"ฉันเปล่านะ"
อู๋ไป๋อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เหลยเฉารานกับเหลยเซียวยิ้มกริ่มโดยไม่พูดอะไร ทำสีหน้าแบบว่า 'เราเข้าใจนาย'
อู๋ไป๋หงุดหงิดสุดจะบรรยาย
"ที่น้องคนนี้พูดน่ะถูกแล้ว พ่อหนุ่มเอ๊ย ตอนยังหนุ่มยังแน่นก็ควรหาความสุขให้เต็มที่ ไม่งั้นพอแก่ขึ้นมาถึงวัยต้องแช่เก๋ากี้ในแก้วน้ำร้อนแบบพวกผม เจอสาวสวยก็ได้แต่ถอนหายใจ ใจยังสู้แต่เรี่ยวแรงไม่พอ"
คนขับแท็กซี่พูดพลางหันไปมองเหลยเฉารานกับเหลยเซียว "พี่ชายทั้งสองดูก็รู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน สนใจไปด้วยกันไหมครับ รับรองถูกใจแน่"
เหลยเฉารานกับเหลยเซียวหน้าชาแข็ง
แต่อู๋ไป๋กลับสนุกสนาน หันไปมองทั้งคู่อย่างหยอกล้อ ก่อนพูดกับคนขับว่า "สายตาดีนะเนี่ย พี่ชายสองคนนี้ของผม สมัยหนุ่ม ๆ น่ะมือวางอันดับหนึ่งเลยล่ะ"
เหลยเฉารานกับเหลยเซียว "..."
คนขับทำหน้าประจบประแจงพูดว่า "พี่ชายทั้งสองตอนนี้ก็ยังดูแข็งแรงสมกับแก่แต่ยังฟิต อย่างที่ว่าไว้ แม่ทัพเก่าออกโรง คนเดียวสู้สองคน ประสบการณ์สะสมจนแก่ ยังเท่สุด ๆ"
อู๋ไป๋ปากกระตุก กลั้นขำแล้วหันไปมองเหลยเฉารานกับเหลยเซียว "คุณลุงน่ะมองทะลุธาตุแท้ของพวกพี่ออกหมดแล้ว"
มุมปากทั้งสองคนกระตุกรัว แต่ไม่กล้าโต้ตอบอะไร
"น้องชาย พี่ชายทั้งสอง จะไปไหมครับ ถ้าจะไปเดี๋ยวผมพาไป"
"คนเราก็ต้องรู้จักหาความสุขกันบ้าง โดยเฉพาะผู้ชายนะ ตอนเด็กมีพ่อแม่คอยบงการ โตขึ้นมีครูคอยบงการ แต่งงานมีเมียคอยบงการ แก่แล้วมีลูกคอยบงการ ชีวิตมันเหนื่อยจะแย่"