ฮ่องเต้หยงทรงสดับถึงเพียงนี้ ทรงทอดพระเนตรถานฮั่นฉือนิ่ง ฉายพระพักตร์เต็มไปด้วยความประหลาดพระทัย
“ถานอ๋ายชิงประทับใจในบุตรีแห่งจวนกั๋วกงเหยี่ยนโจวงั้นหรือ?”
เฉียวจงกั๋วเองก็เพิ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก เขาก้มสายตาลงมองถานฮั่นฉือด้วยความตะลึง
พวกเขายังมิทันได้เริ่มคลุมถุงชนเลยด้วยซ้ำ เจ้าหนูสกุลถานกลับหมายตาอันหนิงไว้แล้วหรือ?
เด็กคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริง ทั้งสายตายังเฉียบกริบ!
อันหนิงช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน แต่กลับถูกเขาจับจองไปตั้งแต่เนิ่น ๆ!
ถานฮั่นฉือเผชิญหน้ากับคำถามของฮ่องเต้หยง เขาพยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย
“มิกล้าปิดบังฝ่าบาท วันนั้นขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงแต่งตั้งให้เป็นจอหงวน ขณะควบม้าเที่ยวชมเมือง ได้เห็นคุณหนูจว่อบนเรือนสูงเพียงแวบเดียวก็ตราตรึงใจ”
“กระหม่อมมัวแต่หมกมุ่นอยู่ในตำรามาตั้งแต่เด็ก มิเคยคิดถึงเรื่องอื่น บัดนี้อายุถึงวัยยี่สิบปี เห็นขุนนางรอบข้างล้วนมีครอบครัวมีบุตรแล้ว จึงค่อยเริ่มคิดได้”
“เพียงแต่คุณหนูจว่อเป็นบุตรีสายตรงของจวนกงกั๋ว สูงศักดิ์ด้วยฐานะ กระหม่อมชาติกำเนิดต่ำต้อย บัดนี้แม้ได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาท แต่ในเมืองหลวงก็ยังไร้รากฐาน จึงมิกล้าคิดสูงเกินฐานะ ได้แต่เก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ในใจ”
“วันนี้พี่ใหญ่สกุลเฉียวแต่งงาน ฝ่าบาททรงบัญชาให้กระหม่อมไปแสดงความยินดี กระหม่อมจึงได้พบคุณหนูจว่ออีกครั้ง”
“ฝ่าบาท กระหม่อมมิกล้าอวดอ้างเป็นสุภาพบุรุษ วันนี้เมื่อได้พบคุณหนูจว่อ กระหม่อมอาจเผยอารมณ์บางอย่างออกไป ถูกผู้มีเจตนาจับตาดูเห็นเข้า ดังนั้น...”
กล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของถานฮั่นฉือมีทั้งความหวาดกลัว รู้สึกผิด และยิ่งกว่านั้นคือความยินดีปรีดาและความเขินอายเมื่อเอ่ยถึงผู้ที่อยู่ในใจ
ฮ่องเต้หยงทอดพระเนตรเห็น แล้วทรงหันไปทางองค์หญิงใหญ่
“เป็นเช่นนั้นหรือ?”
องค์หญิงใหญ่ยังคงดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง