"หลินฉิงกับเหลียงหย่วนเป็นยังไงบ้าง"
เยว่ซูเซียวตอบว่า "ทั้งสองคนปลอดภัยดี"
อู๋ไป๋ตาเป็นประกาย บางทีหลินตั้นจวงอาจจะเต็มใจไปกับเฮ่ออวิ๋นอี้เอง โดยมีเงื่อนไขว่าไม่ให้ทำร้ายหลินฉิงกับเหลียงหย่วน
"อู๋ไป๋ นายต้องใจเย็นไว้ อย่าบุ่มบ่าม หออสูรทมิฬอันตรายเหมือนถ้ำมังกรบ่อเสือ ถ้าจะช่วยคุณหนูหลินต้องวางแผนอย่างรัดกุม"
อู๋ไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากด้านหลังกระถางศักดิ์สิทธิ์ พูดเรียบๆ ว่า "ผมเข้าใจ"
ที่หออสูรทมิฬจับตัวหลินตั้นจวงไป เพราะพวกเขารู้ว่าหลินตั้นจวงเป็นสายเลือดเผ่ามาร และไข่มุกอสูรอยู่ที่เธอ
ดังนั้น หลินตั้นจวงคงยังไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตในตอนนี้
แต่เยว่ซูเซียวกลับมองอู๋ไป๋อย่างตะลึงงัน "นี่... เสื้อผ้าบนตัวนายมาจากไหน"
"แฟนผมซื้อให้"
เยว่ซูเซียวตกใจ "ฉันหมายความว่า... เสื้อผ้ามันปรากฏขึ้นมาได้ยังไง"
"แค่ลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ" อู๋ไป๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไปกันเถอะ เราออกไปก่อน"
เยว่ซูเซียวอ้าปากค้าง จู่ๆ ก็มีเสื้อผ้าทั้งชุดโผล่มา มีแม้กระทั่งรองเท้า นี่เรียกว่าลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ เนี่ยนะ
เขายิ่งรู้สึกว่าอู๋ไป๋ไม่ธรรมดา ลึกลับเกินไปแล้ว
ทั้งสองออกจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มาถึงทางเข้า
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้นมอง เห็นศพแห้งนั่นยังแขวนอยู่บนต้นไม้เหมือนเดิม ไม่ขยับเลย
เยว่ซูเซียวพนมมือไหว้ศพแห้งบนต้นไม้ด้วยความเคารพ
อู๋ไป๋มองศพแห้ง เอ่ยว่า "ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต"