“หมาจรที่ไหนมาหอนงุ้งงิ้งไม่หยุดวะ!”
เสียงของหลินเจี๋ยราวกับฝ่ามือตบฉาด ฟาดลงบนหน้าเฉินเซียวต่อหน้าทุกคน
รอบข้างเงียบกริบ
สีหน้าเฉินเซียวบิดเบี้ยวราวกับกินอึเข้าไป เขาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยย่อยที่สองของหน่วยบังคับใช้กฎหมาย แล้วเมื่อไหร่กันที่คนเก็บกวาดจะกล้ามาพูดจาโอหังต่อหน้าเขา?
“รนหาที่ตาย!”
เฉินเซียวพุ่งมือขวาออกไปทันที นิ้วทั้งห้าชิดกันเป็นกรงเล็บหมาป่า ฉีกอากาศตรงเข้าหาหัวใจของหลินเจี๋ย
กรงเล็บนี้มุ่งหมายเอาชีวิตหลินเจี๋ยโดยตรง
เสิ่นล่างก้าวฉับไปขวาง ยกแขนซ้ายขึ้นสกัดกรงเล็บคมของเฉินเซียวเอาไว้ได้อย่างมั่นคง
“ฉ่า!”
แขนของทั้งคู่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟ
เสิ่นล่างสบถในใจ ถ้าปล่อยให้แกทำร้ายคนของฉันต่อหน้าต่อตา แล้วออกไปข้างนอกฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
อีกอย่าง หมอนี่เป็นคนมีความสามารถที่เขาหมายตาไว้ ถ้าโดนกรงเล็บเดียวตายไป แล้วจะไปหาคนช่วยด่าปากแทนที่ใช้งานได้ดีขนาดนี้จากไหนอีก?
“หัวหน้าเฉิน ใจร้อนอะไรขนาดนั้นครับ” เสิ่นล่างยิ้มทั้งที่แววตาไม่ยิ้ม มืออีกข้างวางลงบนไหล่เฉินเซียว
“อะไร อยากลงมือกับคนของฉันต่อหน้าฉันหรือไง?”
ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
เฉินเซียวกัดฟันสะบัดมือเสิ่นล่างออกอย่างแรง
“เสิ่นลาวปา แกนี่รักลูกน้องเหลือเกินนะ”
“ก็ใช่น่ะสิ” เสิ่นล่างยักไหล่ “ฉันก็เป็นคนแบบนี้ คนของฉัน ฉันจัดการเอง คนนอกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน”
เขาหันไปทางหลินเจี๋ย แล้วกล่าวด้วยท่าทีเสแสร้ง
“ขอโทษนะครับหัวหน้าเฉิน พี่น้องคนนี้ของผมมีนิสัยเสียอยู่อย่าง พูดตรงเกินไป ปากไม่มีหูรูด ชอบพูดแต่ความจริง”
“เอาแบบนี้ ผมปรับเขา 500 เหรียญทองแดง ถือเป็นการขอโทษหัวหน้าเฉินแล้วกันครับ”
เขายื่นมือออกไป หงายฝ่ามือขึ้นทำท่าขอเหรียญ
ส่วนมืออีกข้างอาศัยร่างกายบังไว้ ลอบยัดยาวิเศษสองขวดใส่มือหลินเจี๋ยอย่างแนบเนียน