เขาหันกลับไปมองซูชิงเหออีกครั้ง
ใต้แสงไฟสีเหลืองหม่น ใบหน้าซีดไร้เลือดฝาดของเธอยิ่งดูอิดโรย
เสื้อผ้าหลวม ๆ ปิดบังความอ่อนแอของร่างกายไว้ไม่มิด ดวงตาสุกใสคู่นั้นยามนี้คลอด้วยหยาดน้ำ
จางเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอยังบาดเจ็บอยู่
บาดแผลจากการปะทะกับปีศาจประหลาดระดับนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะฟื้นตัวได้เพียงแค่พักสักครู่
ท่ามกลางความเงียบ เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋า คลำเจอขวดยาเล็ก ๆ ที่ดูธรรมดาใบหนึ่ง
มันคือขวดยาของผู้ดูแลพิศวง
เขาหมุนเปิดฝาโดยไม่พูดอะไรเกินจำเป็น แล้วเทของเหลวด้านในลงในถ้วย
กลิ่นหอมจาง ๆ ของพืชสมุนไพรแผ่กระจายออกมา
“ทาลงบนแผล”
จางเฉินเลื่อนถ้วยไปตรงหน้าเธอ สีหน้าไร้อารมณ์
“พรุ่งนี้ก็หายแล้ว”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับ
ประตูปิดลงเบา ๆ
ในห้องเหลือเพียงซูชิงเหอคนเดียว
เธอมองของเหลวในถ้วยบนโต๊ะที่เปล่งประกายประหลาด แล้วมองประตูที่ปิดสนิท ความผิดหวังที่ยากจะบรรยายค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดในใจ
สิ่งที่เธอต้องการ...ไม่ใช่สิ่งนี้
น่าเสียดายที่เขาไม่เข้าใจ
……
ลมกลางคืนเย็นวูบ พัดกลิ่นคาวเลือดที่อบอวลมาตลอดวันให้จางหาย
จางเฉินเดินกลับที่พักด้วยฝีเท้ามั่นคง
เขาไม่ได้ไม่เข้าใจคำใบ้ของซูชิงเหอ
ความผูกพันนั้นแทบจะเขียนอยู่บนใบหน้าเธอแล้ว
แต่การเดินทางไปป่าภูเขาดำใกล้เข้ามาทุกที รอจนถึงสถานที่ที่เรียกได้ว่า “ปลอดภัย” จริง ๆ แล้วค่อยคิดถึงเรื่องรักใคร่เหล่านั้นก็ยังไม่สาย