถัดมา ลูกพีชในมือหญิงสาวก็ร่วงตุ้บลงพื้น
เสียงร้องอ๊าก ๆ โอ๊ย ๆ ดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พี่น้องทั้งคู่เอนหมดแรงพิงพนักโซฟา ราวกับถูกสูบพลังจนเกลี้ยง
“Incredible! Unbelievable!” ถังมี่ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป
เธอมองแขนและข้อเท้าที่ถังจิ่งหมิงเผยออกมา รอยฟกช้ำจากการหกล้มในช่วงหลายวันที่ผ่านมารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“พี่เป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดา ไม่มีโอกาสเข้าใกล้เขาเลยด้วยซ้ำ ได้ยินว่าสมเด็จพระราชินีทรงใส่พระทัยความปลอดภัยขององค์รัชทายาทเป็นพิเศษ ถึงกับตั้งหน่วยรักษาความปลอดภัยขึ้นมาโดยเฉพาะ คอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”
ถังจิ่งหมิงรู้ว่าน้องสาวเป็นห่วงเขาจริง ๆ จึงยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่อง “อีกสองสัปดาห์ก็เปิดเทอมแล้ว อยากได้ของขวัญอะไร?”
หญิงสาวเอียงศีรษะ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “หนูไม่กล้ารับของขวัญจากคนซวยหรอก”
ชายหนุ่มลูบหัวถังมี่เบา ๆ
เห็นหญิงสาวก้มหน้าหงอย ถังจิ่งหมิงก็เริ่มเสียใจที่เล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง
บรรยากาศรอบตัวแข็งค้างเล็กน้อย ตอนนั้นเอง ระบบก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมหมุนวนไปมา
เธอบินมาหาทั้งคู่ “มีวิธีค่ะ พวกคุณมีแม่คนเดียวกัน คุณถังมี่ดูดค่าพลังโชคชะตาแล้วถ่ายโอนให้คุณได้”
“ตกลง!”
“ไม่ได้!”
ระบบพูดกับชายหนุ่มที่ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ถ้าไม่เริ่มตอนนี้ คุณจะตาย”
หางตาถังจิ่งหมิงกระตุก “ถังมี่ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ!”
“ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก หนูจะรีบจัดการ ลักพาตัวเขากลับบ้านมาแบบไม่มีใครรู้ใครเห็น” หญิงสาวพูดหน้าตาเฉย
“พี่ว่าแล้ว! ใจเย็นก่อน!”
สีหน้าของระบบแทบแตกร้าว แววตาที่มองถังมี่เจือความชื่นชมอยู่เล็กน้อย
เธอกระแอมเบา ๆ “ไม่จำเป็นต้องให้คุณถังเสี่ยงไปลักพาตัวหรอกค่ะ เรามีช่องทางที่ถูกต้อง”
ระบบเปิดหน้าจอให้ทั้งสองดู “หน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังทุ่มเงินก้อนโตรับสมัครนักเรียนในสถาบัน ให้มาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวขององค์รัชทายาท งานหลักคือดูแลความปลอดภัยในโรงเรียน”
เป็นนักเรียนรุ่นเดียวกัน เชี่ยวชาญทั้งการต่อสู้ มวยปล้ำ และเทควันโด แถมยังรับมือกับความกดดันทางจิตใจได้ดี
เธอหัวเราะคิก “นี่มันฉันชัด ๆ!”
หญิงสาวกะพริบตาเป็นประกาย แล้วตบไหล่เขา “พี่รอดแล้ว ต่อไปอยู่บ้านหนูเป็นคนตัดสินใจเองนะ~”
“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก น้องไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำ จะยอมไปแตะต้องคนแปลกหน้าเหรอ?” ถังจิ่งหมิงกลัวจริง ๆ ว่าเธอจะตีอีกฝ่ายจนกระดูกหัก
ถังมี่ตอบอย่างไม่คิดมาก “เขาหล่อดีนี่ เรื่องแนบชิดอะไรแบบนั้นหนูไม่ติดหรอก”
เกือบลืมไปว่าน้องสาวของเขาเป็นสาวคลั่งคนหน้าตาดีมาตั้งแต่เด็ก ถ้าหน้าตาไม่ผ่านก็ไม่มีอะไรให้คุยกันทั้งนั้น
*
สองวันต่อมา สนามประลองหลวง
ในห้องชมวิวกระจกสำหรับแขกวีไอพี ชายหนุ่มได้ยินเสียงร้องฮือฮาและประกาศจากด้านล่าง จึงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนมองร่างของผู้ชนะบนเวที
ด้านหลังเขามีองครักษ์และขันทีสองแถว
หัวหน้าหวังเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา “องค์รัชทายาท เด็กผู้หญิงคนนี้ทำลายสถิติของปีก่อน ๆ ได้ ฝีมือโดดเด่นมากครับ”
เสียงของเธอยังคงเจือความตื่นเต้น ราวกับยังไม่หายจากอาการตะลึงกับการต่อสู้ที่อีกฝ่ายเหนือกว่าคู่แข่งอย่างขาดลอย
ชายหนุ่มโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เอาคนนี้แหละ”
สิ้นเสียง ถังมี่ซึ่งยืนอยู่กลางเวทีด้านล่างก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน
แม้จะไม่มีทางมองเห็นสิ่งใด แต่สายตาของเธอกลับทะลุผ่านกระจกมาได้อย่างแม่นยำ ประสานเข้ากับดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นพอดี
แววตาของซางเชวี่ยหรี่ลงเล็กน้อย เปี่ยมด้วยความพินิจพิเคราะห์