นี่คือห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่ตกแต่งอย่างดี แต่ตอนนี้รกเลอะเทะไปหมด
ที่พื้นมีชายคนหนึ่งหน้าบวมช้ำ สวมปลอกคอแบบหมา ส่วนปลายสายจับอยู่ในมือของถังเป่าเอ๋อร์
ถังเป่าเอ๋อร์มือหนึ่งจับสายจูง อีกมือถือแส้อันเล็ก ตีลงบนตัวชายที่คลานเหมือนหมาอยู่บนพื้นเป็นครั้งคราว
นอกจากนี้ ยังมีสาว ๆ อีกหลายคนใส่ชุดพยาบาล ชุดนักเรียน บิกินี่ และอื่น ๆ เบียดกันอยู่
ถังเป่าเอ๋อร์ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงหันขวับไปมองที่ประตู พอเห็นว่าเป็นอู๋ไป๋ คิ้วใบหลิ่วก็ขมวดน้อย ๆ อย่างสงสัย “นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง? หรือว่านายรู้จักกับไอ้โรคจิตนี่?”
อู๋ไป๋หน้าดำไปเลย หันหลังจะเดินหนีทันที
“นี่ถังเป่าเอ๋อร์ แกเป็นปีศาจอะไรกันแน่ ไม่ว่าร้ายฉันนี่แกอยู่ไม่ได้หรือไง?”
“ฉันรู้ว่าแกโดนเล่นงาน เลยตามหามาจนถึงนี่”
ถังเป่าเอ๋อร์สงสัย “นายรู้ได้ไงว่าฉันโดนเล่นงาน?”
“ฉันไปที่ห้องแกมา แล้วเจอยาสลบตกค้างอยู่ในแก้วน้ำ เลยเดาว่าแกอาจจะโดนเล่นงาน”
สายตาของถังเป่าเอ๋อร์ยิ่งระแวงหนักขึ้น “อยู่ดี ๆ นายมาที่ห้องฉันทำไม? ฮึ? คิดจะทำไม่ดีกับฉันหรือเปล่า?”
อู๋ไป๋ “...”
“ฉันว่าแกเป็นโรคหวาดระแวงว่าคนจะมาทำร้ายหรือไง?”
อู๋ไป๋เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังรอบหนึ่ง
ถังเป่าเอ๋อร์สอบปากคำชายที่อยู่บนพื้นแล้วถึงได้เชื่อ
“ก็ได้ ๆ! ฉันเข้าใจผิดนายเอง ขอโทษนะ โทษที!”
อู๋ไป๋ทำหน้ารังเกียจถึงที่สุด “เฮ้อ ฉันว่าแกเอาความเจ้าเล่ห์ของแกไปลงกับศัตรูไม่ได้เลยหรือไง?”