หลินเจี๋ยพยายามดิ้นให้หลุดจากมือใหญ่ที่จับเขาไว้ แต่กลับพบว่ามือนั้นราวกับคีมเหล็ก ล็อกข้อมือเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้
“ปล่อยนะ!”
เขาหันขวับกลับไป อยากเห็นให้ชัดว่าไอ้กระจอกที่ไหนกล้าล่วงเกินเขา ทั้งที่ตอนนี้ค่าสถานะสองอย่างของเขาทะลุ 20 ไปแล้ว
เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าคุ้นเคย
เสิ่นล่าง
“เสิ่นเสี่ยวต่าน?” หลินเจี๋ยหัวเราะเยาะในใจ “ห่างกันสามวันต้องมองกันใหม่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป!”
เขาพลิกมือคว้าข้อมือเสิ่นล่างไว้ ตั้งใจจะมอบ ‘เซอร์ไพรส์’ ให้หมอนั่น
ออกแรง
ออกแรงอีกครั้ง
สีหน้าของหลินเจี๋ยค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน มือของเขาก็เหมือนถูกเชื่อมติดไว้ในกำมือของเสิ่นล่าง ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
“แปลกแฮะ...” หลินเจี๋ยรู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมา “ค่าสถานะพละกำลังของเขาไม่ใช่แค่ 18 เหรอ? ฉันมือเปล่ายังมีตั้ง 25 แล้วนี่มันอะไรกัน?”
เขาไม่ยอมเชื่อ เปิดหน้าต่างค่าสถานะของเสิ่นล่างขึ้นมาดู
ตัวละคร: เสิ่นล่าง
อาชีพ: หัวหน้าหน่วยที่ 3 กองทำความสะอาดวงแหวนตะวันออกที่ 9
เลเวล: 10
พละกำลัง: 30 (+5)
ความว่องไว: 25 (+5)
จิตใจ: 20
สติปัญญา: 20
เกราะ: 10
ต้านทานเวท: 5
พลังชีวิต: 800/800
สกิล: ฟันฉับพลัน (ทั่วไป, LV3), เคล็ดบ่มลมปราณ (ทั่วไป, LV3), ระเบิดพลังยาวิเศษ (ชั้นดี, LV1), มือแห่งห้วงลึก (หายาก, LV1)
ลำดับ: ผู้ทดลองยาวิเศษหมายเลข 986 (ขั้น 1, กำลังเลื่อนขั้น)
หลินเจี๋ยจ้องตัวเลขบนหน้าต่างจนแทบตาถลน
“ตกลงใครกันแน่ที่โกงเกมเนี่ย! ค่าสถานะแบบนี้มันใช่เหรอ? เวทีดินแดนรกร้าง ใครโกงไม่เก่งก็อย่ามา!”
เดิมทีเขาคิดว่าความเร็วในการพัฒนาของตัวเองก็พิลึกพิลั่นพอแล้ว นึกว่าตัวเองได้สูตรสำเร็จแบบละครสั้นแนวสะใจของแอปผลไม้ X มาเสียอีก ไม่คิดว่าพวกคนพื้นเมืองเหล่านี้จะพิลึกพอกัน