อู๋ไป๋มองถุงเงินที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกงงไปหมด
เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำไปมาหลายรอบ คิ้วกระบี่ขมวดเล็กน้อย
ถ้านี่ไม่ใช่การแกล้งละก็ ต้องมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตกอยู่ในอันตรายแน่
อู๋ไป๋ครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจตรวจสอบดู
ถ้ามีคนตกอยู่ในอันตรายจริง เขาจะยืนดูเฉยไม่ได้
อู๋ไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาที่ชั้นล่างหน้าล็อบบี้
“คุณครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”
พนักงานต้อนรับเห็นอู๋ไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ
อู๋ไป๋พูดว่า “ผมทำของหาย อยากขอดูกล้องวงจรปิดหน่อย”
“ขอโทษจริง ๆ ครับ กล้องวงจรปิดกำลังอยู่ในช่วงซ่อมบำรุงวันนี้ครับ ดูไม่ได้”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ
เขากำลังจะหันหลังเดินจากไป จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยหันกลับไปถามพนักงานต้อนรับว่า “ผู้หญิงที่เข้ามาพร้อมกับผมเมื่อกี้พักห้องไหนครับ”
“ขอโทษครับคุณ เราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของแขกได้ง่าย ๆ ครับ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว แต่เขาก็รู้ว่าเพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของแขก โรงแรมหลายแห่งมีกฎนี้
เขากำลังจะเดินจากไป ก็ได้ยินชายวัยกลางคนที่กำลังเช็คอินอยู่ข้าง ๆ บ่นว่า “โรงแรมพวกคุณเป็นอะไร เมื่อสัปดาห์ก่อนผมทำนาฬิกาหายในโรงแรมพวกคุณ พอจะขอดูกล้องวงจรปิด พวกคุณก็บอกว่ากล้องอยู่ในช่วงซ่อมบำรุง”
“อุปกรณ์พวกคุณมันเก่าเกินไปแล้วใช่ไหม วันเว้นวันก็ซ่อมบำรุง แต่เวลาจำเป็นจริง ๆ กลับใช้ไม่ได้ตลอด”