ถังเป่าเอ๋อร์รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง จึงหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นว่าเป็นอู๋ไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะชะงัก
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ “บังเอิญจังนะ เธอก็พักที่นี่เหมือนกันเหรอ”
ถังเป่าเอ๋อร์แววตาระแวง “นายตามฉันมาใช่ไหม”
อู๋ไป๋ “...”
“มั่นใจในตัวเองได้ แต่นี่มันหลงตัวเองเกินไปหน่อย”
“ใครหลงตัวเอง นายสิ อธิบายมาสิว่าทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”
อู๋ไป๋หัวเราะ “ตอนบ่ายไม่มีเที่ยวบินกลับเมืองจิ้นเจียงน่ะ ต้องกลับพรุ่งนี้เช้า ฉันก็ต้องหาที่พักใช่ไหมล่ะ”
“แล้วมันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง ฉันพักโรงแรมนี้ นายก็พักโรงแรมนี้ แน่ใจนะว่าไม่ได้ตามฉันมา”
ถังเป่าเอ๋อร์สีหน้าเคลือบแคลง
อู๋ไป๋กลอกตาในใจ “มีคำกล่าวว่าชีวิตคือละคร เรื่องบังเอิญมีอยู่จริง”
“อีกอย่าง เธอน่ะมั่นหน้าไปเองว่าตัวเองรูปสวย แต่ฉันนี่สิหนุ่มหล่อตัวจริง ถ้าเธอกล่าวหาฉัน ฉันก็สงสัยเธอได้เหมือนกันว่าตามฉันมาเพราะหลงเสน่ห์ฉัน คิดไม่ซื่อกับฉันรึเปล่า”
ถังเป่าเอ๋อร์โกรธจนหน้าแดง “หน้านายนี่หนาจริงนะ แล้วฉันก็ไม่ได้มั่นหน้าไปเอง นางฟ้าอย่างฉันน่ะสวยโดยธรรมชาติ”
อู๋ไป๋ไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเธอ ยื่นบัตรประชาชนให้พนักงานเคาน์เตอร์ “ถ้าเธอคิดว่าฉันตามเธอมา จะเปลี่ยนไปพักโรงแรมอื่นก็ได้นะ”
“ทำไมต้องเปลี่ยน ฉันมาก่อนนะ จะเปลี่ยนก็นายนั่นแหละที่ต้องเปลี่ยน”