ถังมี่ได้รับความช่วยเหลือจากคนใจดี จึงออกจากวังได้อย่างราบรื่นและเลิกงานก่อนเวลา
วันต่อมา ภารกิจปลุกองค์รัชทายาทก็ตกมาถึงเธออีกครั้ง
เมื่อคืนหลังจากส่งค่าโชคชะตาให้ถังจิ่งหมิงแล้ว ใต้ตาคล้ำ ๆ ของอีกฝ่ายก็หายไป ดูท่าจะได้ผลดีทีเดียว
ประวัติศาสตร์ช่างซ้ำรอยอย่างน่าเหลือเชื่อ ถังมี่จึงยื่นมือปีศาจร้ายเข้าไปในมุ้งอีกครั้ง
ดูด!
【ติ๊ง กำลังดูดซับค่าโชคชะตา โปรดรักษาระยะใกล้ชิด】
จากนิ้วเดียวกลายเป็นสองนิ้ว ถังมี่แอบถูไถ ก่อนจะฉวยจังหวะสอดมือเข้าไปในฝ่ามือชายหนุ่ม แบมือออกแล้วกุมมืออีกฝ่ายไว้
【ความถี่การหายใจเปลี่ยนไป เขาใกล้จะตื่นแล้ว】
ถังมี่: นายก็ถือว่าค้นพบข้อดีของตัวเองแล้วนะ กลับไปให้ถังจิ่งหมิงทำกระโปรงตัวน้อยให้อีกสักสองตัวสิ
【( 〃▽〃)】
เธอเป็นฝ่ายเปิดม่านให้ชายหนุ่ม เพื่อให้เขาได้ต้อนรับแสงอรุณ
ถังมี่: “องค์ชาย ตื่นได้แล้วค่ะ วันดี ๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”
“ไสหัวไป”
“……”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่หลี่ก็กลับมาอีกครั้งเพื่อพาตัวคนไป
ถังมี่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหวังรั่วซิน วิชานี้เรียนต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ
“หัวหน้าคะ ฉันโดนใส่ร้ายจริง ๆ นะ ฉันสุภาพมากจริง ๆ!”
อีกฝ่ายเม้มปาก ส่งสายตาประมาณว่า ‘ลำบากเธอแล้ว’ ให้เธอ ก่อนจะมองถังมี่จากไป
ด้วยเหตุผลบางอย่าง องค์ชายจึงหลับยากกว่าคนทั่วไป พอตื่นขึ้นมาแล้วก็จะปวดหัวตุบ ๆ อยู่ตลอด อารมณ์ขุ่นมัว
หน่วยรักษาความปลอดภัยกับกรมขันทีผลัดกันส่งคนไปปรนนิบัติตอนตื่นแทบทุกวัน แต่ไม่มีใครรอดจากการไปขวางทาง ปลายทางล้วนน่าอนาถไม่ต่างกัน
ถังมี่นับว่ายอดเยี่ยมเป็นพิเศษแล้ว
เธอมองชายหนุ่มที่กำลังเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย องค์ชายจ้องมือซ้ายทำไมมาตลอดนะ?
เมื่อวานดูหลังมือ วันนี้ดูฝ่ามือ
ซางเชวี่ยลูบนิ้วมือ “ลองแล้วเป็นยังไงบ้าง?”
หวังรั่วซินพยักหน้า “ฉันจงใจสร้างโอกาสที่ไม่มีคนจับตามองขึ้นมา แต่เมื่อวานท่านอ๋องเจาไม่ได้เข้าวัง คนที่มาคือซื่อจื่อเจา”
“ทำต่อไป”
ชายหนุ่มหยิบหมากดำขึ้นวางก่อน กระดานหมากกลายเป็นรูปแบบสังหารล้อม
“ซื่อจื่อเจาดูเหมือนจะรู้จักคุณหนูถัง แต่คุณหนูถังไม่รู้จักเขา แถมยังอธิบายได้ดีมาก”
“งั้นเหรอ?”
หมากขาววางลงอีกครั้ง ทั้งกระดานพลันมีชีวิตชีวา
“เธอบอกว่าเลื่อมใสองค์ชายถึงได้แอบเข้าวังมา ไม่ได้เข้ามาพัวพันอะไรกับเขา แล้วก็ออกไปตามทางที่ซื่อจื่อเจาบอก”
“น่าสนใจ ยังสืบเบาะแสเรื่องพ่อของเธอไม่ได้อีกเหรอ?”
“รู้แค่ว่าแม่ของคุณหนูถังเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก พี่ชายทำงานอยู่กรมสรรพาวุธ ส่วนประวัติของพ่อเหมือนถูกคนข้างบนจัดการ ปิดบังข้อมูลไว้โดยเจตนา”
ซางเชวี่ยเปิดโทรศัพท์ ข้างในเป็นคลิปวิดีโอสั้นที่ลู่หลี่ส่งมาเมื่อครู่
ถังมี่กำลังฝึกท่าทางคำนับ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำเผยความน้อยใจอยู่หลายส่วน
“ช่างเถอะ ในเมื่อไม่เกี่ยวกับเจ้าหมาจิ้งจอกเฒ่านั่น ก็ไม่จำเป็นต้องสืบเรื่องลับของคนอื่นให้ลึกซึ้ง”
หวังรั่วซินถามเพิ่มว่า “พรุ่งนี้เช้ายังให้ถังมี่ไปปลุกองค์ชายไหมคะ?”
ซางเชวี่ยลุกขึ้น เดินเฉียดผ่านเธอไป “ทำไมจะไม่ล่ะ?”
“เข้าใจแล้วค่ะ องค์ชาย”
ตอนค่ำ ถังมี่รู้สึกเหมือนแก่ขึ้นสิบปี แขนแทบเหยียดไม่ตรง
เธอแผ่อยู่บนโซฟา พลางโวยวายเสียงดัง “ลู่หลี่หน้าตายคนนั้นยังให้ฉันเรียนมารยาทชดเชยที่ขาดไปเมื่อวานอีก ไม่มีมนุษยธรรมเลยนะ”
ถังจิ่งหมิงยกจานผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยมาดูแลเธอ “ลู่หลี่เหรอ?”
“รู้จักเหรอ?”
ระบบโผล่ออกมาเองเพื่อถ่ายโอนค่าโชคชะตาระหว่างทั้งสองคน แถมยังฟังเรื่องชาวบ้านไปด้วย
“เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายมารยาทที่มีประสบการณ์มากที่สุดในวัง มหาวิทยาลัยหลายแห่งทุ่มเงินก้อนโตเชิญไปถ่ายทอดวิชาให้ความรู้ เขาเคยมาบรรยายที่มหาวิทยาลัยเก่าของฉันด้วย”
“ฝ่าบาทจักรพรรดินีของเราทรงทุ่มเทปกครองบ้านเมือง ปฏิรูปและเปิดรับสิ่งใหม่ ต่อให้เจอพวกผู้มีอำนาจหรือเชื้อพระวงศ์ในสถาบันก็ไม่ต้องคำนับประจบ แค่พอเป็นพิธีก็พอแล้ว ทุกคนเสมอภาคกันภายใต้กฎหมาย”
ถังจิ่งหมิงช่วยนวดให้เธอ “พูดง่ายแต่ทำยาก”
*
วันรุ่งขึ้น เดิมทีเธอคิดว่าจะฉวยค่าโชคชะตาตอนเช้าได้เหมือนก่อน ใครจะคิดว่าวันนี้ซางเชวี่ยกลับตื่นเช้าเสียอย่างนั้น
มือเพิ่งยกค้างกลางอากาศ ประตูก็เปิดจากด้านใน
ชายหนุ่มเซ็ตผมเสยไปด้านหลังเป็นทรงหางมังกร ใบหน้าคมคายหล่อเหลาโดดเด่นสะดุดตา ชวนให้ใจเต้นแรง
ถังมี่ร้องไห้กระซิกอยู่ในใจ จบเห่แล้ว ลักไก่ไม่สำเร็จ
เธอยิ้มได้แย่ยิ่งกว่าร้องไห้ “อรุณสวัสดิ์ค่ะองค์ชาย วันนี้ตื่นเองเชียว”
ซางเชวี่ยไม่พลาดสังเกตอารมณ์ผิดหวังของอีกฝ่าย จึงพูดเสียงเบาว่า “ดูท่าวิชามารยาทสองวันจะไม่ได้ผลดีนัก”
ถังมี่รีบยกมือปิดปากส่ายหน้า แววตาออดอ้อนของเธอทำให้ใครเห็นก็ใจอ่อน
เธอเปลี่ยนคำพูด “สวัสดีตอนเช้าค่ะองค์ชาย วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะคะ”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของชายหนุ่ม “อืม ลู่หลี่สอนได้ดี”
ถังมี่หลับตาฉีกยิ้ม แล้วชกเตะไปทางแผ่นหลังเขาเป็นชุด
เมื่อถึงที่หมาย เธอถึงเพิ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่โถงประชุม
สวนฝั่งตะวันตกของวัง สวนแบบยุโรป
ซางเชวี่ยกำลังสนทนากับแขกผู้มีเกียรติผมทองตาสีฟ้าอยู่ในเรือนกระจกชั้นบนสุด
ด้านนอกเรือนกระจกมีทหารยามยืนเต็มไปหมด คาดว่าแม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินเข้าไปไม่ได้
ถังมี่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้าให้เดินตามหลังชายหนุ่ม ซางเชวี่ยนั่งอยู่นานแค่ไหน เธอก็ยืนตัวตรงอย่างเป็นทางการอยู่นานเท่านั้น
ขณะที่ทั้งคู่ลุกขึ้นจับมือเพื่อปิดดีล จู่ ๆ สีหน้าของถังมี่ก็เปลี่ยนไป
เธอมองกระจกบานใหญ่ด้านข้าง มีจุดแสงสะท้อนที่ผิดปกติอยู่จุดหนึ่ง
ไม่ใช่แสงแดด หรือว่าจะเป็น…?
“ระวัง!”
ไม่มีเวลาคิดมาก ถังมี่เตะโต๊ะน้ำชาล้ม แล้วพุ่งเข้าหาซางเชวี่ยอย่างแรง อาศัยแรงโน้มตัวกระชากเขาไปหลบหลังโต๊ะที่ใช้กำบัง
“ทิศสิบโมง มีมือสไนเปอร์!”
เสียงเตือนของเธอยังไม่ทันจาง เสียงระเบิดแหลมบาดหูก็ดังสนั่นขึ้น
กระจกนิรภัยทั้งแผงถูกยิงทะลุ เศษแก้วคมกริบพุ่งกระจายแหวกอากาศ ทั่วทั้งห้องพลันตกอยู่ในความโกลาหลและเสียงกรีดร้อง
หวังรั่วซินรีบนำคนบุกเข้ามา “พวกเธอคุ้มกันองค์ชายไว้ ที่เหลือตามฉันไปจับตัว!”
เขาก้มมองแขนตัวเองที่ถูกถังมี่กำไว้แน่น ฝ่ามือของหญิงสาวเกร็งแน่น ออกแรงเต็มที่ ทั่วร่างแผ่ความระแวดระวัง ต่างจากความเฉยเมยในดวงตาของเขาอย่างสิ้นเชิง
ราวกับการลอบยิงเมื่อครู่หมายเอาชีวิตคนอื่น
“นายใจเย็นขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอถาม
ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก แขนแนบชิด ลมหายใจพันเกี่ยว
ซางเชวี่ยไม่ได้กลิ่นของเธอ กลิ่นในเรือนกระจกปะปนกันมากเกินไป ไม่บริสุทธิ์พอ
“เธอกลัวตายเหรอ?” ชายหนุ่มไม่ตอบ กลับถามย้อน
“แน่นอนสิ อีกฝ่ายใช้อาวุธระยะไกลนะ ฉันมีชีวิตเดียวเอง”
“ทำไม?” ซางเชวี่ยดูเหมือนจะยึดติดกับคำถามนี้เป็นพิเศษ
มุมปากของถังมี่ยกขึ้นเป็นวงโค้งเล็ก ๆ อย่างไม่รู้ตัว “ถ้าฉันตาย พี่ชายก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะสิ น่าเกลียดจะตาย”
ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบสั่นไหวเล็กน้อย เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง”
เมื่อควันจางลง ถังมี่คิดว่าวิกฤตผ่านพ้นไปแล้ว ใครจะรู้ว่าหลังหวังรั่วซินจับตัวคนร้ายเข้ามาได้ ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือด เสียงสั่นแต่สั่งการอย่างเฉียบขาด “รีบส่งองค์รัชทายาทกลับตำหนัก ไปตามหมอเสี่ยวเผยมา!”
ดวงตาของเธอจับจ้องลำคอด้านข้างของซางเชวี่ยที่ถูกเศษแก้วบาดไม่วางตา แผลเล็ก ๆ ปรากฏให้เห็นชัด เลือดซึมออกมาช้า ๆ ราวกับไม่มีวันหยุดไหล
“บ้าเอ๊ย! รีบไปแจ้งฝ่าบาทจักรพรรดินี!”
“ยังยืนอึ้งทำไม!”
ถังมี่งุนงงไปหมด ก็แค่แผลถลอกเล็ก ๆ เอง ไม่เห็นต้องเว่อร์ขนาดนี้เลยนี่นา
หัวหน้าหวังที่ปกติเยือกเย็นมีสติตลอดยังหลุดคาแรกเตอร์ไปแล้ว
หวังรั่วซินขมวดคิ้ว เดินตรงไปหาซางเชวี่ยด้วยสีหน้าเย็นชา บรรยากาศอึมครึมกดดันราวกับเมฆดำกำลังเคลื่อนเข้าปกคลุมเมือง
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไร้แรงใจจะมีชีวิตต่อ แถมยังทำหน้าเบื่อหน่ายไม่ใส่ใจ บรรยากาศก็ยิ่งเหมือนสายธนูที่ขึงตึงพร้อมยิง รั้งจนถึงขีดสุด
ถังมี่ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนทำงานผิดพลาด จู่ ๆ ก็เดินไปขวางหน้าซางเชวี่ยต่อหน้าทุกคน เพื่อกันสายตาถาโถมทั้งหมดออกจากเขา
แสงอรุณสาดทะลักเข้ามา ทั้งสองยืนอยู่ใต้แสงสว่าง มองไปยังเงามืดอึมครึมฝั่งตรงข้าม แล้วเผชิญหน้ากันอย่างเงียบงัน