"คุณเตรียมการทั้งหมดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เหอชิงนั่งอยู่ใต้โคมไฟ ใบหน้านิ่งสงบยิ่งกว่าตอนเมื่อครู่เสียอีก
คำถามนี้เธอตอบอยู่ภายในใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เมื่อเอ่ยออกมาจริง ๆ กลับไม่ต้องใช้แรงมากนัก
"ตั้งแต่พี่สาวฉันตาย" เหอชิงก้มตาลง
"ฉันกลัวว่าเวลาผ่านไปนาน ๆ ทุกคนจะจำได้แค่ว่าในสำนวนคดีเขียนว่าตายโดยอุบัติเหตุ ไม่มีใครจำได้ว่าเธอถูกบีบให้ถึงจุดนั้นได้ยังไง"
พูดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเธอขยับเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่
"หลังจากนั้นฉันก็เข้าไปทำงานในบริษัทของหลิวหมิงฮุย" เธอพูดต่อ
"ฉันแค่อยากเข้าไปให้ใกล้ขึ้น อยากรู้ว่าตอนนั้นเขากลบอะไรไว้ไปอีกแค่ไหน"
"แต่ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งพบว่าเขาไม่เคยเปลี่ยนเลย"
"เขายังคงผลักความรับผิดชอบให้ลูกน้อง ยังคงผลักคนออกไปรับหน้า ยังคงหลังจากเรื่องทุกอย่างผ่านไป ก็นั่งอยู่บนตำแหน่งนั้นพูดถึงความสง่างาม พูดถึงความรับผิดชอบ พูดว่าตัวเองลำบากแค่ไหน ภายนอกยังคงเป็นคนดีอยู่เสมอ"
ในห้องสอบสวนไม่มีใครส่งเสียง
มีเพียงเสียงปากกาของเจ้าหน้าที่บันทึกที่ขีดบนกระดาษเป็นเสียงเบา ๆ
"ดังนั้นต่อมาสิ่งที่ฉันเก็บรวบรวมจึงไม่ใช่แค่เรื่องของพี่สาวฉัน" เธอพูด "สิ่งที่เขาทำในช่วงหลายปีมานี้ ความรับผิดชอบที่เขาผลักออกไป หลักฐานที่เขาบีบบังคับคนอื่น ฉันเริ่มเก็บไว้เงียบ ๆ ทั้งหมด"