ซางเชวี่ยเห็นแววขุ่นเคืองในดวงตาของเธอ จึงหัวเราะเบา ๆ «อะไร ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?»
ในที่สุดถังมี่ก็เข้าใจแล้ว ให้ตายเถอะ ทำตัวสุภาพสูงส่งเสียจริง!
เธอกำหมัดแน่นแล้วถอยหลัง มุมปากยกขึ้นเป็นจุดพิกเซลสองจุด «องค์รัชทายาท ยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะคะ»
รอยยิ้มบนใบหน้าอีกฝ่ายหุบลงทันที สายตาที่ก้มต่ำจับจ้องไปยังหมัดที่เธอกำแน่น
ซางเชวี่ยเปลี่ยนใจ ยักไหล่พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ «แค่ล้อเล่นเอง ไม่ตลกเหรอ?»
ถังมี่ «หึ ๆ»
ตลกกับผีน่ะสิ
ไอ้บ้าเอ๊ย
เกือบทำเธอตกใจจนอยากกอดขาอ้อนวอนให้ยกโทษให้แล้ว ยังดีที่หัวเข่าแข็งพอ
ชายหนุ่มผูกสายเสื้อคลุมก่อนเดินไปห้องน้ำ พอถึงประตูก็หันมาถาม «เมื่อกี้ในห้องมียุงหรือเปล่า?»
ถังมี่เกร็งขึ้นมาทันที «ไม่น่ามีนะคะ»
«อืม ไปรอข้างนอก»
«ได้ค่ะ องค์รัชทายาท»
เธอฮัมเพลงไปสิบเพลงในโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน กว่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านใน
ผมที่ยุ่งเหยิงของชายหนุ่มถูกจัดแต่งเรียบร้อยแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีติดกระดุมกลมสีทองจนถึงเม็ดบนสุด เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นองค์รัชทายาทผู้สง่างามและมีรสนิยม
ดวงตาเย็นชากวาดผ่านคนที่ยืนอย่างเกียจคร้าน «ตามมา»
«อ๋อ»
ถังมี่ตามหลังเขาไปติด ๆ
«อยากถามอะไร?» ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
ถังมี่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะช่างสังเกตขนาดนี้ จึงถามว่า «ไม่มีอะไรค่ะ แค่สงสัยว่าองค์รัชทายาทก็ต้องดูแลตัวเองเหมือนคนธรรมดาอย่างพวกเราด้วยเหรอคะ?»
เธอเดินมาอยู่ข้างเขาโดยไม่รู้ตัว พลางกวัดแกว่งมือประกอบ «ฉันนึกว่าจะมีทีมช่างแต่งตัวมาช่วยจัดลุคให้ตั้งหลายคนเสียอีก»
ซางเชวี่ย «องค์จักรพรรดินีทรงสนับสนุนให้ยกเลิกอภิสิทธิ์ทางชนชั้น ฉันก็แค่ทำตัวเป็นแบบอย่างเท่านั้น»
ถังมี่สังเกตเห็นคำที่อีกฝ่ายเลือกใช้ได้อย่างว่องไว องค์จักรพรรดินีเหรอ? ไม่ควรเรียกว่าพระมารดาหรือแม่หรือไง?
«องค์รัชทายาททรงกล้าหาญสมกับเป็นความหวังของประเทศเราในอนาคตเลยค่ะ»
วินาทีถัดมา ชายหนุ่มข้างกายก็หยุดเดินกะทันหัน
เขาราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก ขนตายาวขยับขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือรอยยิ้มแต่ไร้ความรู้สึก «ความหวังในอนาคตเหรอ?»
ถังมี่รู้สึกว่าอากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกจนฟันกระทบกัน
เธอฝืนใจตอบยืนยัน «ใช่ค่ะ»
ถึงจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีสองเหมือนกัน แต่แรงกดดันจากอีกฝ่ายก็หนักเกินรับมือจริง ๆ
ซางเชวี่ยหรี่ตาลง ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อมาถึงโถงประชุม หัวหน้าหวังกับเพื่อนร่วมงานต่างมองถังมี่ที่ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าด้วยความตกใจและชื่นชม
ทุกคนก้มคำนับ «องค์รัชทายาท»
ซางเชวี่ยเปล่งเสียงในลำคอแผ่วเบา ฟังไม่ออกว่าอารมณ์ดีหรือร้าย คนอื่น ๆ มองหน้ากันก่อนยืดตัวขึ้น
ถังมี่ยังคงเดินตามหลังเขา ตอนชายหนุ่มหยุดกะทันหัน เธอเกือบชนเข้าให้
«ถังมี่ มายืนตรงนี้» หวังรั่วซินชี้ไปยังแถวสุดท้าย
«โอเค»
ท่าทีอิสระเกินเหตุของหญิงสาวทำให้คนรอบข้างใจหายใจคว่ำ คนก่อนหน้าที่ไม่รู้จักกฎระเบียบเหมือนจะถูกองค์รัชทายาทลงโทษให้ไปกวาดคอกม้าแล้ว
ซางเชวี่ยนั่งบนโซฟาขนแกะ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ «หัวโจกที่ข่มขู่เราครั้งก่อนมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?»
หวังรั่วซินก้าวออกมา «เรียนองค์รัชทายาท พวกนั้นขู่ว่าพอเปิดเทอมจะควักพระเนตรของพระองค์ค่ะ»
ถังมี่สูดหายใจ บทสนทนาช่างประหลาด ส่วนเจ้าตัวกลับใจเย็นเหลือเกิน
จู่ ๆ ชายหนุ่มก็หันมาพูดถึงเธอ «ทุกคนเห็นฝีมือของถังมี่กันแล้ว ไม่ต้องกังวล»
ถังมี่ยิ้มแหย «ฉันจะสวมบทเป็นแฟนคลับคลั่งรักขององค์รัชทายาทให้ดี จะไม่เผยตัวง่าย ๆ ค่ะ»
เหตุผลที่หน่วยรักษาความปลอดภัยต้องหานักเรียนมาคุ้มกัน ก็เพื่ออำพรางตัวและล่อศัตรูให้ติดกับ
ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่าเพื่อนนักศึกษาหญิงที่อยู่ข้างองค์รัชทายาทจะเป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุด
ซางเชวี่ยยกมุมปาก «ถ้าพลาดขึ้นมา ส่งดวงตาของเธอไปให้พวกนั้นดีไหม?»
ถังมี่ตัวแข็งทื่อ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
«ไม่ดีมั้งคะ ส่งฉันไปทั้งคนไม่ดีกว่าเหรอ?»
«ต่างกันตรงไหน?»
«แบบแรกฉันพิการ แบบหลังพวกนั้นพิการค่ะ»
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์หัวเราะเสียงต่ำ คลื่นเสียงกระทบเสาโถงอันเย็นเยียบแล้วสะท้อนกลับมา ฟังดูเยือกเย็นอย่างประหลาด
«อนุญาต»
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ชายคนหนึ่งแต่งกายเรียบร้อยเหมาะสมเดินเข้ามา ค้อมกายทำความเคารพ «องค์รัชทายาท เรียกผมเหรอครับ?»
ผู้มาใหม่คือผู้ช่วยส่วนพระองค์ของราชวงศ์และเจ้าหน้าที่ดูแลมารยาท ลู่หลี่
«มาพอดี พาเธอไปเรียนมารยาทสักสองวัน»
ถังมี่รู้สึกหนังศีรษะตึงเปรี๊ยะ ชี้ตัวเองพลางถาม «ฉันเหรอคะ?»
ซางเชวี่ยเผยรอยยิ้มไร้พิษภัย «ของขวัญต้อนรับ หวังว่าจะชอบนะ»
ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบ
ถังมี่เก็บอารมณ์ไม่อยู่ สีหน้าจึงฉายอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน
หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้ว หวังรั่วซินถามอย่างลังเล «องค์รัชทายาท จะไล่ถังมี่ออกไหมคะ?»
เธอคุ้นเคยกับอีกด้านของอีกฝ่ายที่อารมณ์แปรปรวนดี แต่ก็คิดไม่ออกว่าองค์รัชทายาทผู้สูงส่งจะจงใจแกล้งคนธรรมดาคนหนึ่งไปทำไม
ซางเชวี่ยแสดงท่าทีสนุกเหมือนมารร้าย «ไล่ออกเหรอ? น่าสนุกขนาดนี้ จะไล่ออกทำไม?»
ชายหนุ่มเอนกายอย่างเกียจคร้าน «หาโอกาสจัดให้เธอเจอกับคนพวกนั้นสักครั้ง ลองทดสอบดู»
หัวหน้าหวังเหงื่อตก แม้จะตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าประวัติของถังมี่สะอาด แต่อองค์รัชทายาทก็ยังไม่ไว้ใจเธออย่างเต็มที่
«ค่ะ องค์รัชทายาท»
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็รายงานต่อ «องค์จักรพรรดินีทรงเชิญพระองค์ไปร่วมรับประทานอาหารค่ำคืนนี้ค่ะ»
ซางเชวี่ยปรายตามองอย่างเย็นชา «สมกับเป็นผู้สนับสนุนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของพระองค์จริง ๆ นะ หัวหน้าหวัง»
อีกฝ่ายก็เพียงนิ่งเงียบเหมือนเช่นทุกครั้ง
ชายหนุ่มไขว่ห้าง หยิบไวน์แดงที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาแกว่งเบา ๆ «ไม่ไป»
——
ช่วงบ่าย ถังมี่รู้สึกหัวโตจนแทบระเบิด กฎมารยาทในวังใกล้ทำเธอขาดใจตายแล้ว
ข้อบังคับเต็มไปหมด ท่องจนอยากอาเจียน
ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ใจแคบชะมัด โตขนาดนี้แล้วยังมีอารมณ์เสียตอนตื่นนอนอีกเหรอ?
เธอแอบอู้อยู่ในห้องน้ำ ด่าอยู่ในใจไม่หยุด
【ยังดีที่เมื่อเช้าเธอดูดค่าโชคชะตามาได้บ้าง ไม่งั้นขาดทุนยับแน่】
ถังมี่: พี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง?
【ช่วงเช้าปกติดี ส่วนช่วงบ่ายยังไม่แน่ใจ】
ถังมี่: โอเค งั้นคืนนี้เราค่อยส่งพลังกันอีกที เหมือนคราวนี้ผมของนายจะยาวขึ้นด้วยนะ
【ระดับความใกล้ชิดและระยะเวลาที่ใกล้ชิดกัน ล้วนเพิ่มปริมาณโชคชะตาที่ดูดซึมได้】
ถังมี่สงสัย: ต้องใกล้ชิดกันแค่ไหนถึงจะโกงได้ขนาดนั้น?
【น้ำลายหรือสารคัดหลั่ง เธอเข้าใจใช่ไหม?】
ถังมี่: ไม่ต้องเซ็นเซอร์ให้ลำบากก็ได้
【แต่ฉันไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น พี่ชายของเธออาจรับไม่ไหว】
ถังมี่: ฉันดูเหมือนพวกชอบโดนทำร้าย หรือพวกบุคลิกชอบทรมานตัวเองเหรอ?
【……ไม่เหมือน】
ถังมี่: วันนี้ฉันได้เห็นชัดแล้วว่ายิ่งสิ่งมีชีวิตสวยเท่าไร ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น
เพื่อไม่ให้ใครสงสัย เธอจึงเดินออกมาด้วยสีหน้าทุกข์ระทม
«แย่แล้ว เหมือนจะหลงทาง»
ถังมี่เดินวนไปสองรอบ สุดท้ายก็นั่งบนเก้าอี้ยาวริมทางเดินแล้วแกว่งขาอย่างสบายใจ โทษว่าสถานที่กว้างเกินไปเถอะ ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย
«รุ่นน้อง?»
เสียงนุ่มนวลดังมาจากด้านข้าง ชายคนหนึ่งเดินทอดน่องมาจากกลางสวน
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกอ่อนโยน หน้าตาสุภาพนุ่มนวลไร้พิษภัย ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง
ที่สำคัญ รูม่านตาของเขาเป็นสีฟ้าอ่อนด้วย
«คุณเป็นใครคะ?»
ถังมี่จำคนคนนี้ไม่ได้เลย
อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ «ปีก่อนที่โรงยิมของมหาวิทยาลัย คุณเคยช่วยผมไว้ ถังมี่»
«คุณยังรู้ชื่อฉันด้วยเหรอ?»
แย่แล้ว เป็นคนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แบบนี้ไม่ใช่ว่าจะถูกจับได้หรอกนะ
ชายหนุ่มถามอย่างสุภาพ «ทำไมถึงมาอยู่ในวังได้ล่ะ ต้องการให้ช่วยไหม?»
«อ๋อ ฉัน...ฉันชื่นชมองค์รัชทายาท เลยใช้เส้นสายนิดหน่อยหวังว่าจะได้เจอโดยบังเอิญ แต่ดันหลงทางซะเอง»
ดวงตาสว่างสดใสของชายหนุ่มหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงแห้งแล้งขึ้น «อย่างนั้นเหรอ งั้นผมพาคุณออกไปแล้วกัน»
กลัวว่าจะเผลอเผยพิรุธ ถังมี่รีบโบกมือ «ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องลำบากหรอก ช่วยบอกทางให้ฉันก็พอได้ไหม?»
ชายหนุ่มทำท่าคำนับอย่างสุภาพบุรุษเต็มขั้น «ด้วยความยินดีครับ»