สายตาของเจียงเลี่ยหยุดอยู่ที่รอยแผลเป็นรูปดอกไม้บนอกด้านขวาของเหวินหนี ปลายนิ้วลูบผ่านเบา ๆ “แผลยังเจ็บอยู่ไหม?”
ปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มไล้ผ่านรอยแผลสีชมพูที่เพิ่งสมาน ทำให้รู้สึกวาบหวิวขึ้นมา
เหวินหนีรู้สึกเพียงว่าแผลยิ่งคันกว่าเดิม เผลอครางเสียงแผ่วออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลังทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เธอรู้สึกได้ชัดว่าร่างกายเปลี่ยนไป โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าพระเอก เธอเหมือนจะ...หวั่นไหวง่ายขึ้น
บางครั้งเธออดสงสัยไม่ได้ว่าระบบตั้งสวิตช์อะไรบางอย่างไว้ในร่างกายเธอหรือเปล่า
สวิตช์ที่ชื่อเจียงเลี่ย
แค่ได้กลิ่นเฉพาะตัวของเจียงเลี่ย หรือทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันเพียงนิดเดียว ร่างกายของเธอก็เริ่มผิดปกติ
เหวินหนีไม่รู้เลยว่า ในโลกใบเล็กแห่งนี้ ค่าความสามารถทางร่างกายของสมาชิกกลุ่มตัวเอกแทบทุกคนถูกปรับเพิ่มขึ้นหลายเท่า ส่วนพระเอกนั้นมีค่าอย่างน้อยสิบเท่าของผู้ชายทั่วไป
เพื่อให้เหวินหนีกับเจียงเลี่ยเข้ากันได้มากขึ้น ตอนระบบปรับค่าความสามารถทางร่างกายของเธอ ก็ปรับให้สูงพอที่จะทัดเทียมพระเอกด้วย
แต่ตอนนี้เหวินหนียังไม่รู้อะไรเลย
“ไม่เจ็บแล้ว แค่คันนิดหน่อย” เหวินหนีคว้านิ้วของเจียงเลี่ยแล้วกัดลงไป จงใจขบย้ำด้วยฟันซ้ำ ๆ ก่อนพูดอู้อี้ “ห้ามจับอีก คันจะตายอยู่แล้ว”
เป็นอาการคันที่เกาจากภายนอกไม่ถึง มันอยู่ใต้ผิวหนัง ในเนื้อหนัง ค่อย ๆ ซึมออกมาทีละนิด ชวนให้ทรมานเหลือเกิน
“คันก็ดีแล้ว แปลว่าเนื้อกำลังงอก” เจียงเลี่ยเห็นลูกแมวน้อยมีเขี้ยวแหลม ทำท่าดุแต่ก็น่าเอ็นดูจนอดหยอกไม่ได้ “ตัวแสบ ยังจงใจกัดคนอีกนะ”
เหวินหนีหลบไม่พ้น น้ำลายไหลออกมาแล้ว
เธอโกรธจนขอบตาแดง กำปั้นทุบอกชายหนุ่มไปทีหนึ่ง เจียงเลี่ยเห็นเธอเริ่มร้อนใจ ถึงได้ดึงนิ้วกลับ