พี่น้องทั้งสองเก็บข้าวของของตัวเอง
ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก
มีเสื้อผ้าเก่า ๆ เครื่องนอนสองชุด กับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ตัวที่ปะแล้วปะอีก
เอาชามบิ่นใบหนึ่งมัดรวมเข้าไปก็เรียบร้อย
พวกเขาไม่มีแม้แต่ห้องดี ๆ สักห้อง
ก่อนหน้านี้ที่นอนของพวกเขาอยู่ตรงมุมเพิงเก็บอุปกรณ์ประมง ปูฟางนิดหน่อย
สภาพไม่ได้ดีกว่าห้องเก็บของที่ใช้กองอวนสักเท่าไร
ลู่เฉาชีงสะพายห่อผ้าขึ้นบ่า ก่อนหันไปมองหร่วนซี
“ต่อไปพวกเราจะไม่กลับมาแล้วนะ”
“เธอเต็มใจไปกับฉันไหม?”
หร่วนซีเงยหน้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งที่โผล่พ้นหน้าม้าดูสะอาดผุดผ่อง
เธอมองเขาไม่กะพริบตา แล้วพยักหน้าแรง ๆ
ตอนนี้เธอเหลือแค่ฉันคนเดียว ลู่เฉาชีงเข้าใจดี
พอออกจากบ้านเก่าตระกูลลู่ พี่น้องทั้งสองก็เดินไปทางท้ายหมู่บ้าน
แดดเริ่มแรงขึ้น แต่ลมทะเลยังไม่พัดมา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเค็มคาวชื้น ๆ
เมื่อเดินมาถึงบ่อร้างผืนนั้นที่แบ่งให้พวกเขา ลู่เฉาชีงก็หยุดฝีเท้า
สิ่งที่เห็นเต็มตาคือโคลนตายสีขาวซีด มีคราบดินเค็มจับตัวเป็นแผ่นเป็นริ้ว
ขาวจ้าจนแสบตา มีหญ้าเค็มขึ้นอยู่ประปราย
น้ำในบ่อเหลืองขุ่น ก้นบ่อครึ่งหนึ่งเป็นหิน อีกครึ่งเป็นดินเค็มที่แข็งเป็นก้อน
ถ้าเป็นคนอื่น แค่มองก็ต้องถอนหายใจแล้ว
แต่ยิ่งลู่เฉาชีงมองบ่อนี้ แววตาก็ยิ่งเป็นประกาย
อยู่ในมือคนอื่นมันเป็นบ่อร้าง เขาคิดในใจ
แต่ถ้าอยู่ในมือฉัน มันจะกลายเป็นบ่อที่ทำเงินได้มากที่สุดในหมู่บ้าน
ฉันรู้ว่าจะฟื้นฟูมันได้ยังไง
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือหาที่พักให้ได้ก่อน
ต้องสร้างเพิงริมทะเลขึ้นมาก่อน
เขาบอกหร่วนซีให้รออยู่ตรงนี้ แล้วไปขอยืมมีดฟันฟืนจากเพื่อนบ้าน
บนเนินด้านหลังคันดินริมทะเลมีป่าละเมาะอยู่ผืนหนึ่ง ไผ่กับต้นไม้ขึ้นเบียดกันแน่น
ลู่เฉาชีงเลือกตัดไม้และไผ่ให้ได้ขนาดเหมาะสม
พอตัดได้สิบกว่าท่อน เขาก็มองไปรอบ ๆ เนิน เห็นว่าไม่มีใครอยู่
เขาขยับความคิด
ไม้กับลำไผ่ที่ตัดเตรียมไว้พลันหายวับไป ถูกเก็บเข้าไปในมิติทะเลของเขาทั้งหมด
พื้นที่ 20 ลูกบาศก์เมตร ใส่ไม้หลายร้อยท่อนได้สบาย
ลู่เฉาชีงกะตำแหน่งของในมิติอยู่ในใจ ยิ่งใช้ก็ยิ่งคล่องมือ
มิตินี้เก็บได้ทั้งของที่จับได้จากทะเลและไม้ แถมยังเป็นโกดังที่สะดวกสุด ๆ
นี่แหละคือทุนที่ทำให้ฉันพลิกชีวิตได้
ตัดไม้ไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาเห็นว่าน้ำทะเลลดลงเกือบหมดแล้ว จึงอ้อมไปทางแนวโขดหิน
อ้อมไปได้ไม่นานก็เจอของดีเข้าให้
พอน้ำลด ครึ่งล่างของโขดหินก็โผล่พ้นน้ำ
ตามซอกหินตรงที่ติดกับผนังโขดหิน มีสาหร่ายสีม่วงขึ้นเป็นผืนใหญ่
มองลึกเข้าไปอีกหน่อย ตรงด้านหลังโขดหินที่พ้นแสงแดดมีหอยนางรมป่าเกาะอยู่
ตัวอวบใหญ่ มองเห็นเนื้อในซอกเปลือกหอยได้เลย
ถัดลงไปมีปูเขียวอยู่หลายรัง ชูกรรไกรแล้วค่อย ๆ ขยับตัว
ดวงตาของลู่เฉาชีงเป็นประกาย
สาหร่ายสีม่วง หอยนางรม แล้วก็ปูเขียว
เขาไม่สนใจตัดไม้ต่อ ย่อตัวลงไปเก็บทันที
หอยนางรมเกาะแน่นกับโขดหิน ต้องใช้มีดแซะ ส่วนสาหร่ายสีม่วงแค่ดึงก็ได้มาเป็นกำ
เขาเก็บอยู่นานกว่าครึ่งชั่วยาม จนได้มาเต็มกอง
ชั่งดูแล้วหนักอย่างน้อยสิบกว่าชั่ง
เขาเก็บของพวกนี้เข้าไปในมิติ แล้วหยิบลำไผ่ออกมาสองสามท่อน ก่อนเก็บเข้าไปด้วย
สาหร่ายสีม่วงกับหอยนางรมป่าพวกนี้ เอาไปขายที่ตลาดในเมืองก็แลกเป็นเงินสดได้
ได้เงินไม่น้อยแน่
ตอนเขาหิ้วตะกร้าเปล่ากลับมา หร่วนซีก็ไม่ได้ยืนรออยู่ที่เดิมแล้ว
ไม่รู้ว่าเธอไปเก็บฟืนแห้งกับหญ้าแห้งมาตั้งแต่เมื่อไร วางเรียงไว้เป็นระเบียบ
ทั้งยังไปขอยืมพลั่วเหล็กหนึ่งอันกับเชือกป่านหนึ่งมัดจากบ้านเพื่อนบ้านมาอีก
พอเห็นเขากลับมา เธอก็พูดเสียงเบา
“พี่ ฟืนพอแล้วค่ะ”
ลู่เฉาชีงมองกองฟืนกับเชือกแล้วชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา
“ฉลาดจริง ๆ”
“ช่วยฉันฟั่นเชือกหญ้าเพิ่มหน่อย เอาเส้นยาว ๆ ไว้มัดของ”
หร่วนซีรับคำแล้วนั่งลงฟั่นเชือก
มือเธอคล่อง ฟั่นได้เร็วและเส้นสม่ำเสมอ
ลู่เฉาชีงยืนมองเธออยู่ข้าง ๆ มีคำพูดหนึ่งวนเวียนอยู่ในใจ
พ่อแม่ฉันไล่ผู้หญิงเก่ง ๆ แบบนี้ออกมา เสียหายครั้งใหญ่จริง ๆ
เธอไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย ต่อไปใครได้แต่งกับเธอถือว่าโชคดีสุด ๆ
ใกล้เที่ยง ลู่เฉาชีงแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีใครอยู่
เขาจึงเอาไม้กับลำไผ่ทั้งหมดออกมาจากมิติ
เขาเลือกไม้ท่อนที่หนาที่สุดมาสองสามท่อน ตัดให้สูงราว 2 เมตร แล้วเหลาให้ปลายข้างหนึ่งแหลม
หร่วนซีขุดร่องไว้เป็นแนวเรียบร้อยแล้ว
เขาปักปลายแหลมของไม้ลงไปในร่องทีละท่อน
หร่วนซีถือเชือกหญ้าที่ฟั่นเสร็จแล้ว พันไม้แต่ละท่อนให้แน่นแล้วผูกปม มือไม่หยุดสักพัก
หลังคาเพิงปูเปลือกสนทับด้วยหญ้าคา ส่วนผนังทั้งสี่ด้านใช้เปลือกหอยนางรมกับแผ่นไผ่สอดขัดกันไว้กันลม
พี่น้องคนหนึ่งตั้งโครง อีกคนพันเชือกและส่งวัสดุให้
ก่อนที่ตะวันจะคล้อยต่ำ เพิงริมทะเลสองหลังตั้งขึ้นเรียบร้อย
พื้นในเพิงปูด้วยซี่ไม้ไผ่แล้วคลี่เสื่อออก กลางคืนก็ใช้เป็นที่นอนได้
ลู่เฉาชีงปาดเหงื่อบนใบหน้า
ที่นี่อยู่ริมทะเล กลางคืนในฤดูร้อนไม่หนาว นอนได้สบาย
มีที่กันลมกันฝนแล้ว ที่เหลือก็แค่ค่อย ๆ เก็บหอมรอมริบ
ตอนตะวันเริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตก เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
“เฉาชีง—”
ลู่เฉาชีงหันกลับไป
เห็นคนหลังค่อมคนหนึ่งถือกล่องอาหาร ค่อย ๆ เดินกระย่องกระแย่งเข้ามา
เป็นคุณย่านั่นเอง
เขาวางเครื่องมือในมือลง แล้วรีบเดินเข้าไปหา
“คุณย่า มาทำไมครับ?”
ปีนี้คุณย่าอายุเกือบ 68 แล้ว หลังค่อมเล็กน้อย แต่มือเท้ายังคล่องแคล่ว
เธอยื่นกล่องอาหารให้
“เอาข้าวมาให้เธอกับอาซี หิวแล้วใช่ไหม รีบกินตอนยังร้อน ๆ นะ”
ลู่เฉาชีงรับกล่องมาเปิดฝา
ข้างในมีโจ๊กมันเทศเคี่ยวจนข้น ผักดองหนึ่งจาน และกุยช่ายผัดไข่หนึ่งจาน
ยังมีมันหมูเจียวสองสามชิ้นวางอยู่ข้างจานด้วย
ของแค่นี้อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับบ้านคนอื่น
แต่สำหรับคุณย่าแล้ว นี่คือของดีที่สุดที่เธอหามาให้ได้
ลู่เฉาชีงเข้าใจดี
ก่อนหน้านี้คุณย่าต้องแอบยืนดูพวกเขาอยู่ไกล ๆ เกือบทั้งบ่ายแน่
เขาก้มลงหอมแก้มคุณย่าทีหนึ่ง
“คุณย่ากินข้าวหรือยังครับ?”
“กินแล้ว ๆ”
คุณย่ายิ้มพลางโบกมือ สายตากวาดมองใบหน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ดูสิ ผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว”
เธอหันไปทางหร่วนซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วจับมือเธอไว้
“อาซี ปีนี้อายุ 17 แล้วใช่ไหม?”
หร่วนซีขานรับเบา ๆ
“เด็กคนนี้ขยันขันแข็งจริง ๆ”
คุณย่าตบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วหันไปกำชับลู่เฉาชีง
“อาซีเป็นเด็กดี อย่าทำให้เธอต้องลำบากล่ะ”
คำพูดนี้สื่อความหมายชัดเจน ใครได้ยินก็เข้าใจ
ลู่เฉาชีงยิ้มรับ
“คุณย่าสบายใจได้ครับ ผมไม่รังเกียจใบหน้าของเธอหรอก”
“คนเราจะดีหรือไม่ดี อยู่ที่ใจ ใบหน้าจะสำคัญอะไร”
หร่วนซียืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าลงเงียบ ๆ
หน้าม้าทิ้งตัวลงมาบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง
มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่เห็นใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น
คุณย่าร้องอุทานเบา ๆ แล้วหัวเราะอยู่พักหนึ่ง
จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ
เธอล้วงอยู่นาน ก่อนจะหยิบของที่ห่อด้วยผ้าออกมาม้วนหนึ่ง
คลี่ออกทีละชั้น เผยให้เห็นธนบัตรย่อยกองใหญ่
มีทั้งใบเต็มจำนวนและใบย่อย ถูกกดจนเรียบและแน่น
เธอยัดเงินใส่มือลู่เฉาชีง
“คุณย่าไม่มีความสามารถอะไร เก็บเงินพวกนี้ไว้ได้เท่านี้ เอาไปใช้เถอะ”
ลู่เฉาชีงก้มลงนับเงินทีละใบ
ทั้งหมด 147 หยวน 8 เหมา
เขากำธนบัตรกองนั้นไว้ รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา
ไม่รู้ว่าคุณย่าเก็บเงินนี้มานานกี่ปีแล้ว เขาคิดในใจ
ทุกเหมาเป็นเงินที่เธอประหยัดอดออมมา
บนโลกนี้มีแค่เธอคนเดียวที่จริงใจกับฉัน
เดิมทีเขาคิดจะคืนเงินให้
แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคุณย่ามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน
ถ้าไม่รับไว้ เธอคงไม่สบายใจ
เขาจึงกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงคอ
ถ้าฉันปฏิเสธ คืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่
เขาเก็บเงินใส่อกเสื้อ
“คุณย่า ผมรับไว้นะครับ”
“ต่อไปพอผมหาเงินได้แล้ว เงินก้อนแรกจะซื้อของให้คุณย่าเลย”
คุณย่าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ทันใดนั้น เสียงแหบพร่าก็ดังลั่นมาจากบนเนิน
“นังแก่ ยังจะบอกว่าไม่มีเงินอีก!”
ทั้งสามคนหันกลับไปพร้อมกัน
อาลู่โหย่วไฉเดินโซซัดโซเซลงมาจากเนิน
ตัวเขาเหม็นกลิ่นเหล้า สวมรองเท้าอยู่ข้างเดียว อีกข้างไม่รู้ถูกโยนทิ้งไว้ที่ไหน
หลายปีก่อนหมอนี่ติดเหล้าและพนัน จนผลาญเงินทองในบ้านจนหมด
เมียพาลูกสองคนหนีไป หลังจากนั้นเขาก็ยิ่งเหลวไหลกว่าเดิม
ไม่มีเงินก็ไปยืมพี่น้องหลายคน พอยืมไม่ได้ก็โวยวายเกลือกกลิ้ง
พี่น้องคนอื่นรำคาญเขา จึงให้เงินไปบ้างเพื่อให้จบ ๆ
แต่เขากลับทำหน้าเหี้ยมใส่แม่ตัวเอง ถ้าขอเงินไม่ได้ก็ลงมือแย่ง
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ห่อผ้าในอกคุณย่า
ถึงเงินจะถูกเก็บเข้าอกเสื้อลู่เฉาชีงไปแล้ว แต่ชายผ้าก็ยังโผล่ออกมาให้เห็น
“ที่แท้เงินเอ็งมาจากนี่เอง”
เขาค่อย ๆ เดินเข้ามา ดวงตาแทบถลน
“ซ่อนไว้ตรงนี้เอง เอามา!”
“อา ทำอะไรน่ะ!”
ลู่เฉาชีงก้าวไปขวางตรงหน้าคุณย่า
ลู่โหย่วไฉไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา ยื่นมือมาควานอกเสื้อ
“เงินนี่คุณย่าให้ผม”
ลู่เฉาชีงปัดมือเขาออก
“แม่ฉันจะมีเงินอะไร!”
ลู่โหย่วไฉตาแดงก่ำ
“นั่นแม่ฉัน เงินของแม่ก็เป็นเงินของฉัน!”
เขาผลักลู่เฉาชีงทีหนึ่ง
พอเห็นว่าผลักไม่ขยับ ความโมโหก็ปะทุขึ้น
เขาสะบัดมือคว้ากระเบื้องแตกจากพื้นแล้วปาออกไป
กระเบื้องไม่โดนใคร แต่รองเท้าที่หลุดจากเท้าเขากลับกระแทกเข้าหน้าคุณย่า
เสียงดังปัง
คุณย่าร้องด้วยความเจ็บ ยกมือทั้งสองข้างกุมหน้า ร่างเซไปเล็กน้อย
ความหงุดหงิดของลู่เฉาชีงพลุ่งขึ้นมาทันที
“แกกล้าทำร้ายคุณย่าเหรอ!”
เขาก้าวเข้าไปต่อยหน้าลู่โหย่วไฉเต็มแรง
ลู่โหย่วไฉดื่มเหล้าจนร่างกายอ่อนแอมาหลายปี จะทนหมัดนี้ไหวได้ยังไง
เขาครางออกมาเบา ๆ ก่อนล้มกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดกำเดาไหลอาบใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
“แกยังกล้าทำร้ายแม่อีก!”
ลู่เฉาชีงพุ่งเข้าไปต่อยเขา หมัดแต่ละหมัดหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“แกยังเป็นคนอยู่ไหม!”
ลู่โหย่วไฉปัดมือไปมา ร้องขอชีวิตไม่หยุด เสียงเพี้ยนจนฟังแทบไม่เป็นคำ
คุณย่ารีบพุ่งเข้ามาดึงเขาไว้
“เฉาชีง อย่าตีแล้ว ถ้าตีต่อเดี๋ยวได้มีคนตายแน่!”
ลู่เฉาชีงถูกคุณย่าดึงแขนไว้ จึงค่อย ๆ หยุดมือ
เขาหอบหายใจแรง จ้องลู่โหย่วไฉที่นอนแผ่อยู่บนพื้น
จากนั้นก็เตะเข้าที่เอวอีกฝ่ายทีหนึ่ง
“ถ้าฉันเห็นแกทำร้ายคุณย่าอีก”
เขาพูดทีละคำ
“ฉันฆ่าแกแน่”
ลู่โหย่วไฉรีบลุกขึ้นทั้งคลานทั้งกลิ้ง ใช้มือเท้าช่วยกันหนีขึ้นเนินไป
วิ่งไปไกลแล้ว เขายังหันกลับมาตะโกนทิ้งท้าย
“แกคอยดูเถอะ!”
เสียงของเขาถูกลมทะเลพัดหายไป
ลู่เฉาชีงไม่สนใจเขา
เขาหันกลับมาย่อตัวลงตรงหน้าคุณย่า ค่อย ๆ ดึงมือที่กุมหน้าอยู่ออก
แก้มเธอแดงเป็นปื้น บวมขึ้นมานิด ๆ
“คุณย่า เจ็บไหมครับ?”
เสียงของเขาอ่อนลง
“ไม่เป็นไร ๆ”
คุณย่าตบหลังมือเขา
“เด็กคนนี้ ทำไมโมโหง่ายขนาดนี้ล่ะ”
“วันนี้เขาลงมือทำร้ายคุณย่านะครับ”
ลู่เฉาชีงส่ายหน้า
“ใครเห็นก็ทนไม่ไหวทั้งนั้นแหละครับ”
เขาประคองคุณย่าให้นั่งลง แล้วเหลือบมองไปทางเนินที่ลู่โหย่วไฉหนีไป
คนนี้มันอันธพาลชัด ๆ เขาคิดวางแผนในใจ
กลางวันโดนซ้อมไปแล้ว ตกกลางคืนต้องไปก่อเรื่องที่บ้านคุณย่าแน่
คุณย่าอยู่คนเดียว ฉันกลัวเธอจะเสียเปรียบ
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหร่วนซี
“อาซี อาฉันคนนี้ไม่มีเหตุผลเลย ฉันกลัวว่ากลางคืนเขาจะไปอาละวาดที่บ้านคุณย่า”
“ช่วงสองสามวันนี้เธอไปอยู่กับคุณย่าก่อนนะ อยู่เป็นเพื่อน แล้วจะได้ช่วยดูแลกันด้วย”
หร่วนซีพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
คุณย่ารีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ต้อง ๆ ย่าอยู่คนเดียวจนชินแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนหรอก”
“คุณย่าครับ ถือว่าให้อาซีไปอยู่เป็นเพื่อนสักสองสามวันก็แล้วกัน”
ลู่เฉาชีงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ผมต้องสร้างเพิงกับตัดไม้ทางนี้ ไม่มีเวลาดูแลเธอครับ”
คุณย่าปฏิเสธไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องยอม
หร่วนซีหันกลับไปเก็บเสื่อกับห่อผ้า
เธอหิ้วห่อผ้าเดินตามคุณย่าเข้าไปในหมู่บ้าน
ลู่เฉาชีงยืนอยู่บนเนิน มองส่งคนทั้งสองจนเงาร่างค่อย ๆ เล็กลง
พวกเธอเดินข้ามคันดินไป แล้วหายลับหลังบ้านเรือน
เขาหันกลับมา
ต่อไปต้องจัดวัสดุที่กองไว้ตรงนั้นให้เป็นระเบียบก่อน
เขาสะบัดมือที่เจ็บแปลบเพราะกำหมัดต่อยคน แล้วกำลังจะหันหลังกลับ
หางตาพลันเห็นบางอย่างผิดปกติ
ตรงที่ลู่โหย่วไฉนอนเมื่อครู่ มีของชิ้นหนึ่งโผล่ขึ้นมาบนพื้นโคลน
ลู่เฉาชีงย่อตัวลงเก็บมันขึ้นมา