"เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่รู้เลขที่แน่นอน" สือหลิงคาดเดาต่อ "นั่นแสดงว่าที่แห่งนี้คุณเคยไป แต่ไม่ใช่ที่คุณรับผิดชอบตามหา อย่างนั้นก็แสดงว่าอย่างน้อยคุณเคยเห็นภายในว่าประมาณไหน"
"เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่รู้เลขที่แน่นอน" สือหลิงวิเคราะห์น้ำเสียง "นั่นแสดงว่าที่แห่งนั้นคุณเคยไป แต่ไม่ใช่ที่คุณรับผิดชอบตามหา อย่างนั้นก็แสดงว่าอย่างน้อยคุณเคยเห็นภายในว่าประมาณไหน"
ผู้หญิงคนนั้นริมฝีปากขยับ ในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า "ฉันไม่รู้จริงๆ ไปแค่ครั้งสองครั้ง..."
[พูดไม่ได้มาก พูดมากก็เท่ากับยอมรับว่าตามห่วงโซ่นี้มาตลอด ก็ต้องยืนกรานว่าแค่ครั้งสองครั้ง เธอไม่มีทางนับได้จริงๆ หรอก]
สือหลิงเหมือนกำลังเรียบเรียงด้วยตัวเอง "ถ้าเป็นที่พักคอยเปลี่ยนผ่าน ล่วงหน้าก็ต้องจัดให้ดูเหมือนจริง ไม่งั้นมีคนอุ้มเด็กเข้าออกเป็นประจำ เพื่อนบ้านและคนที่ผ่านไปมาคงสงสัยกันมานานแล้ว"
ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้า ไม่พูดอะไร แต่แววตากลับสั่นไหวเบาๆ
"ดังนั้นคงไม่ใช่ร้านอาหาร ไม่ใช่ร้านตัดผม และก็ไม่เหมือนร้านขายยา" สือหลิงมองเธอ
"ที่แบบนั้นมีนมผง ผ้าอ้อม เสื้อผ้าเด็ก เข้าออกถี่เกินไป มันกลับสะดุดตามากกว่า"
ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ส่ายหน้า น้ำเสียงแผ่วเบา "ฉันจะไปรู้อะไร... ฉันก็แค่เข้าไปนั่งๆ นอนๆ"
[ทำไมเธอถึงเดาไปทางนั้นได้ ใครก็ไม่เคยบอกเธอว่าร้านขายอะไร]
"ไม่รู้ไม่เป็นไร คุณเคยเห็น"
สือหลิงไม่รีบร้อน วิเคราะห์ต่ออย่างใจเย็น "ของพวกนั้นวางไว้ที่เปิดเผยโดยไม่ทำให้ใครสงสัย ธุรกิจส่วนใหญ่ต้องเกี่ยวกับเด็ก ผู้หญิง ของใช้ในบ้าน กลุ่มแม่และเด็ก เสื้อผ้าเด็ก เลี้ยงเด็ก หรืออะไรที่คล้ายๆ กัน"