“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น
เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบปลิวกระเด็นไปเหมือนกระสอบขาด ๆ หลังถูกเตะอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ร่างกลิ้งไปบนพื้นสองตลบกว่าจะหยุด จากนั้นก็แผดเสียงร้องไห้จ้าราวกับถูกเชือด
บริเวณโดยรอบเงียบกริบในพริบตา
ไม่มีใครคาดคิดว่าชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะพูดคุยด้วยง่ายคนนี้จะลงมือกับเด็กตรง ๆ
ไม่ไกลนัก เจียงยากับฉือเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งวางเสบียงเสร็จและเห็นเหตุการณ์พอดี ทั้งคู่ชะงักงัน
โดยเฉพาะฉือเสี่ยวเสี่ยว เธอคิดมาตลอดว่าจางเฉินชอบเด็กมาก แต่ตอนนี้…
“แก… แกกล้าตีหลานฉันเหรอ!”
หญิงชราชะงักไปถึงสามวินาที ก่อนใบหน้าเหี่ยวย่นจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธสุดขีด เธอคำรามลั่นราวกับหมาบ้าที่หวงลูก กางกรงเล็บแห้งกร้านพุ่งเข้าใส่หน้าจางเฉิน
จางเฉินเบี่ยงศีรษะ หลบได้อย่างง่ายดาย แล้วเตะซ้ำอีกครั้ง
“ปัง!”
ตำแหน่งเดิม แรงเท่าเดิม
หญิงชราปลิวไปไกลกว่าหลานชายอย่างเห็นได้ชัด ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง เธอกุมอกแล้วดิ้นพล่านโวยวาย เสียงร้องโหยหวนยิ่งกว่าหลานชายเสียอีก
“ฆ่าคนแล้ว! ผู้มีลำดับขั้นตีคนตายแล้ว!”
“รังแกแม่หม้ายลูกกำพร้าแบบนี้ ยังมีกฎสวรรค์อยู่ไหม ยังมีกฎหมายอยู่หรือเปล่า!”
เสียงร้องไห้ของเธอมีชั้นเชิง จงใจเอ่ยถึงสถานะผู้มีลำดับขั้น เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ของผู้รอดชีวิตธรรมดาคนอื่น ๆ
แน่นอนว่าฝูงชนเริ่มแตกตื่น บางคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“แต่เด็กคนนั้นยังเป็นแค่เด็กเองนะ…”