สือหลิงใจสั่นสะเทือนอย่างมาก แต่สีหน้าไม่แสดงออกแม้แต่น้อย
เธอไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่กลับจ้องตาซุนเฉียงแน่น ใช้เทคนิคกดดันทางจิตวิทยา จู่ ๆ ก็พูดหยั่งเชิง
“ซุนเฉียง เวลาคนรู้สึกผิดและตั้งรับ ไหล่จะห่อเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว”
“คุณรีบไล่พวกเราไปขนาดนี้ กำลังกลัวอะไรอยู่หรือเปล่า? หรือว่า...คุณรู้จริง ๆ ว่าเธออยู่ที่ไหน คุณเป็นหนี้เยอะขนาดนั้น เลยเอาหล่อนไปเป็นตัวประกันอะไรสักอย่างงั้นเหรอ?”
ซุนเฉียงเหมือนถูกเหยียบหาง รั้งมือสือหลิงออกอย่างแรง ใบหน้าเขียวคล้ำเพราะถูกทักเข้าเรื่องลับ
“แกพูดบ้า ๆ อะไร! ตัวประกันอะไร! มันเป็นเธอขอเลิกกับฉันเอง ไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่นิดเดียว!”
“ฉันออกไปก็ไปร้านเน็ต เล่นอยู่ทั้งคืน ร้านเน็ตมีกล้องวงจรปิด เจ้าของร้านก็เป็นพยานได้”
“พวกญาติก็ชอบหาเรื่องไร้สาระ เสี่ยวหย่าเลิกกับฉันแล้ว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าไปไหน ตอนแรกก็พวกแกนั่นแหละที่ไม่ยอม ตอนนี้เลิกกันแล้วกลับมาหาเรื่องฉันอีก!”
ในจังหวะที่เขาดิ้นรนสะบัดมือ ปลายนิ้วสือหลิงก็ปาดผ่านข้อมือเขาอย่างรวดเร็ว เสียงความคิดที่เร่งรีบก็ลอดเข้าสมองทันที
[หึ จะมาหลอกฉันอีกทำไม ตอนนี้ยังมาถามโน่นถามนี่อยู่ก็แสดงว่าตำรวจฝั่งนั้นไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย]
ที่ถานหย่งพูดไว้ก็ถูกต้อง ขอแค่ฉันปากแข็งไม่ยอมรับ พวกเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้