ฝนตกหนักตลอดทั้งวันทั้งคืน ถนนในชนบทเละเป็นโคลนจนแทบเดินทางไม่ได้ ชายชาวบ้านคนหนึ่งกำลังบังคับรถล่อ รีบร้อนมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน
“เพียะ—” เสียงแส้ฟาดดังฉับคม ทว่าก็ยังไล่ตามฟ้าที่มืดลงทุกขณะไม่ทัน ชายผู้นั้นเงยหน้ามองไปทางแนวเขา ดวงตะวันคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว เหลือเพียงครึ่งดวงลอยอยู่ตรงขอบฟ้า เขายิ่งกระวนกระวายใจ จึงฟาดแส้ลงบนบั้นท้ายล่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พ่อของเถาจือ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” หญิงที่นั่งอยู่บนรถไม้โยกไปมาตามแรงกระเทือน อุ้มเด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบไว้ในอ้อมแขน พลางอดเอ่ยเตือนไม่ได้ “ถนนลื่น ค่อย ๆ ไปเถอะ”
ชายผู้นั้นไม่หันกลับมา “รีบไปตอนที่ยังไม่มืด อย่างน้อยก็เดินทางได้อีกหลายลี้ พอตกกลางคืน ถนนโคลนยิ่งเดินทางลำบาก เราออกจากบ้านมาตั้งสองวันแล้ว แถมยังเจอฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่รู้ว่าที่บ้านจะเป็นอย่างไรบ้าง”
หญิงผู้นั้นไม่พูดอะไรอีก ในใจเองก็เป็นห่วงบ้านเช่นกัน
ปกติสามีของนางหาเงินด้วยการขับรถล่อรับส่งผู้คนและขนของ ส่วนนางทำไร่ทำนาและดูแลเรื่องในบ้าน ทั้งสองแต่งงานกันมาหลายปีกว่าจะมีลูกสาวหนึ่งคน บัดนี้ผ่านไปอีกหลายปีแล้วก็ยังไม่มีข่าวดี พวกเขาจึงได้ยินมาว่ามีหมอเฒ่าคนหนึ่งในเมืองอำเภอเก่งเรื่องรักษาโรคเช่นนี้มาก จึงพากันเดินทางไปหา
ตอนออกเดินทางเมื่อวาน อากาศยังแจ่มใสเป็นอย่างดี ใครเลยจะคาดคิดว่าพอตกเที่ยง ฝนห่าใหญ่จะเทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฝนกระหน่ำตลอดทั้งวันทั้งคืน จนทำให้พวกเขาติดอยู่ในเมืองอย่างช่วยไม่ได้
เมื่อคืน นางกับสามีนอนพลิกไปพลิกมา ข่มตาหลับไม่ลง เป็นห่วงไก่กับสุนัขที่บ้านว่าจะไม่มีใครให้อาหาร ทั้งยังกังวลว่ากระท่อมมุงหญ้าสองหลังจะทนลมฝนรุนแรงไหวหรือไม่ หลังคาไม่ได้ซ่อมมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ารั่วไปกี่แห่ง และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือคันนาจะถูกน้ำหลากซัดพังหรือเปล่า...
ล่อถูกเร่งจนต้องก้าวถี่ กีบทั้งสี่ลื่นไถลอยู่เรื่อย ล้อรถบดผ่านพื้นโคลนเป็นร่องลึกบ้างตื้นบ้าง
ชายผู้นั้นเหลือบมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนลอบถอนหายใจ ดูท่าคงหนีการเดินทางกลางคืนไม่พ้นแล้ว บ้านยังอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง หากเป็นวันปกติก็คงถึงนานแล้ว
ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นทุ้มต่ำก็ดังมาจากเหนือไหล่เขาเบื้องหน้า ปะปนกับเสียงหินกรวดกลิ้งและดินถล่มดังครืดคราด เสียงใกล้เข้ามาทุกที
ชายผู้นั้นเงยหน้าพรวด เห็นดินและหินผืนใหญ่บนไหล่เขาพังถล่มลงมา ดินร่วนไหลกรูลงมาตามทางลาด ก้อนหินมหึมาขนาดหลายเมตรก้อนหนึ่งพาเศษหินนับไม่ถ้วนกลิ้งตรงลงมาบนถนนด้วยความเร็วและแรงมหาศาล
เขายื่นมือไปคว้าบังเหียนตามสัญชาตญาณ หวังจะรั้งล่อให้หยุด แต่ล่อตกใจจนร้องเสียงดัง ก่อนพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก้อนหินขนาดใหญ่กระแทกเข้าที่บั้นท้ายล่อและร่างของชายผู้นั้นอย่างจัง เลือดสด ๆ ไหลย้อมพื้นถนนในทันที
แรงกระแทกมหาศาลเหวี่ยงรถไม้ที่ตามหลังให้พลิกคว่ำ หญิงผู้นั้นยังไม่ทันได้ร้อง ร่างของนางกับเด็กหญิงในอ้อมแขนก็ถูกเหวี่ยงออกจากรถ กลิ้งตกลงไปตามไหล่เขาข้างทาง
ไม่นานความเงียบก็กลับคืนสู่หุบเขา เหลือเพียงกลิ่นดินชื้นคาวคลุ้งกับกลิ่นสนิมเหล็กที่แผ่กระจายอยู่ในรัตติกาล
ยามเที่ยงคืน จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องไห้แผ่วเบาดังขึ้นจากพงหญ้ารกใต้ไหล่เขา เสียงแหลมเล็กขาดเป็นห้วง ๆ ทำให้นกที่เกาะรังอยู่ตามป่าตกใจบินกระพือปีก
ไม่นาน เสียงอ่อนโยนแผ่วเบาก็ดังขึ้นอย่างแผ่วหวาน พูดถ้อยคำบางอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง ก่อนเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นขาดห้วง
เช้าตรู่วันถัดมา ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงเดินทางเข้าเมืองไปจับจ่าย เมื่อมาถึงที่นี่จึงพบก้อนหินใหญ่ขวางถนน รถไม้ที่แตกกระจาย รวมถึงซากล่อกับศพของคนที่เหลืออยู่เพียงครึ่งท่อน
ข่าวว่ามีคนถูกหินถล่มทับตายแพร่สะพัดไปในพริบตา ชาวบ้านจากหลายหมู่บ้านใกล้เคียงต่างพากันมาดู
เวลานั้นเอง ทุกคนจึงเห็นว่ามีแม่ลูกคู่หนึ่งอยู่ใต้ไหล่เขาด้วย ทว่าหญิงผู้นั้นสิ้นใจไปแล้ว เหลือเพียงเด็กหญิงตัวน้อยที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัว นั่งเฝ้าอยู่ข้างกายหญิงผู้นั้น ดวงตากลมโตจับจ้องผู้คนโดยไม่ร้องไห้หรือส่งเสียงใด
พี่สะใภ้คนหนึ่งซึ่งเบียดอยู่ในฝูงชนพลันชี้ลงไปใต้ไหล่เขา “พวกเจ้าดูสิ นั่นไม่ใช่ลูกสาวบ้านซูเส้าจื้อแห่งหมู่บ้านซ่างเหอหรือ? ข้าเคยนั่งรถล่อของเขาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นภรรยาเขาก็นั่งอยู่บนรถด้วย และพาเด็กคนนี้มาด้วย ต้องใช่แน่ ๆ”
ทุกคนมองหน้ากัน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงมีคนเอ่ยเสียงเบาว่า “ถ้าอย่างนั้น คนที่ตายก็คือซูเส้าจื้อหรือ?”
“ไม่ผิดแน่ สองผัวเมียต่างก็... เฮ้อ น่าสงสารเหลือเกิน”
“เหลือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไว้คนเดียว จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร...”
ดวงตะวันค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น ส่องให้เห็นซากปรักหักพังทั่วพื้น และเด็กน้อยที่นั่งเงียบงันอยู่บนดิน
นางไม่เคยร้องไห้เลย