"เล่ามาสิ ว่าไขคดีได้ไวขนาดนี้ได้ยังไง"
คำพูดของรองผู้บัญชาการหวังทำให้ห้องทำงานเงียบลงทันที
เจ้ากั่งกับเฉินจี้ตงสบตากัน
ตอนที่เจ้ากั่งรายงานเมื่อครู่ เขาไม่ได้เจาะจงว่าใครทำอะไร เอาแต่ขึ้นต้นด้วย "พวกเรา" ก็เลยทำให้รองผู้บัญชาการหวังเกิดข้อสงสัยขึ้นมา
ยังไงก็ตาม มาถึงขั้นนี้คดีใกล้จะปิดลง ก็ถึงขั้นตอนของการคิดว่าความดีความชอบจะตกเป็นของใครแล้ว
รองผู้บัญชาการหวังเห็นได้ชัดว่ากำลังยืนยันประเด็นนี้อยู่พอดี
คดีนี้ แท้จริงแล้วหน่วยสองกัดฟันสู้เอง หรือหน่วยสามมีบทบาทหลักกันแน่
เจ้ากั่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เฉินจี้ตงเห็นเขาเป็นแบบนั้นก็รับช่วงพูดต่อ
"คนแรกที่พบว่าเหอชิงมีปัญหาคือสือหลิง" เขาพูด
สายตาของรองผู้บัญชาการหวังจ้องเขม็งทันที ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าคือใคร
เขามีเรื่องต้องจัดการมากมาย คนและเรื่องที่ไม่สำคัญมากมาย ไม่คู่ควรให้เขาจดจำเป็นพิเศษ
พอเห็นสีหน้ารองผู้บัญชาการหวัง เฉินจี้ตงก็เดาได้ว่ารองผู้บัญชาการหวังคงจำคนไม่ได้
เขารีบอธิบายทันที "รองผู้บัญชาการหวัง สือหลิงคือสหายที่ผมเคยแนะนำให้ท่านรู้จักน่ะครับ ครั้งก่อนในคดีนักเรียนหญิงหายตัวไปเธอก็มีบทบาทสำคัญมาก"
เมื่อเฉินจี้ตงเตือนให้ รองผู้บัญชาการหวังก็จำได้ในที่สุดว่าสือหลิงคนนี้เป็นใคร คือเด็กจบปริญญาตรีที่เฉินจี้ตงอยากขอตำแหน่งที่ปรึกษาให้
เป็นเธองั้นเหรอ?
จริงหรือเปล่านะ?
เฉินจี้ตงไม่หยุด พูดต่อไปเรื่อย ๆ
"ไม่ใช่แค่ประเด็นเหอชิงจุดเดียวเท่านั้น ปัญหาห้องปิดตายในคดีนี้ ก็เป็นเธอที่จับได้ก่อน"