【สาวสามัญ】คู่มือสาวออฟฟิศผู้เป็นขวัญใจชายทั่วหล้า

ตอนที่ 1 คู่มือสาวออฟฟิศเสน่ห์แรง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【อยากมอบประสบการณ์การอ่านที่ผ่อนคลายให้ทุกคน หากระหว่างอ่านรู้สึกไม่สบายใจ หรือคิดว่าความเห็นของตัวเองไม่ตรงกับผู้เขียน คุณป้าทั้งหลายก็อย่าลืมกดออกนะ!

นางเอกมีทัศนคติเชิงลบต่อผู้ชายโดยพื้นฐาน เพราะสถานะหนุ่มพรหมจรรย์พิสูจน์อย่างเป็นรูปธรรมไม่ได้ เธอจึงไม่เชื่อว่าผู้ชายคนไหนยังบริสุทธิ์ ท่าทีนี้จะเป็นพื้นฐานของการคบหากันต่อไป ไม่มีการสอดใส่ ยอมรับเพียงการใช้มือและปากจากผู้ชาย รวมถึงการร่วมรักแบบเล้าโลมภายนอกเท่านั้น รับไม่ได้ก็อย่าหลงเข้ามาอ่าน

หนึ่งหญิงหลายชาย ฝ่ายชายทุกคนเป็นชายบริสุทธิ์ทั้งกายและใจ ไม่มีประสบการณ์รัก ส่วนตัวละครชายรองเป็นสตรีมเมอร์และมีแฟนคลับผู้หญิง สายรักสะอาดโปรดระวัง ตัวละครชายที่ปรากฏไม่ได้แปลว่าเป็นตัวละครชายรอง ตัวละครชายที่มีบทเยอะก็เป็นเพียงถุงเลือดของนางเอก

ผู้เขียนไม่อาจรับประกันได้ว่าเนื้อหาทั้งเรื่องจะเป็นมิตรกับผู้หญิงในความหมายสมบูรณ์แบบ ผู้เขียนเองก็ยังเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอยู่ รับไม่ได้ก็อย่าหลงเข้ามาอ่าน ทั้งตัวเอกและผู้เขียนไม่ใช่หญิงแกร่งผู้ยิ่งใหญ่ เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา】

ตอน 17:50 หมิงอี๋ออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน แล้วขี่รถไฟฟ้าที่จอดอยู่ข้างทางเข้าสถานีตั้งแต่เช้ากลับอพาร์ตเมนต์

สำหรับเมืองที่ดำเนินชีวิตอย่างรวดเร็วแห่งนี้ เวลานี้ยังไม่ถือว่าเป็นช่วงชั่วโมงเร่งด่วน เพราะยังเร็วเกินไป

กลับถึงห้องเช่า หมิงอี๋เพิ่งเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วเดินไปถึงอ่างล้างมือ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น เป็นข้อความวีแชตจากเฉินจั๋ว

【ชั้นใต้ดินหนึ่ง รออยู่】

หมิงอี๋เหลือบมอง ก่อนล้างมือและถอดคอนแทคเลนส์ตามขั้นตอน จากนั้นกะพริบตาที่แห้งผากอยู่สองสามทีแล้วสวมแว่น ถึงค่อยกดส่งข้อความเสียงตอบไปว่า “มาแล้ว ๆ”

ที่ชั้นใต้ดินหนึ่ง หมิงอี๋เห็นรถของเฉินจั๋วทันที เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งอย่างคุ้นเคย แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

พูดตามตรง เฉินจั๋วหน้าตาโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง

วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ แม้ร่างสูงใหญ่สูง 190 เซนติเมตรจะงอตัวอยู่บนเบาะคนขับ ก็ยังมีตัวตนชวนให้ละสายตาไม่ได้

นิ้วมือของเฉินจั๋วที่จับพวงมาลัยเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน

เพราะเก็บตัวไลฟ์สดอยู่บ้านมานาน แทบไม่เคยโดนแดด เส้นเลือดสีเขียวจึงเห็นเด่นชัดใต้ผิวขาวซีด

ไม่ว่าจะเลือกใบหน้าหรือมือของเขาส่วนไหนไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต หมิงอี๋ก็ต้องร้องว่า “เทพบุตรบรรยากาศหม่นมาแล้ว!” แล้วกดถูกใจสองครั้งแน่นอน

พอเห็นหมิงอี๋นั่งเรียบร้อย เฉินจั๋วก็เก็บโทรศัพท์แล้วเริ่มนำทาง “ไปกันเลย”

“โธ่ ไม่อยากกินอาหารญี่ปุ่นแล้ว” หมิงอี๋เอนหลังพิงเบาะ ที่นั่งข้างคนขับนี้เธอมานั่งแทบทุกวัน จึงปรับจนเป็นมุมที่สบายและคุ้นชินที่สุดไปแล้ว “เปลี่ยนร้านเถอะ!”

ใต้แสงไฟบรรยากาศสีฟ้าครามสลัว เฉินจั๋วหันหน้ามามอง รูปตาของเขายิ่งดูเรียวยาวขึ้นเมื่อถูกแสงเงาขับเน้น

“ไม่ใช่ว่าเธอดูคลิปรีวิวร้านอาหารเป็นสิบคลิปติด ๆ กัน แล้วบอกว่าถ้าวันนี้ไม่ได้กินจะเอาหัวโขกตายหรือไง”

“เมื่อกี้เพื่อนร่วมงานแบ่งทาโกะยากิให้ฉันสองลูก รู้สึกว่าวันนี้ไม่อยากกินอาหารญี่ปุ่นแล้ว” หมิงอี๋ยิ้มทะเล้น น้ำเสียงเปิดเผยตรงไปตรงมา

เฉินจั๋วถูกคำพูดของเธอเล่นเอาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขากลอกตา “...แบบนี้ก็นับเป็นอาหารญี่ปุ่นแล้วสินะ”

เฉินจั๋วไม่ได้โกรธอะไร ยกเลิกเส้นทางนำทาง “แล้วตอนนี้อยากกินอะไรล่ะ”

หมิงอี๋ก้มหน้าคัดเลือกจากรายชื่อร้านอาหารมากมาย

เฉินจั๋วขับรถอย่างนุ่มนวล เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลักอย่างชำนาญ ไม่ได้เร่งเธอ

นับ ๆ ดู นี่ก็เป็นเดือนที่สองแล้วที่พวกเขากลายเป็นเพื่อนกินข้าวกัน

พูดได้เลยว่าตอนรู้จักกันนั้นซวยเอาเรื่อง

คืนนั้นเป็นเวลาตีสอง หมิงอี๋กำลังหลับงัวเงีย จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกเปียกชื้นบนตัว

เธอนึกว่าตัวเองฉี่รดที่นอน นิ่งงันไปสองวินาทีก่อนจะเปิดไฟดวงใหญ่ แสงไฟกะพริบติด ๆ ดับ ๆ พร้อมเสียงซ่าอยู่สองสามครั้งกว่าจะสว่าง

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นน้ำหยดแหมะ ๆ ลงมาจากขอบโคมไฟบนเพดานตรงเหนือศีรษะ หยดลงกลางผ้าห่มของเธอพอดี รอยเปียกสีเข้มขนาดเท่ากะละมังปรากฏขึ้น ไส้ผ้านวมเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

หมิงอี๋ที่ยังหงุดหงิดเพราะถูกปลุกตื่น รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วใส่รองเท้าแตะพุ่งไปที่ประตู

ก่อนออกจากห้อง จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคดีลึกลับในเมืองหลายคดีขึ้นมาได้ จึงหยิบมีดคัตเตอร์ที่ปกติใช้กรีดกล่องพัสดุใส่กระเป๋าไว้ตรงโถงทางเข้า แล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะเป็นรองเท้าผ้าใบก่อนออกไปจริง ๆ

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอเฉินจั๋ว

ชายหนุ่มเปิดประตูออกมาพร้อมใบหน้าเศร้าหมองเบื่อหน่ายที่ชวนให้ใจสั่น ดวงตาเผยความเหนื่อยล้าปนความสงสัยเล็กน้อย

ใบหน้าหล่อเหลาระดับท็อปของเขาช่วยทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจหมิงอี๋สงบลง เธอจึงอธิบายสถานการณ์และถามอย่างสุภาพว่าในบ้านของเขามีน้ำรั่วจนพื้นเปียกหรือเปล่า

เฉินจั๋วเบี่ยงตัว เปิดทางให้เธอเข้าไปในห้อง

นี่เป็นห้องของผู้ชายที่เป็นระเบียบที่สุดเท่าที่หมิงอี๋เคยเห็นมา ของทุกอย่างวางเรียบร้อย พื้นก็สะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่น

ตรงโถงทางเข้าไม่มีข้าวของจิปาถะอย่างกระดาษทิชชู มีดคัตเตอร์ หรือปากกาเมจิกสำหรับเขียนรหัสคืนสินค้าเหมือนห้องของเธอ มีเพียงเครื่องพ่นน้ำมันหอมระเหยชิ้นเล็ก ๆ เท่านั้น

ทั้งสองเดินตรวจห้องอยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายก็พบว่าปัญหาไม่ได้เกิดจากบ้านของเฉินจั๋ว เพราะผนังตรงรอยต่อระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องนอนของเขาก็มีคราบน้ำซึมเป็นวงใหญ่เห็นชัดอยู่เหมือนกัน

ต้นเหตุน่าจะมาจากงานกันซึมของอาคารอพาร์ตเมนต์หลังนี้ที่น่าเป็นห่วง

ในเมื่อเป็นผู้ประสบภัยเหมือนกัน ทั้งสองจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนเพิ่มเพื่อนวีแชตของอีกฝ่าย แล้วไปที่สำนักงานนิติบุคคลด้วยกันเพื่อเรียกร้องสิทธิ์

หลังผ่านเรื่องครั้งนั้น ทั้งคู่ก็เริ่มสนิทกัน จากนั้นไป ๆ มา ๆ ก็กลายเป็นเพื่อนกินมื้อเย็นกันทุกวัน

หมิงอี๋สั่งปัญญาประดิษฐ์อย่างคล่องแคล่วราวกับอยู่บ้าน “สวัสดี นำทางไปไห่ตี่เหลาตามทางนี้”

เฉินจั๋วชินกับนิสัยที่นึกอยากทำอะไรก็ทำของเธอมานานแล้ว จึงขับตามคำแนะนำของระบบนำทาง กลับรถตรงทางแยกข้างหน้าไปเลย

เวลาไปกินข้าวกับเฉินจั๋ว เขาเป็นคนจ่ายเงินมาตลอด

หมิงอี๋ไม่รู้สึกติดค้างใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย

ถึงอย่างไรเฉินจั๋วก็หาเงินได้มาก แถมยังกินจุ ส่วนเงินเดือนของเธอแค่ 4,000 หยวน ระหว่างรักษาหน้ากับประหยัดเงิน เธอรู้ดีว่าควรเลือกอะไร

พอรถจอดในลานจอดรถใต้ดินของห้าง ตามปกติทั้งคู่ก็แวะซื้อเครื่องดื่มก่อนกินข้าว

ทั้งสองสุ่มเลือกร้านชานมที่ไม่เคยลองมาก่อน หมิงอี๋เปิดมินิโปรแกรมแล้วส่งโทรศัพท์ให้ “จะดื่มอะไร”

เฉินจั๋วโน้มตัวเข้ามาดูรายชื่อแปลกประหลาดสีสันฉูดฉาดในตะกร้าสั่งซื้อของหมิงอี๋ แล้วพูดจาเหน็บแนมอย่างไม่ไว้หน้า “ชอบสั่งอะไรพิสดาร แล้วก็เจอแต่ของไม่อร่อยทุกที”

หมิงอี๋หันไปถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ยุติธรรม “ก่อนหน้านี้ชานมที่นายบอกว่าอร่อยไม่ใช่ฉันเลือกให้ทั้งนั้นหรือไง ยังจะมาบ่นอีก”

เฉินจั๋วล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง แล้วยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับคร้านจะเถียง

ร้านขนมปังข้าง ๆ เพิ่งยกถาดขนมปังอบใหม่ออกมาให้ชิม

หมิงอี๋ค้างหน้าจอไว้ที่หน้าหมายเลขรับสินค้า แล้วยื่นโทรศัพท์โยนใส่อ้อมแขนเฉินจั๋ว ก่อนหมุนตัววิ่งไปยังร้านข้าง ๆ ทันที

เฉินจั๋วรับโทรศัพท์ไว้มั่นคง สายตาคอยจับจ้องหมายเลขเรียกเครื่องดื่มไปด้วย และมองข้ามฝูงชนไปหยุดอยู่บนตัวหมิงอี๋อย่างเงียบ ๆ

ราวกับกำลังดูแลเด็ก กลัวว่าคลาดสายตาแวบเดียวเธอจะหายไป

หมิงอี๋ยืนเบียดอยู่ข้างพนักงานที่กำลังหั่นขนมปังให้ชิม พองแก้มเคี้ยวอย่างยากลำบาก ดูท่าเธอคงอ้อนจนพนักงานยอมหั่นชิ้นใหญ่ให้

ตอนกลับมา เธอถือไม้จิ้มฟันที่เสียบขนมปังชิ้นหนึ่งอยู่ เดินมาถึงตรงหน้าเฉินจั๋ว แล้วก็ยื่นป้อนเข้าปากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

เฉินจั๋วเงยหน้าขึ้น อ้าปากงับ

“ให้ตายสิ รู้งี้ไม่น่ากินเลย ไม่เห็นอร่อยสักนิด” คราวนี้หมิงอี๋ถึงกับย่นหน้า แสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เฉินจั๋วเคี้ยวเศษขนมปังแห้ง ๆ หวานเลี่ยนอยู่ในปากจนพูดอะไรไม่ออก และคร้านจะเอาเรื่องเธอด้วย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป