เถาจือได้รับคำปลอบโยนจากซิ่วไฉจาง จึงเชื่อว่าท่านลุงจางยอมรับนางเป็นลูกสะใภ้แล้ว นางเดินออกจากลานบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน
จางว่านหลินเดินออกมาจากห้องเล็ก สีหน้าโกรธขึ้ง “ท่านพ่อ ที่แท้พวกท่านก็หลอกข้ากันหมด ข้าไม่มีวันแต่งกับคนโง่นั่นเด็ดขาด!” คำพูดที่พ่อของเขาพูดกับเถาจือเมื่อครู่ เขาได้ยินทั้งหมด
“ข้าว่าเจ้าคงไม่มีสมอง ถึงฟังไม่ออกด้วยซ้ำว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนโกหก” ซิ่วไฉจางพูดกับลูกชายอย่างหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจความลำบากใจของลูกชาย และยิ่งไม่เชื่อว่าพ่อจะรักและเอ็นดูลูกชาย
จางว่านหลินไม่ได้รับคำปลอบโยน กลับถูกดุด่าเสียยกใหญ่ ในใจน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง แต่กลับยิ่งดื้อรั้นขึ้นไปอีก “ไม่ว่าท่านจะพูดจริงหรือโกหก ยังไงข้าก็ไม่มีวันแต่งกับคนโง่นั่นเป็นภรรยาเด็ดขาด!”
“เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะตัดสินใจได้” เมื่อเห็นลูกชายดื้อรั้นเช่นนี้ ซิ่วไฉจางก็พลอยโมโหขึ้นมา
ในสายตาเขา เรื่องวันนี้ล้วนเกิดจากลูกชายทำอะไรไม่รอบคอบเอง
ถ้าเจ้าลูกชายยอมเชื่อฟัง ตั้งใจอ่านหนังสืออยู่บ้าน ไม่ออกไปจับปลากับจ้าวซุ่นจื่อ ก็คงไม่เล่นจนเนื้อตัวเปื้อนโคลนไปหมด และไม่ต้องอาบน้ำตอนบ่ายคล้อย ทั้งก่อนอาบน้ำก็ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าไว้เองให้เรียบร้อย จนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา ทั้งหมดก็เพราะเขาทำอะไรไม่รอบคอบเอง
เขาคิดว่าลูกชายสมควรโดนแล้ว และควรเรียนรู้จากเรื่องนี้เสียบ้าง
หลังจากสอบได้ซิ่วไฉ ซิ่วไฉจางก็เข้าสอบระดับมณฑลอีกหลายรอบ แต่ไม่เคยสอบผ่านเป็นจวี่เหริน ในใจจึงปักใจว่าคงยากจะก้าวหน้าไปมากกว่านี้บนเส้นทางการสอบรับราชการ
ตอนนี้เขาเป็นอาจารย์อยู่ที่สำนักศึกษาในหมู่บ้าน ฝากความหวังทั้งหมดของบิดาและของตนไว้กับลูกชาย
แต่หลายปีก่อน ลูกชายได้เห็นพ่อของจ้าวซุ่นจื่อฝึกยุทธ์ ทั้งยังฟังเขาเล่าเรื่องแม่ทัพสังหารศัตรูมาหลายเรื่อง จึงหลงใหลการฝึกทวนและพลองอย่างยิ่ง ตั้งใจจะเป็นแม่ทัพใหญ่ให้ได้ ไม่ยอมตั้งใจอ่านหนังสือเลย
ตอนนั้นจางซานไก่เคยเห็นความโหดร้ายของสนามรบด้วยตาตนเอง การฆ่าคนยังโหดร้ายยิ่งกว่าฆ่าสัตว์ เขาไม่อยากให้ลูกหลานต้องเผชิญฝันร้ายและเคราะห์กรรมเช่นนี้อีก จึงตั้งปณิธานให้ลูกหลานมุ่งอ่านหนังสือเพื่อสร้างอนาคต
ซิ่วไฉจางเคารพบิดาของตนมาโดยตลอด และยึดปณิธานของบิดาเป็นเป้าหมายในชีวิต ย่อมไม่อยากให้ลูกชายเดินบนเส้นทางฝึกยุทธ์
ทุกวันนี้ลูกชายมักแอบไปฝึกหมัดมวยกับเพื่อนบ้านอย่างจ้าวซุ่นจื่อ แล้วยังคิดว่าปิดบังได้แนบเนียน จึงย่ามใจอยู่ไม่น้อย เขาเริ่มไม่พอใจลูกชายมากขึ้นเรื่อย ๆ และไม่ชอบจ้าวซุ่นจื่อเอาเสียเลย
แม้แต่จ้าวสืออัน พ่อของจ้าวซุ่นจื่อ ก็ไม่ใช่แบบอย่างที่ควรให้ลูกชายเรียนรู้ในสายตาซิ่วไฉจาง
จ้าวหย่วนฟู่ พ่อของจ้าวสืออัน เดิมเป็นคนตระกูลจ้าวในหมู่บ้านซ่างเหอ ตอนเด็กถูกขายไปเป็นทาส จนตายก็ไม่ได้กลับหมู่บ้านซ่างเหอ
หลายปีต่อมา จ้าวสืออันพาภรรยาและลูกชายวัยขวบเศษกลับบ้านเกิด หลังพ้นสภาพทาส เขาบอกว่าจ้าวหย่วนฟู่ตายขณะทำงานให้เจ้านาย พวกเขาสองพ่อลูกจึงได้พ้นสภาพทาส
แน่นอนว่า สิ่งที่ซิ่วไฉจางดูแคลนไม่ใช่เรื่องที่จ้าวสืออันเคยเป็นทาส แต่เป็นการกระทำของเขาต่างหาก
ภรรยาที่จ้าวสืออันพากลับมาในตอนนั้นมาจากหอนางโลม ได้ยินว่าจ้าวสืออันนำเงินเก็บส่วนใหญ่ที่บิดาทิ้งไว้ไปไถ่ตัวนาง เรื่องนี้ในสายตาซิ่วไฉจางถือว่าอกตัญญูอย่างยิ่ง
หลายปีมานี้จ้าวสืออันไม่ได้อยู่หมู่บ้านอย่างสงบ ตลอดทั้งปีแทบไม่เห็นตัว มีคนบอกว่าเขาออกไปกินดื่ม หลอกลวง และก่อเรื่องไปทั่ว ขณะที่บางคนก็บอกว่างานที่เขาทำคือรับเงินจากผู้อื่นเพื่อช่วยขจัดเคราะห์ภัย
ภรรยาของจ้าวสืออันซึ่งมาจากหอนางโลมก็ไม่เคยดูแลหรือถามไถ่จ้าวซุ่นจื่อ
จ้าวซุ่นจื่อจึงกลายเป็นเด็กเกเรที่ไม่มีใครในหมู่บ้านซ่างเหอและหมู่บ้านเซี่ยเหอคอยอบรม เอาแต่ทะเลาะวิวาททุกวัน ส่วนเรื่องอ่านหนังสือก็ทำบ้างหยุดบ้าง
ในสายตาซิ่วไฉจาง จ้าวซุ่นจื่อคงเดินตามรอยพ่อในอนาคต เขาจึงคอยห้ามลูกชายไม่ให้ออกไปเล่นกับอีกฝ่าย
เถาจือออกจากลานบ้านแล้วเดินไปยังแปลงผักหลังเรือน เฝิงกุ้ยเจินกำลังถอนหญ้าอยู่ในแปลง
“ท่านน้า ข้ามาช่วยถอนหญ้าด้วยนะเจ้าคะ”
“เถาจือ เมื่อครู่จางว่านหลินรังแกเจ้าอีกแล้วหรือ?” แปลงผักของบ้านจางอยู่ไม่ไกลจากหลังเรือน เฝิงกุ้ยเจินได้ยินเสียงลูกชายตะโกนเมื่อครู่
“เปล่าเจ้าค่ะ” คราวนี้เถาจือตอบอย่างรวดเร็ว “ท่านลุงบอกว่าข้าเป็นภรรยาของพี่ว่านหลิน ต่อไปข้าจะดีกับพี่ว่านหลินให้มาก ๆ เจ้าค่ะ”
“เถาจือ เย็นนี้อยากกินผักอะไร?” เฝิงกุ้ยเจินไม่ได้เถียงกับเถาจือ เพราะรู้ว่าคำพูดของสามีเป็นเพียงการปลอบนางไปก่อน ตรงกันข้าม ลูกชายเอาแต่ตะโกนใส่เถาจือ ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
“แตงกวาผัดไข่เจ้าค่ะ”
“ได้จ้ะ”
เฝิงกุ้ยเจินเห็นว่าเถาจือไม่ถือสาลูกชาย อารมณ์จึงดีขึ้น
อารมณ์ดีของนางอยู่ได้จนถึงตอนเย็น กระทั่งลูกชายไม่ยอมออกมากินข้าวอีกครั้ง นางใส่ใจรายละเอียดมากกว่าซิ่วไฉจาง จึงไม่คิดว่าเถาจือจะมีไหวพริบถึงเพียงนั้น เลยเรียกนางมาถามไถ่สาเหตุอย่างละเอียด
“ท่านน้า ตอนบ่ายข้าเห็นหญิงสาวที่กระโดดลงแม่น้ำ……”
เถาจือยังพูดไม่ทันจบ สองสามีภรรยาจางก็เข้าใจแล้ว เรื่องหญิงสาวที่ถูกจางเหล่าอู่เห็นร่างกายก่อนกระโดดลงแม่น้ำ แพร่ไปทั่วหมู่บ้านตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว
ซิ่วไฉจางมองเถาจือเปลี่ยนไป แม้จะเป็นเด็กสาวซื่อ ๆ โง่เขลา แต่กลับนำสิ่งที่เรียนรู้ไปใช้ได้อย่างเหมาะเจาะในเวลาอันสั้น
เมื่อหันกลับมามองลูกชายตนเอง เขาก็ส่ายหน้าในใจ หากลูกชายมีนิสัยเช่นนี้บ้าง ไม่ว่าจะอ่านหนังสือหรือฝึกยุทธ์ ก็คงสร้างผลงานได้ไม่น้อย
เฝิงกุ้ยเจินจำต้องสอนเถาจืออย่างอดทน
“เถาจือ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง ต่อไปห้ามไปดูร่างกายผู้ชายเด็ดขาดนะ”
“อืม”
“แล้วก็ห้ามให้ผู้ชายคนอื่นเห็นร่างกาย หรือมาแตะต้องตัวเจ้าด้วย”
“อืม” เถาจือตอบรับทุกประโยคอย่างว่าง่าย
“เข้าใจที่ท่านน้าพูดไหม?”
“อืม ข้าเป็นภรรยาของพี่ว่านหลิน”
เฝิงกุ้ยเจินได้แต่ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม
จางว่านหลินไม่ยอมออกมากินข้าวอีก ซิ่วไฉจางไม่ตามใจเขาแม้แต่น้อย ไม่ไปปลอบหรือเกลี้ยกล่อม ทั้งยังห้ามภรรยาเอาข้าวไปให้ลูกชายด้วย
แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
วันรุ่งขึ้น จางว่านหลินสะพายกระเป๋าหนังสือออกไปเรียน เพิ่งก้าวพ้นประตู ก็ถูกเด็กหลายคนล้อมเอาไว้ซักถาม
“ว่านหลิน เถาจือเห็นกาน้ำชาน้อยของเจ้าจริงหรือ?”
“ให้พวกเราดูบ้างสิ อยากรู้ว่ามันเล็กแค่ไหน!”
“จางว่านหลินมีกาน้ำชาน้อยด้วย!”
“ชีวิตนี้จางว่านหลินคงต้องแต่งกับคนโง่เป็นเมียแล้วล่ะ”
………
ความโกรธของจางว่านหลินจากเมื่อคืนยังไม่จาง พอถูกคนล้อมหัวเราะเยาะเช่นนี้ ก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นมา
ที่แย่คือ ในกลุ่มเด็กพวกนี้ยังมีจ้าวซุ่นจื่อ ซึ่งปกติเล่นกับเขาสนิทที่สุดอยู่ด้วย เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เห็นตนเป็นเพื่อนเลยสักนิด ไม่เห็นใจความรู้สึกของเขา แล้วยังเอาเรื่องนี้ไปพูดส่งเดชทั่วทุกแห่ง
“จ้าวซุ่นจื่อ!” จางว่านหลินโยนกระเป๋าหนังสือลง แล้วพุ่งเข้าใส่จ้าวซุ่นจื่อ ต่อยเตะไม่ยั้ง
จ้าวซุ่นจื่อสนิทกับจางว่านหลิน ปกติก็หยอกล้อกันอยู่บ่อยครั้ง ตอนจางว่านหลินพุ่งเข้ามาหา เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก
เมื่อหมัดหนัก ๆ ของอีกฝ่ายชกใส่ร่างเขาไม่หยุด จึงค่อยรู้ตัวว่าจางว่านหลินเอาจริง
เดิมทีเขาสูงกว่าจางว่านหลินครึ่งศีรษะ และเริ่มฝึกหมัดมวยก่อนอีกฝ่ายหลายปี ช่วงหลายปีมานี้พ่อของเขาแทบไม่อยู่บ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใส่ใจเรื่องเรียน ส่วนแม่ก็ไม่เคยสนใจเขา อย่างมากก็แค่ไม่ปล่อยให้เขาอดอยาก
เขาวิ่งเล่นไปทั่วทั้งภูเขาและทุ่งกว้างทุกวัน การทะเลาะวิวาทกับคนอื่นก็เป็นเรื่องปกติ เวลาเล่นหยอกกับจางว่านหลิน ปกติเขาจะยอมให้อีกฝ่ายอยู่บ้างเพราะเป็นลูกชายของซิ่วไฉจาง
คราวนี้เขาไม่ยอมอีกแล้ว จึงโต้กลับอย่างรวดเร็ว กดจางว่านหลินลงกับพื้นแล้วถาม “ยังจะสู้ต่อไหม?”
จางว่านหลินถูกซัดจนล้มคว่ำกับพื้น แต่ไม่ยอมแพ้ แอบคว้าดินทรายขึ้นมากำหนึ่งคิดจะตอบโต้ ทว่าพริบตาเดียวก็ถูกจ้าวซุ่นจื่อกดเอาไว้อีกครั้ง
“ปกติข้าเห็นว่าเราเล่นด้วยกันสนิท เลยยอมให้เจ้าตอนทะเลาะกัน อย่าคิดว่าข้าสู้เจ้าไม่ไหวสิ! แค่หยอกเล่น เจ้ากลับลงมือจริงหรือ?”
เด็ก ๆ ที่เดิมทีดูอยู่ข้างสนามเห็นทั้งสองคนสู้กันจริงจัง ต่างพากันตะลึง ไม่รู้ควรช่วยฝ่ายไหน
“ปัง!”
ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว ก้อนดินแข็งก้อนหนึ่งก็พุ่งกระแทกข้างหูจ้าวซุ่นจื่อ แม้แรงไม่มาก แต่กลับปาได้แม่นยำอย่างยิ่ง
จ้าวซุ่นจื่อไม่ทันระวัง ดินทรายเข้าตา เขาจึงปล่อยมือแล้วขยี้ตา
จางว่านหลินรีบลุกขึ้นโต้กลับ ผลักจ้าวซุ่นจื่อล้มกลิ้งไปด้านข้าง แล้วยังจะเตะซ้ำอีก
จ้าวซุ่นจื่อกลิ้งตามแรงผลักออกไปไกล หลบการโจมตีของจางว่านหลินได้
เขาขยี้ตาที่มีดินทรายเข้าจนพร่า แล้วตะโกนใส่เถาจือตัวน้อยอย่างโมโห “เมียคนโง่ เจ้ามาตีข้าทำไม?”
“ห้ามเจ้าตีพี่ว่านหลิน!” เถาจือจ้องเขาตาเขม็ง สีหน้าดื้อรั้น มือยังกำก้อนดินไว้พร้อมจะปาใส่ได้ทุกเมื่อ
“ฮ่า ๆ ๆ ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน ก็ปกป้องกันแล้วหรือ?” จ้าวซุ่นจื่อหัวเราะลั่น “จางว่านหลิน เมื่อไรเจ้ากับเมียคนโง่จะเข้าหอกันล่ะ?”
ตอนนั้นเด็กหลายคนที่ยืนดูอยู่ก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้
เด็กวัยกำลังโตยังไม่เข้าใจเรื่องเข้าหออย่างถ่องแท้ แต่ก็รู้ว่าเป็นเรื่องน่าอายอยู่บ้าง
จางว่านหลินทั้งโมโหทั้งอับอาย จึงตะโกนใส่เถาจือว่า “ไสหัวไป!” จากนั้นก็ก้มเก็บกระเป๋าหนังสือบนพื้นแล้ววิ่งกลับบ้าน ไม่ไปเรียนแล้ว
เถาจือยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่เข้าใจเลยว่าตนทำดีกับพี่ว่านหลินแท้ ๆ แล้วทำไมเขาถึงยังตะโกนใส่นางอีก?
“โง่จริง ๆ!” จ้าวซุ่นจื่อเดินเข้ามา ใช้นิ้วเชยคางเถาจืออย่างยียวน “พี่ซุ่นจื่ออุตส่าห์ช่วยเจ้าแท้ ๆ แต่เจ้ากลับปาข้าเสียได้ ช่างเป็นเด็กตัวน้อยที่ไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย”
เถาจือคิดอะไรไม่ค่อยออก ย่อมไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของซุ่นจื่อ นางนึกถึงคำพูดของท่านน้าเมื่อคืนว่า ห้ามให้ผู้ชายคนอื่นมาแตะต้องตัว พี่ซุ่นจื่อเพิ่งใช้นิ้วแตะแก้มของนาง นางจึงคิดว่านั่นไม่ถูกต้อง ด้วยความโมโหจึงขว้างก้อนดินในมือใส่เขา
“ข้าเป็นภรรยาของพี่ว่านหลิน”
เถาจือตัวเล็ก แรงก็ไม่มาก จ้าวซุ่นจื่อจึงไม่รู้สึกเจ็บเท่าไร และไม่คิดถือสานาง เขาหันกลับมามองแล้วพูดอีกประโยคว่า “โง่จริง ๆ”
เด็ก ๆ ที่ตามเขามาก็เห็นว่าน่าขำ จึงพากันส่งเสียงโห่ร้อง “คนโง่! คนโง่!”
ถึงจางว่านหลินจะไม่เห็นคุณค่า แต่เถาจือก็ไม่คิดว่าตนทำอะไรผิด พอกลับถึงบ้าน นางก็รีบไปบอกเฝิงกุ้ยเจินว่าตนเพิ่งทำตัวดีและเชื่อฟังมาก
“ท่านน้า คำที่ท่านพูดเมื่อคืน ข้าจำได้หมดเลย เมื่อครู่พี่ซุ่นจื่อแตะแก้มข้าทีหนึ่ง ข้าก็เลยเอาก้อนดินปาใส่เขา”
“อืม เถาจือเชื่อฟังจริง ๆ” เฝิงกุ้ยเจินเอ่ยชมอย่างใจลอย
ตอนนี้นางกำลังกังวลเรื่องลูกชายไม่ไปเรียน สามีคงตำหนิลูกชายอีกแน่ ทั้งยังกังวลว่าเมื่อเรื่องแพร่ออกไปแล้วจะยิ่งจัดการยาก