เหลยเฉารานเล่าเรื่องที่อู๋ไป๋ใช้แผนการโยนความผิดให้เหลยหรานฟ่งฟังด้วย
เหลยหรานฟ่งเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยอย่างรู้สึกว่า "โชคของวังสี่เทพนี่น่าอิจฉาจริง ๆ"
เหลยเฉารานยิ้มขม ๆ โชคของวังสี่เทพดีจนน่าอิจฉาจริง ๆ ถึงได้เจออัจฉริยะระดับเทพอย่างอู๋ไป๋
มู่ชิงเฟิงเหลือบมองเหอกว้านเต้าที่อยู่ข้าง ๆ เป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นเหอกว้านเต้าปิดปากไม่พูดถึงเรื่องแก้แค้นให้มู่เหลียน ในใจก็อดสงสัยไม่ได้... หรือว่าอาจารย์ปู่จะถือตัวเพราะฐานะของตัวเอง ไม่ยอมพูดกับอู๋ไป๋?
เขามีความเลื่อมใสเหอกว้านเต้าอย่างลุ่มหลง ยังไงก็ตามติดเหอกว้านเต้ามาหลายปี ไม่เคยเห็นแกพ่ายแพ้เลย
เขาคิดว่าที่อู๋ไป๋ตบเพียงฝ่ามือเดียวก็ทำเหลียงหยุนเตาบาดเจ็บได้ นั่นเพราะเหลียงหยุนเตามีบาดแผลอยู่ก่อน ถ้าอยู่ในช่วงที่แข็งแกร่งเต็มที่ อู๋ไป๋ไม่มีทางสู้ได้แน่
"อู๋ไป๋ ข้าน้อยนับถือความกล้าของท่านจริง ๆ กล้าดียังไงมาที่เมืองเทียนหยาง"
อู๋ไป๋หัวเราะออกมา "ทำไมข้าถึงไม่กล้ามาล่ะ?"
มู่ชิงเฟิงหัวเราะเย็น "อู๋ไป๋ เมื่อท่านมาแล้ว งั้นก็ถึงเวลาเคลียร์บัญชีระหว่างเราเสียที"
"โอ้?" อู๋ไป๋แสดงสีหน้าได้ใจ "ท่านว่ามา อยากให้ข้าเคลียร์ยังไง?"
"ตอนที่อยู่เมืองจิ้นเจียง ท่านหลอกข้าเรื่องเตาหลอมยา ทำลายขั้นพลังของไอ้หลาน เรื่องแล้วเรื่องเล่า ท่านลืมหมดแล้วหรือไง"
มู่ชิงเฟิงหันไปมองเหอกว้านเต้า "อู๋ไป๋ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คืออาจารย์ปู่ของข้า วันนี้ท่านบินหนีก็ไม่รอด"