หน้าตำหนักทรงพระอักษร หว่านเฟยหน้าซีดขาว ท่าทางตื่นตระหนก ไม่เหลือเค้าความสง่างามนุ่มนวลดังเช่นในยามปกติ
ค่ำนี้ตั้งแต่มืดค่ำ นางก็ได้รับรายงานว่า ฮ่องเต้หยงเสด็จไปยังตำหนักอี้คุนของฮองเฮาแล้ว
คิดว่าฝ่าบาทวันนี้คงไม่เสด็จมา จึงรีบชำระกายแต่งองค์เพื่อเตรียมพักผ่อน
คาดไม่ถึงว่าไม่นานนัก ด้านนอกพลันเกิดเสียงอึกทึกขึ้น แม่นมข้างกายออกไปสืบดู กลับมาตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
นางตกใจจนลุกจากแท่นบรรทม ยังไม่ทันเอ่ยถาม แม่นมก็ร้องไห้กล่าวว่า
"กงจู้ เรื่องไม่ดีแล้ว! หวงกงกงนำผู้คนมาค้นตำหนักเจาฮว๋า!"
นางได้ฟังคำนี้ รู้สึกราวฟ้าดินหมุนคว้าง!
เสียนเอ๋อร์เกิดเรื่อง!
เรื่องมาถึงขั้นค้นตำหนัก ก็กลัวว่าหลักฐานคงชัดเจนแจ่มแจ้ง!
หวงเผยโจ่งครึ่มเช่นนี้ รู้กันไปทั่วทั้งวัง ฝ่าบาทคงไม่เหลือความเกรงใจให้เสียนเอ๋อร์อีกแล้ว!
เสียนเอ๋อร์กระทำความผิดใหญ่หลวงเพียงใด!
นางรีบวิ่งลงจากแท่นบรรทม สกัดกั้นความหวาดกลัวในใจ เอ่ยเสียงดังว่า "อย่าตื่น! รีบแต่งองค์ให้เปิ่นกง เปิ่นกงจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท!"
ยามนี้รีบร้อนมาถึงหน้าตำหนักทรงพระอักษร บังเอิญได้ยินฝ่าบาทกริ้วหนัก ตรัสว่าจะถอดตำแหน่งองค์หญิงของเสียนเอ๋อร์ ทำให้นางตกใจจนเปล่งเสียงร้องขึ้น
องค์หญิงใหญ่ได้ยินเสียงหว่านเฟย น้ำตาพลั่งพรูหนักขึ้นอีก ไม่อาจห้ามตนเองให้เปล่งเสียงเรียกอย่างน่าเวทนาว่า "พระสนมแม่!"
ฮ่องเต้หยงคำรามเย็นชา "มาได้เหมาะ! เจิ้นจะถามหว่านเฟยสักหน่อย นางอบรมธิดาผู้นี้มาอย่างไร!"
หวงเผยรีบก้าวออกไปเปิดประตูตำหนัก หว่านเฟยสาวเท้าพรวดพราดเข้ามา เห็นของแตกกระจัดกระจายเต็มพื้น ในใจหวาดหวั่นอย่างยิ่ง