สือหลิงฟังอย่างเงียบ ๆ บางครั้งก็เอื้อมมือไปแตะหลังมือของแม่หวังหย่าเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมความรู้สึกของหล่อน
เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังของแม่หวังหย่า ประโยคความคิดในใจที่ชัดเจนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ พร้อมกับความเสียใจอันไม่มีที่สิ้นสุด
[เป็นความผิดของพวกเราเอง ถ้าตอนนั้นเรามุ่งมั่นกว่านี้ ไม่ปล่อยให้เธอคบหากับซุนเฉียง เธอคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม? เป็นความผิดของพวกเราที่ไม่ได้ปกป้องเธอ]
สือหลิงแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกตัว เก็บมือกลับมาอย่างแนบเนียน แล้วเอ่ยนำอย่างนุ่มนวล “น้าคะ ซุนเฉียงเป็นคนแบบไหน? ทำไมพวกน้าถึงไม่ไว้วางใจให้เสี่ยวหย่าคบหากับเขา?”
พอเอ่ยถึงซุนเฉียง สีหน้าของพ่อหวังหย่าก็มืดลงทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจ
“ซุนเฉียงคนนั้น ครั้งแรกที่เขามาบ้านกับเสี่ยวหย่า ฉันก็รู้สึกแล้วว่าเขาไม่น่าไว้ใจ! ย้อมผมสีรุ้ง พูดจาเหลวไหล ถามเรื่องงาน เขาบอกว่ายังไม่ได้ทำ ถามแผนในอนาคต เขาก็พูดอ้อมแอ้มไม่ออก ทั้งวันเอาแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ ไม่มีความสุภาพเอาซะเลย”
“ฉันกับแม่เธอเกลี้ยกล่อมเสี่ยวหย่า ให้เลิกกับซุนเฉียง บอกว่าไอ้หนูนี่พึ่งไม่ได้ ไม่มีความรับผิดชอบอะไรเลย แต่เสี่ยวหย่ากลับไม่ฟัง”
“ใช่แล้ว” แม่หวังหย่าถอนหายใจ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง
“ตอนนั้นเสี่ยวหย่าเหมือนถูกมนต์สะกด พูดว่าซุนเฉียงดีกับเธอ พวกเราเกลี้ยกล่อมกันครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่เพียงไม่ฟัง ยังทำหน้าน้อยใจกับพวกเรา บอกว่าพวกเราไม่เข้าใจเธอ บอกว่าพวกเราดูถูกซุนเฉียง บางครั้งยังทะเลาะเงียบ ๆ กับพวกเราหลายวันเพราะซุนเฉียงอีก”