ห้องของหน่วยงานกลางสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตามทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังเป็นระยะๆ
การเคลื่อนไหวของเจียงหมิงและพวกเร็วกว่าที่คาดไว้
ตำรวจใช้ประเภทของร้านค้า ระยะทาง และสภาพของประตูหลัง เป็นเกณฑ์ในการตรวจสอบร้านค้าที่เกี่ยวข้องภายในระยะเวลาขับรถสิบนาทีจากแหล่งซ่องสุม
ตามภาพที่สือหลิงให้ไว้ ร้านที่เข้าเงื่อนไขไม่ได้มีมากนัก
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ตำรวจที่ออกไปก็ถ่ายภาพหน้าร้านที่น่าสงสัยที่สุดไม่กี่แห่งมาได้ พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดของเจ้าของร้านและพนักงานที่คัดสรรมาแล้ว
ภาพถูกแผ่กระจายบนโต๊ะประชุม
มีร้านกลุ่มแม่และเด็ก ร้านเสื้อผ้าเด็กอ่อน และร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ติดป้ายศูนย์ดูแลเด็กเล็ก
เมื่อมองเผินๆ ก็ดูปกติ หน้าร้านวางขวดนม ผ้าอ้อมสำเร็จรูป โปสเตอร์รถเข็นเด็ก เคาน์เตอร์หน้าร้านสะอาดสะอ้าน ใครเห็นก็คิดว่าเป็นธุรกิจธรรมดา
แต่สินค้าเด็กที่พบในที่เกิดเหตุสอดคล้องกับสิ่งที่ร้านจำหน่าย และตรอกด้านหลังร้านก็สามารถจอดรถรับคนได้ จึงล้วนมีพิรุธ
เฉินจี้ตงไม่พูดพล่ามทำเพลง สั่งให้แยกผู้หญิงที่ดูแลเด็กกับเหลาซุนออกจากกัน แล้วให้แต่ละคนดูรูปชุดเดียวกันของร้านค้าและเจ้าของร้าน
ผู้หญิงที่ดูแลเด็กตอนแรกยังร้องไห้ ปฏิเสธเสียงแข็ง
"ไม่รู้จัก"
"ไม่เคยเห็น"
"ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพวกคุณให้ฉันดูพวกนี้ทำไม..."
จนกระทั่งรูปที่สี่ถูกผลักมาตรงหน้าเธอ
ในรูปเป็นร้านขายของใช้เด็กเล็กๆ ร้านหนึ่ง หน้าร้านไม่ใหญ่ มีชั้นวางสินค้าสามแถวอยู่ด้านหน้า บานกระจกประตูติดโฆษณาสีสันของขวดนมและรถเข็นเด็ก
ถัดมาอีกภาพ เป็นภาพที่ถ่ายจากปากตรอกเข้ามาด้านข้าง เห็นประตูบานเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตา
ผู้หญิงคนนั้นจ้องรูปนั้นไม่ถึงวินาที ก็รีบเบือนสายตาหนี ปากยังคงพูดว่า "ไม่รู้จัก..."
[จบแล้ว]
[ทำไมถึงถ่ายแม้กระทั่งประตูเล็กด้านหลังร้านได้ด้วย]