สือหลิงโทรมาหา ตอนแรกเฉินจี้ตงคิดว่าเธอจะมาถามความคืบหน้าคดีของหลิวหมิงฮุย
สองวันนี้เธอหายากว่าจะได้พักผ่อน จู่ ๆ ก็โทรมา ส่วนใหญ่ก็น่าจะมาถามว่าคดีคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
ส่วนคดีลักพาตัวเด็ก ยังไม่เห็นหัวร้อนของแก๊งลักพาตัวเลย ทักษะการสังเกตและการสอบถามที่สือหลิงถนัดก็ยังไม่เป็นประโยชน์ในตอนนี้
อีกอย่างเธอเพิ่งเสร็จจากคดีก่อนหน้านี้ เดิมทีเฉินจี้ตงก็ไม่คิดจะรบกวนเธออยู่แล้ว
สายเชื่อมต่อ เสียงฝั่งห้างสรรพสินค้าดังจอแจพอสมควร ได้ยินเสียงคนและเสียงเพลงคลุมเครือ
เฉินจี้ตงรับสาย: "สือหลิง?"
ปลายสายเงียบไปเพียงหนึ่งวินาที
สือหลิงแนบโทรศัพท์เข้าหู เสียงของเธอร้อนรนเล็กน้อย: "ลุงเฉิน ฉันคิดว่าฉันเจอพวกค้ามนุษย์แล้ว"
เฉินจี้ตงหยุดเดิน
เขาเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิด
แต่หูของเขาได้ยินชัดเจนจริง ๆ
พวกเขาเพิ่งตรวจค้นห้างไปหลายแห่ง ยังไม่พบร่องรอยของผู้ต้องสงสัย แต่สือหลิงกลับไปเจอคนน่าสงสัยตอนพักผ่อนโดยบังเอิญ
เขาไม่ทันได้ตกใจ รีบถามทันที: "เธออย่าเพิ่งขยับ บอกตำแหน่งฉันมา"
*
ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ สือหลิงไม่คิดเลยว่าเธอจะมาเจอเรื่องแบบนี้
ระบบให้รางวัลมา เธอหาได้มีเงินในมือ และหาได้มีเวลาว่าง เธออยากให้รางวัลตัวเองสักวัน