ของชิ้นนั้นถูกเหยียบจนจมลงไปในโคลนครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นมุมผ้าน้ำมัน
ลู่เฉาชีงหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเช็ดโคลนกับขากางเกง
ห่อผ้าน้ำมันเล็ก ๆ ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา
“นี่มันอะไรเนี่ย?”
ลู่เฉาชีงค่อย ๆ แกะผ้าน้ำมันออกทีละชั้น ข้างในมีเหรียญเงิน 6 เหรียญ เหรียญกวางซวี่ 3 เหรียญ เหรียญอินทรียุโรป 3 เหรียญ แล้วก็ธนบัตรย่อยอีกปึกหนึ่ง
ขอบเหรียญเงินแต่ละเหรียญสึกจนเป็นเงา เห็นได้ชัดว่ามีคนหยิบจับคลึงเล่นมานับครั้งไม่ถ้วน
ธนบัตรย่อยที่ห่ออยู่ในผ้าน้ำมันถูกพับเรียบร้อยเป็นระเบียบ
เขานับซ้ำสองรอบ “สามสิบสามหยวนเจ็ดเหมา”
“ต้องเป็นของลู่อวี้ไฉทำตกไว้แน่!”
ขี้เมานักพนันอย่างหมอนั่นผลาญสมบัติในบ้านจนเกลี้ยงไปนานแล้ว เมียก็พาลูกสองคนหนีไป เขาจะมีของพวกนี้ได้ยังไง?
ต้องหลอกเอาหรือไม่ก็แย่งมาจากพี่น้องสักคน ไม่อย่างนั้นก็ชนะพนันกลับมา
“จะได้มาจากไหนก็ช่างเถอะ ในเมื่อมาอยู่ในมือฉันแล้ว ก็เป็นของฉัน!”
รอยที่อาม่าโดนตบเมื่อครู่ทำให้แก้มข้างหนึ่งบวมขึ้นมาทันที แก่อายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว กลางคืนคงปวดจนหลับไม่ลงแน่
“ฟ้าสางแล้วฉันจะไปที่อำเภอก่อน ซื้อยาขับลมมาสักสองชุด”
แล้วเอาเงินสองหยวนไปให้อาม่าปลอบขวัญด้วย
เงินจะมากจะน้อย อย่างน้อยก็เป็นน้ำใจ
เหรียญเงินพวกนี้เขาตั้งใจว่าจะยังไม่แตะ รอวันหลังค่อยเอาไปแลกหัวฉมวกเหล็กกล้าสักอัน ส่วนที่เหลือจะเอาไปทำกำไลเงินให้อาม่าสักคู่
อาม่าทำงานหนักมาตลอดชีวิต ไม่เคยมีวันสบาย ๆ สักวัน แม้แต่ของดี ๆ สักชิ้นบนข้อมือก็ยังไม่มี
พอกลับมาถึงเพิงริมทะเล ฟ้าก็ยังไม่มืดสนิท
ลมทะเลเค็มชื้นพัดลงมาตามเนิน พร้อมกลิ่นคาวเข้มข้น
หร่วนซีไม่อยู่ เขาเองก็จะนั่งแช่อยู่ในเพิงเฉย ๆ ไม่ได้
ลู่เฉาชีงหยิบไม้ไผ่ที่ตัดมาตอนกลางวันออกมา อุปกรณ์หาของทะเลต้องเตรียมให้ครบหน่อย
อาศัยเขาก็หากินกับเขา อาศัยทะเลก็หากินกับทะเล
ต่อให้แม่ครัวเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวัตถุดิบก็ทำอะไรไม่ได้
อยากทำงานให้ดี ต้องเตรียมเครื่องมือให้พร้อมก่อน
ไม้ไผ่ที่ตัดมาจากเนินด้านหลังเมื่อวานยังพิงอยู่ข้างเพิง เขาเลือกมาสิบกว่าลำที่แก่และแข็ง ตัดให้สูงกว่าตัวคนเล็กน้อย แล้วเหลาให้ปลายข้างหนึ่งแหลม
เขาหยิบตะขอเหล็กเก่าที่ขึ้นสนิมมาฝนทีละน้อยจนเกิดคม แล้วฝังลงไปตรงปลายไม้ไผ่ ใช้เชือกป่านพันรัดด้านนอกแน่น ๆ หลายรอบ
ปลายเชือกอีกด้านเหลือไว้สองฉื่อ เวลาออกทะเลจะได้ผูกไว้กับข้อมือ
“ปลาจะตัวใหญ่แค่ไหน ก็อย่าหวังว่าจะลากฉมวกหนีไปจากมือฉันได้”
เขาผ่าไม้ไผ่เส้นเล็กให้เป็นริ้ว นั่งยอง ๆ หน้าเพิงสานลอบปู ปากลอบสานเป็นกรวยย้อนทาง ปูเข้าไปได้ แต่ถอยกลับออกมาไม่ได้ พอสานเสร็จสามใบ เขาก็ใช้เอ็นไนลอนผูกเป็นแหทอดด้วยมืออีกผืน ช่องตาข่ายกว้างสองนิ้ว เอาไว้ดักปลากับกุ้งตัวเล็กโดยเฉพาะ
พอดวงอาทิตย์โผล่พ้นผิวน้ำ อุปกรณ์ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว
เขาหยิบฉมวกขึ้นมาด้ามหนึ่ง แล้วปาออกไปในน้ำตื้นตรงชายหาดอย่างไม่คิดมาก
เสียง “จ๋อม” ดังขึ้น น้ำกระเซ็นเป็นฝอย บนปลายฉมวกมีปลาซาร์ดีนตัวเล็กเสียบอยู่ หางยังสะบัดดุ๊กดิ๊ก
“ในระยะ 8 เมตร โยนทีไรก็โดนเป๊ะจริง ๆ”
ลู่เฉาชีงดึงปลาออกมา ตอนนี้ความมั่นใจในใจถึงได้ลงหลักปักฐาน ชาติก่อนเขาหากินกับทะเลก็จริง แต่ทักษะว่ายน้ำไม่ได้ดีนัก แถมเวลาลงมือก็มักพลาดไปแค่ครึ่งชุ่น ตอนนี้มีตราราชันสมุทรช่วยชดเชย เท่ากับเปลี่ยนจุดอ่อนที่สุดของเขาไปแล้ว
เขาเหลาเพิ่มอีกสองด้ามรวดเดียว รวมเป็นสามด้าม ลอบปูสี่ใบ แล้ววางเรียงเป็นแถวข้างเพิง
“อุปกรณ์พร้อมแล้ว ที่เหลือก็รอดูคืนนี้”
กลางวันเขาไม่ได้ไปไหนไกล แค่กดหญ้าคาบนหลังคาเพิงเพิ่มอีกชั้น แล้วงีบพักเอาแรงให้เต็มที่ พอตื่นขึ้นมาก็เห็นมันเทศสองหัวที่หร่วนซีฝากอาม่าเอามาให้วางอยู่ตรงปากเพิง ยังอุ่นอยู่ เขากินหมดในสามคำสองคำ แล้วฝังเปลือกมันเทศลงในทราย
พอตกกลางคืน ลมก็เริ่มพัดมาจากร่องน้ำขึ้นลง
ลู่เฉาชีงถือโคมเจ้าพายุ เดินคลำทางไปตามหาดเลน มุ่งหน้าไปยังปากร่องน้ำ เส้นทางนี้เขาหลับตาก็ยังจำได้
ชาติก่อนก็เป็นคืนหลังแบ่งบ้านกันเหมือนกัน เขาลากปลาหนักหลายร้อยชั่งกลับหมู่บ้าน แล้วยังช่วยยกตะกร้าเก็บแหอีก กว่าจะได้นอน เปลือกตาก็หนักจนแทบลืมไม่ขึ้น
เขาหลับยาวจนแดดส่องก้น พอไปถึงร่องน้ำขึ้นลง บนหาดก็เหลือแต่เกล็ดปลาชั้นหนึ่งกับกุ้งที่ถูกเหยียบเละ
หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านหลายคนกำลังเก็บกันอย่างเมามัน พอเห็นเขามาก็หัวเราะ “พี่สี่ มาช้าไปแล้ว!”
ตอนนั้นเขานั่งยอง ๆ อยู่บนหาด เก็บกุ้งเละ ๆ กลับไปได้ครึ่งตะกร้า
“คราวนี้ฉันต้องมาก่อนทุกคนให้ได้”
ตรงปากร่องน้ำมีโขดหินที่บังลมได้ เขาดับโคมเจ้าพายุแล้วหมอบอยู่ด้านหลัง ทั่วบริเวณมืดสนิทในพริบตา เหลือเพียงเสียงน้ำขึ้นน้ำลงกระทบผาหินเป็นระลอก ไกลออกไปมีเสียงหมาในหมู่บ้านเห่าสองครั้ง ก่อนจะเงียบลงอย่างรวดเร็ว
เขาคำนวณช่วงน้ำขึ้นน้ำลงไว้แล้ว น้ำขึ้นสามส่วน ลงเจ็ดส่วน เวลานี้อ่าวตื้นจะโผล่พ้นน้ำพอดี ฝูงปลาจะว่ายเข้ามาหาอาหาร และมีทางเข้ามาได้แค่ร่องนี้ทางเดียว
ไอชื้นยามค่ำคืนหนักมาก ไม่นานขากางเกงก็เปียกชุ่ม
ยุงถูกกลิ่นคนดึงดูดให้บินเข้ามารุมวนรอบตัวเขา
ราวเที่ยงคืน จู่ ๆ ก็มีเสียงทึบดังมาจากผิวน้ำทะเล คล้ายมีใครใช้ค้อนใหญ่ทุบลงใต้ทะเลอย่างแรง
คลื่นแตกกระจายสูงเกือบครึ่งตัว ฝูงปลากับกุ้งตัวเล็กพากันว่ายกรูเข้าไปในร่องน้ำ
ปลากระบอก ปลากะพง และปลากะพงทองเบียดเสียดกันเป็นกลุ่ม แม้แต่ปลาตัวใหญ่ที่ปกติหาเจอได้ยากก็ว่ายพล่านตามมาด้วย หางปลาหลากชนิดฟาดน้ำดังสนั่น
ลู่เฉาชีงลุกขึ้นชูฉมวก ในเมื่อมีตราราชันสมุทรอยู่ เขาไม่จำเป็นต้องเล็งด้วยซ้ำ แค่ปาออกไปในระยะก็โดนเป้าได้
แทงฉมวกลงไปครั้งเดียว ดึงขึ้นมาก็ได้ปลาสองตัว
ทอดแหครั้งหนึ่ง ปลาสีเงินวาวก็ดิ้นกระโดดอยู่ในตาข่าย
ลู่เฉาชีงประสานสายตากับมือได้อย่างคล่องแคล่ว ยิ่งแทงก็ยิ่งชำนาญ การเคลื่อนไหวก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น พื้นใต้เท้าก็ยุบวูบ เงาดำใต้น้ำพุ่งฝ่าคลื่นตรงเข้ามา ลู่เฉาชีงหรี่ตาลง ลำคอพลันเกร็ง
สิ่งนั้นผ่ากระแสน้ำออกเป็นสองฝั่ง กลิ่นคาวพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
“ปลาเมินตัวใหญ่!”
เจ้าตัวนี้ดูแล้วหนักราวสองร้อยชั่ง หลังสีดำทะมึน แค่สะบัดหางก็เกิดคลื่นสีขาวเป็นแถบ
ลู่เฉาชีงเล็งตำแหน่งเหงือกปลาแล้วออกแรงขว้างฉมวก
“ฉึก!”
ทันทีที่ปลายฉมวกแทงเข้าเนื้อปลาเมิน มันก็เจ็บจนสะบัดหาง เชือกป่านตึงเปรี๊ยะในพริบตา ร่างของเขาถูกลากจนจมลงไปในน้ำครึ่งตัว
หางปลาฟาดเข้าที่เอวเสียง “เพียะ” ความเจ็บทำให้ภาพตรงหน้ามืดวูบ
หัวเข่ากระแทกโขดหิน ก้อนกรวดใต้ทะเลบาดเจ็บจนปวดแสบ
เชือกป่านที่ข้อมือรัดแน่นราวกับจะฝังเข้าไปในเนื้อ
“ปล่อยมือไม่ได้ ไม่งั้นมันหนีไปแน่!”
ชาติก่อนเขาเคยเจอปลาตัวใหญ่เหมือนกัน เชือกที่ผูกไว้หลุดมือไป ทั้งฉมวกทั้งปลาก็เสียไปด้วย กลับไปยังโดนด่าอีกยก
คราวนี้ต่อให้พูดยังไง เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือเด็ดขาด
มือข้างหนึ่งดึงเชือกไว้ ส่วนอีกข้างล้วงมีดสั้นที่เอวออกมา แล้วแทงซ้ำเข้าไปในตัวปลาอีกหลายที
ปลาเมินตัวใหญ่ดิ้นพล่านอยู่ในน้ำ ฟองสีขาวผุดขึ้นเป็นแถบ กลิ่นคาวเข้มขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่เฉาชีงถูกลากไถลไปหลายก้าว โขดหินกระแทกดัง “ตึง ๆ”
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร แรงดิ้นของปลาเมินตัวใหญ่ก็ค่อย ๆ อ่อนลง สุดท้ายมันพลิกหงายท้อง ลอยอยู่บนผิวน้ำ
ลู่เฉาชีงหอบหายใจหนัก เก็บมันเข้าไปในมิติ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโขดหิน แขนทั้งสองข้างสั่นอย่างรุนแรง
รอยเชือกรัดที่ข้อมือมีเลือดซึมออกมา ส่วนเอวที่โดนฟาดก็เจ็บจนแค่หายใจแรงขึ้นนิดเดียว ท้องก็เหมือนถูกดึงรั้งไปด้วย
เขาพิงโขดหินพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลงน้ำไปเก็บปลาที่กระจายอยู่ทั่วอ่าวตื้นให้เข้าที่อีกครั้ง
ในมิติมีปลาอัดแน่นเต็มไปหมด แต่ปลาข้างในยังมีชีวิตอยู่
พอเริ่มฟื้นแรง ลู่เฉาชีงก็หยิบตราทองสัมฤทธิ์ที่อุ่นร้อนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา พลางยิ้มขื่น
“ง่วนอยู่ตั้งครึ่งคืน ยังขาดอีกตัวเดียว”