หลังทานอาหารเสร็จ เจียงเลี่ยก็ไปล้างจาน
เหวินหนีเปิดบ้านพักตากอากาศขึ้นมา แล้วก็เห็นจุดสีแดงอยู่ด้านบนของหน้าจอมุมมอง พอกดเปิดดูจึงพบว่าเธอทำภารกิจสุ่มสำเร็จอีกครั้ง
「ยินดีด้วย โฮสต์ประสบความสำเร็จในการอยู่ใกล้ชิดกับบุตรโชคชะตาครบหนึ่งสัปดาห์ รางวัลคือสตรอว์เบอร์รีอัญมณีหนึ่งเข่ง ของรางวัลส่งไปยังบ้านพักตากอากาศแล้ว」
สตรอว์เบอร์รีสีแดงสดดุจทับทิม ลูกใหญ่กว่าสตรอว์เบอร์รีที่วางขายทั่วไป แต่ละลูกใหญ่เท่ากำปั้นทารก กลมอวบเต็มลูก ขั้วมีใบเลี้ยงสีเขียวมรกตสองใบประดับอยู่ สดใหม่ราวกับมองเห็นหยดน้ำค้างเกาะบนผิว
ถือไว้ในมือแล้วเย็นฉ่ำ ราวกับทับทิมแดงเม็ดหนึ่งจริง ๆ
สตรอว์เบอร์รีแต่ละลูกกองซ้อนกันจนเต็มเข่งไม้ไผ่
เธอนั่งอยู่บนโซฟา ชะโงกหน้าไปมองชายหนุ่มที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว รูปร่างสูงสง่า ก้มตัวลงเล็กน้อย ล้างจานอย่างคล่องแคล่วเป็นระเบียบ
เจียงเลี่ยไม่เหมือนคุณชายใหญ่หลายคนที่ไม่เคยแตะงานบ้าน เขาพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ออกจากบ้านไปใช้ชีวิตตามลำพังตั้งแต่อายุยังน้อย บวกกับชีวิตทหารมาหลายปี งานบ้านพื้นฐานจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
สิ่งที่ทำให้เหวินหนีชื่นชมที่สุดคือผ้าห่มที่เขาพับ มุมเรียบเป็นเหลี่ยม ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย
หล่อ เก่ง รอบคอบ แถมยังทำอาหารอร่อย ผู้ชายคนนี้คบหาได้จริง ๆ
เห็นเจียงเลี่ยไม่ทันสังเกตทางนี้ เหวินหนีก็แอบหยิบสตรอว์เบอร์รีอัญมณีออกมาลูกหนึ่งแล้วกัด เนื้อผลไม้นุ่มฉ่ำ แทบไม่ต้องเคี้ยวก็ละลายในปาก น้ำหวานหอมเต็มรส มีรสเปรี้ยวจากผลไม้จาง ๆ ทิ้งท้าย หวานแต่ไม่เลี่ยน
เหวินหนีหรี่ตาอย่างพึงพอใจ
อร่อยมาก
แอบกินสตรอว์เบอร์รีอัญมณีจนหมดลูกแล้ว เหวินหนีก็ลูบท้องน้อยของตัวเอง คืนนี้เจียงเลี่ยป้อนสเต๊กให้เธอตั้งชิ้นหนึ่ง ซุปเห็ดอีกเต็มชาม แล้วยังมีผลไม้หลังอาหารอีก อิ่มเอมสุด ๆ!
เจียงเลี่ยวางจานที่ล้างแล้วไว้บนชั้นคว่ำจาน ปล่อยให้สะเด็ดน้ำ ก่อนเช็ดมืออย่างลวก ๆ แล้วเดินเข้าห้องนอน
เหวินหนีกำลังเอนพิงโซฟาอย่างเบื่อหน่าย พอเห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มตาหยี พลางเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า「พี่ชาย กอดหน่อย」