เขาหิ้วชานมสองแก้วที่ทำเสร็จแล้ว ทั้งคู่ขึ้นไปนั่งที่ไห่ตี่เหล่า
หลังสั่งอาหารเสร็จ หมิงอี๋เสียบหลอดลงในชานมชื่อยาวเหยียดแก้วนั้น แล้วลองดูดอย่างระมัดระวัง «เอาจริง ๆ ก็พอได้นะ»
«ฉันจะบอกให้นะ หัวหน้าผู้ชายที่เพิ่งถูกส่งลงมาประจำบริษัทเราเป็นพวกตัวท็อปเลย...»
บ่นจนเหนื่อยแล้วเธอก็ดูดชานมอีกอึก ก่อนยอมรับอย่างไม่เต็มใจ «โอเค รสชาติมันแปลกจริง ๆ นั่นแหละ»
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เธอก็พูดต่อ «ฉันเพิ่งขอขึ้นเงินเดือนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ผลคือเขาหันไปฟ้องเจ้านายใหญ่ทันที หมายความว่ายังไง?»
«ทำไมถึงน่าขยะแขยงขนาดนี้» เฉินจั๋วฟังเธอบ่น พลางวางปูอัดที่เพิ่งลวกเสร็จลงในถ้วยน้ำจิ้มของเธอ จากนั้นหยิบแท็บเล็ตสั่งชามะพร้าวสดมัตฉะที่หมิงอี๋ชอบดื่มเป็นประจำเพิ่มอีกแก้ว «บริษัทพวกเธอมีแต่คนเฮงซวยหรือไง แล้วเรื่องนั้นเป็นยังไงบ้าง? เข้ากับหมอนั่นได้ไหม?»
«คนเลวย่อมมีคนเล่ห์เหลี่ยมจัดการ ช่วงนี้เขาประชดประชันในกลุ่มแชตอยู่» หมิงอี๋หัวเราะเยาะอย่างเจ็บแสบ ก่อนตอบเสียงอู้อี้
ตอนเดินออกจากไห่ตี่เหล่า หมิงอี๋แทบต้องพยุงกำแพง «อิ่มจนจะระเบิดแล้ว»
เฉินจั๋วล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินช้าลงเพื่อเดินเล่นย่อยอาหารเป็นเพื่อนเธอ
หมิงอี๋เลี้ยวเข้าไปในร้านป๊อปมาร์ตอย่างคุ้นเคย ชั่งใจอยู่นานก่อนจะเลือกกล่องหนึ่งอย่างพิถีพิถัน แล้วหันไปประกาศกับเฉินจั๋ว «ถ้าสุ่มได้สีม่วง ฉันจะเก็บไว้เอง ถ้าไม่ได้ก็เอาไปแขวนรถนาย»
เฉินจั๋วแค่นเสียง ก่อนฉวยกล่องสุ่มจากมือเธอไปตรง ๆ แล้วหันเดินไปที่เคาน์เตอร์ น้ำเสียงมั่นใจ «งั้นมันก็เป็นของฉันอีกแล้ว»
หลังจ่ายเงินเสร็จ หมิงอี๋ก็รีบแกะกล่องตรงหน้าร้านทันที พอฉีกถุงบรรจุภัณฑ์ออก หัวสีชมพูก็โผล่ให้เห็น
เธอส่งเสียงโวยวายสองสามทีอย่างไม่พอใจนัก แต่ก็เหมือนคาดไว้แล้ว เฉินจั๋วรับตุ๊กตามาถือไว้ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินตามหมิงอี๋ไปยังร้านทำผมเล็ก ๆ ตรงมุมชั้นของห้างอย่างชำนาญ
หลังจากกินหม้อไฟที่มีกลิ่นติดตัวแรงแล้ว แวะไปร้านทำผมสระผมสักหน่อยเป็นนิสัยที่หมิงอี๋ไม่เคยเปลี่ยน
ถึงเงินเดือนจะน้อย แต่เธอไม่เคยเป็นคนที่ยอมปล่อยให้ตัวเองลำบาก
«ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว» เฉินจั๋วมองกระจกในร้านทำผม เดิมทีตั้งใจว่าจะเล็มผมสักหน่อยด้วย
เขากำลังจะบอกช่างทำผมด้วยท่าทางมือ หมิงอี๋ก็ฉวยแขนเขาไว้แน่น น้ำเสียงจริงใจสุด ๆ «ขอร้องล่ะ ตอนนี้หล่อที่สุดแล้ว อย่าตัดเลยนะ จริง ๆ»
หมิงอี๋กำแขนเสื้อเขาไม่ยอมปล่อย เงยหน้ามองด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ
เขาจึงได้แต่ทำตามเธอ หันไปนั่งบนโซฟาริมผนัง
ตอนหมิงอี๋กลับไปนั่งหน้ากระจกและช่างเริ่มเป่าผมให้ เฉินจั๋วก็เปิดแอปในโทรศัพท์ที่ใช้ควบคุมรถ แล้วเปิดแอร์รถล่วงหน้า
หมิงอี๋เป็นคนจุกจิก พอสระผมหรืออาบน้ำเสร็จแล้ว เธอจะทนให้เหงื่อออกแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ทั้งคู่กลับมาที่รถ หมิงอี๋นำตุ๊กตาในกล่องสุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีชมพูมาแขวนไว้กับกระจกมองหลังในรถ
พอรถสตาร์ต ตุ๊กตาสีชมพูก็แกว่งไปมาเบา ๆ เฉินจั๋วจ้องมองมันเงียบ ๆ
เมื่อเข้าไปในลิฟต์ของอพาร์ตเมนต์ เฉินจั๋วยกมือขึ้นกดชั้นของหมิงอี๋กับชั้นของตัวเองอย่างคุ้นเคยยิ่ง
หมิงอี๋หันมาทันที กะพริบตาปริบ ๆ มองเขา «พรุ่งนี้กินอาหารเจียงซีดีไหม? อยากกินเผ็ด ๆ มากเลย»
เฉินจั๋วเลิกเปลือกตามองเธอแวบหนึ่ง «คำพูดเธอเชื่อถือได้บ้างไหม?»
«โธ่!» หมิงอี๋ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน «อยากกินมากเลย!»
«งั้นก็ไปกิน»
เฉินจั๋วกลับถึงบ้านตอนเลยสามทุ่มยี่สิบนาทีมาเพียงนิดเดียว เขาเดินตรงเข้าห้องทำงานแล้วนั่งลงบนเก้าอี้เกมมิง
สามทุ่มครึ่ง ไลฟ์เริ่มตรงเวลา
บนหน้าจอมีเพียงหน้าจอโหลดเกมกับชื่อผู้ใช้ «เอ่อร์ตง» ที่สะดุดตา
ทางกิลด์ประเมินมูลค่าทางการตลาดของเขาไว้แล้ว พวกเขาเสียดายหน้าตาดี ๆ แบบนี้ แต่ก็ต้องทำตามกฎที่เขาไม่อยากเปิดหน้า จึงปักหมุดรูปใบหน้าด้านข้างที่ตั้งใจปรับให้เบลอไว้บนหน้าโปรไฟล์ของเขา
แสงเงาสลัวราง ช่วยขับสันจมูกกับรูปปากที่โดดเด่นเหนือใคร มือที่ยกขึ้นบังเหนือดวงตาอย่างไม่ใส่ใจนั้นมีนิ้วยาวเรียวสวย ข้อนิ้วชัดเจน
บรรยากาศคลุมเครือราวกับมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก ประกอบกับภาพลักษณ์สตรีมเมอร์สายฝีมือ ทำให้ตรงสเปกสาว ๆ มากมาย ด้วยกระแสความนิยมในตอนนี้ ยอดผู้ติดตามทะลุสองล้านก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
«เริ่มแล้ว»
เฉินจั๋วสวมหูฟัง ลองไมโครโฟนอย่างลวก ๆ เสียงของเขาดังก้องในห้องไลฟ์ หลังผ่านการปรับแต่งด้วยการ์ดเสียงก็กลายเป็นเสียงวัยรุ่นชายแบบคลาสสิก
น้ำเสียงเรียบเฉย มีเพียงตอนขอบคุณคนส่งของขวัญหรือโต้ตอบกับข้อความในแชตเท่านั้นที่ปลายเสียงจะเจือความเกียจคร้านชวนให้ใจสั่นอยู่หน่อย ๆ
【ราตรีสวัสดิ์ค่ะเทพบุตร】
【ไม่ได้เจอตั้งยี่สิบชั่วโมง คิดถึงจัง】
【คืนนี้กินอะไรมาเหรอคะเทพบุตร】
เฉินจั๋วมองข้อความในแชตที่เลื่อนผ่านหน้าจอรองอย่างรวดเร็ว สายตาหยุดอยู่บนข้อความหนึ่งชั่วครู่
«ราตรีสวัสดิ์ กินไห่ตี่เหล่ามา» เขากดเข้าโหมดจัดอันดับ «วันนี้เล่นจัดอันดับ ไลฟ์ถึงตีหนึ่งครึ่ง»
เสียงเอฟเฟกต์จับคู่เกมสำเร็จดังขึ้นในหูฟัง เฉินจั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้มือข้างเดียวคลิกเมาส์ พลางแบ่งสมาธิไปอ่านข้อความในแชต
ชั้นล่าง หมิงอี๋เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวสดชื่นสบายจนทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ แอร์ปรับอุณหภูมิได้พอดี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมไถดูคลิปไร้สาระสักพักให้หลับง่ายขึ้น
ทันทีที่ปลดล็อกหน้าจอ จุดแดงสะดุดตาก็เด้งขึ้นตรงมุมขวาบนของไอคอนวีแชต
หมิงอี๋กดเข้าไปดู บนสุดของรายชื่อแชตมีกลุ่มใหม่เพิ่มเข้ามาอย่างเด่นชัด เมื่อสามนาทีก่อน หลิวฉิน หัวหน้าผู้ชายที่เพิ่งถูกส่งมาประจำบริษัท ก็ดึงเธอเข้าไปในกลุ่ม
【กลุ่มดำเนินงานเซิ่งจิ่งมีเดียและอวี้เหอหูเจียง ประจำปี 2026】
คิ้วของหมิงอี๋กระตุกวูบ
อวี้เหอหูเจียงคือบริษัทของเธอ ส่วนเซิ่งจิ่งมีเดีย...เป็นลูกค้ารายใหญ่ ขอแค่เคี้ยวเศษที่เหลือจากพวกเขาได้สักนิด ก็พอให้ทั้งบริษัทกินไปได้ครึ่งปีแล้ว
แน่นอนว่าเนื้อเป็นของเจ้านายกับหัวหน้า ส่วนความลำบากตกอยู่กับพนักงานระดับล่างที่ต้องกลืนลงคอ
หมิงอี๋กดดูรายละเอียดกลุ่ม นอกจากหลิวฉินกับพนักงานจากแผนกอื่น ๆ ในบริษัทแล้ว ยังมีรูปโปรไฟล์แปลกหน้าจากฝั่งเซิ่งจิ่งอีกหลายคน
เธอเปิดปิดการแจ้งเตือนกลุ่มอย่างคล่องแคล่ว ออกจากวีแชต แล้วปัดหน้าจอขึ้นอย่างฉุนเฉียวเพื่อปิดแอปที่ทำงานค้างอยู่ทันที
น่ารำคาญชะมัด! บริษัทเฮงซวยนี่จะเจ๊งเมื่อไหร่สักที?
เช้าวันรุ่งขึ้น หมิงอี๋เพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศผิดปกติในออฟฟิศ
ข้อความในกลุ่มต่าง ๆ เดือดพล่านไปหมด ทุกคนกำลังพูดถึงเรื่องที่อวี้เหอได้เกาะกิ่งสูงอย่างเซิ่งจิ่งสำเร็จ
ยังไม่ทันที่หมิงอี๋จะเปิดคอมพิวเตอร์ หลิวฉินก็เดินออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว
วันนี้เขาจงใจแต่งตัวมาอย่างดี ผมหวีเรียบมันเงา มือถือแก้วเก็บความร้อน เดินกวาดตามองทั่วพื้นที่ทำงาน ก่อนประกาศแบ่งงานเสียงดัง
«หมิงอี๋ เจียงเฟยหราน แล้วก็พวกในทีมโครงการอีกสองสามคน เตรียมคอมพิวเตอร์ให้พร้อม เก้าโมงครึ่งออกเดินทางไปเซิ่งจิ่งพร้อมผมกับผู้จัดการทั่วไป เราจะไปประชุมหารือกัน»
หมิงอี๋กับเจียงเฟยหราน เพื่อนร่วมงานโต๊ะข้าง ๆ สบตากัน ทั้งคู่เห็นความรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้ชัดเจนอยู่ในดวงตาของกันและกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คณะของพวกเขาแบ่งกันนั่งรถเรียกผ่านแอปสองคันไปถึงสำนักงานใหญ่ของเซิ่งจิ่งมีเดีย
บริษัทใหญ่ก็มีความโอ่อ่าของบริษัทใหญ่จริง ๆ ภายนอกอาคารทั้งหลังให้ความรู้สึกประณีตแต่แข็งกระด้างด้วยสไตล์โลหะ โถงใหญ่มีเพดานสูงโปร่ง
ตั้งแต่ตรวจสอบตัวตนที่แผนกต้อนรับ ไปจนถึงลงทะเบียนตรวจความปลอดภัยและออกบัตรผ่านชั่วคราว กระบวนการทั้งหมดรัดกุมและยุ่งยาก
หมิงอี๋กับเจียงเฟยหรานเดินตามผู้จัดการทั่วไปและหลิวฉิน พยายามยิ้มตามมารยาทจนแทบไม่ไหว
«งานเข้าแล้ว» เจียงเฟยหรานลดเสียงลง กระซิบเบา ๆ จนมีเพียงหมิงอี๋ที่ได้ยิน «กฎบ้าบออะไรเยอะแยะ รับมือยากชะมัด»
หมิงอี๋เห็นด้วยอย่างยิ่ง ทั้งคู่ถอนหายใจอย่างรู้ใจกัน สิ้นหวังเสียจนแทบต้องพยุงกันและกัน
ในตอนนั้นเอง เสียงพูดคุยแผ่วเบาก็ดังมาจากช่องประตูตรวจบัตรอีกฝั่งของโถงใหญ่
ผู้ชายที่เดินนำหน้าอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี สวมสูทสั่งตัดสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต
แนวคิ้วสูงเด่น เส้นสายบนใบหน้าสง่างามเฉียบคม
ผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายกำลังรายงานอะไรบางอย่างเสียงเบา เขาเพียงเอียงศีรษะฟังโดยไม่หยุดฝีเท้า
เจียงเฟยหรานจิ๊ปาก พลางดึงแขนเสื้อหมิงอี๋โดยไม่รู้ตัว ลดเสียงลงต่ำ «นั่นไม่ใช่คุณเซี่ยเหรอ?»