บทที่ 2 รักแรกผลิบาน
เสิ่นเมิ่งเหยาเห็นฉันจ้องเธอไม่วางตา ใบหน้าสวยพลันแดงระเรื่อ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
ฉันได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วรู้ตัวว่าทำตัวเสียมารยาทไปหน่อย จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนและอับอายจนพูดติดขัด
“คะ...คุณหนู ขอโทษนะ คุณสวยเกินไป ฉันไม่เคยเจอคนสวยขนาดนี้มาก่อน เลยเผลอมองจนตาค้าง”
พอฉันพูดจบ ผู้คนในตู้รถไฟก็พากันหัวเราะครืน
เสิ่นเมิ่งเหยาก็หัวเราะคิกออกมา ยกมือปิดปากแล้วเงยหน้ามองฉันเบา ๆ “ขอบคุณที่ชมนะ”
“ฉัน...พูดจริงนะ ไม่ได้ชมเล่น ๆ” ฉันบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
ตอนนั้นฉันยังอ่อนต่อโลกและใสซื่อมาก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลย
เสิ่นเมิ่งเหยาหัวเราะอีกครั้ง
เวลาเธอยิ้มจะมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง น่ารักมาก
หลังจากคุยกันสองสามคำ เธอก็ถามว่าฉันนั่งรถไฟไปไหน ฉันตอบว่าไปหยางเฉิง
เธอมีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที แล้วบอกว่าเธอก็ไปหยางเฉิงเหมือนกัน
พอรู้ว่าเราจะไปเมืองเดียวกัน ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
พอเธอรู้ว่าฉันซื้อตั๋วยืน เธอก็รีบชวนให้นั่งด้วยกันอย่างกระตือรือร้น
เพราะกว่าจะถึงหยางเฉิง ยังต้องนั่งรถไฟอีกอย่างน้อยสิบกว่าชั่วโมง
เราสองคนผลัดกันนั่งที่นั่งเดียวกันได้ ระหว่างทางจะได้คุยกันไม่เหงา
ฉันคิดว่าการยืนอยู่ตรงทางเดินคนเดียวคงน่าเบื่อจริง ๆ ยิ่งอีกฝ่ายเป็นสาวสวยวัยไล่เลี่ยกัน ต่อให้ไม่คุยกัน แค่มองก็เพลินตาแล้ว
หลังจากเธอชวนอยู่หลายครั้ง ฉันจึงหยิบสัมภาระแล้วเดินไปที่นั่งข้างเธอ
บังเอิญจริง ๆ พี่สาวที่นั่งข้างเสิ่นเมิ่งเหยีกำลังจะลงที่สถานีถัดไป พอเห็นฉันเดินมา เธอก็สละที่นั่งให้ทันทีเพื่อขอบคุณที่ฉันช่วยคนอย่างกล้าหาญเมื่อครู่
ฉันกับเสิ่นเมิ่งเหยาจึงได้นั่งด้วยกัน
ตอนแรกเราสองคนต่างก็เขิน ๆ
เพราะยังเป็นวัยรุ่น แถมไม่ค่อยเก่งเรื่องเข้าสังคม
เลยไม่รู้จะคุยอะไรกันดี
เราฝืนคุยกันอยู่หลายนาที ถามอายุ ชื่อ และบ้านเกิดของกันและกัน ก่อนจะเริ่มสนิทกันขึ้นทีละน้อย น้ำเสียงที่ใช้คุยก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
จากนั้นฉันก็ถามว่าเธอไปหยางเฉิงทำอะไร
เธอบอกว่าจะกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัย
ที่แท้เธอเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ในหยางเฉิง แถมยังเรียนที่มหาวิทยาลัยจงซาน ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชื่อดังเสียด้วย
ครั้งนี้คุณปู่ของเธอป่วยหนัก เธอจึงขอลาหยุดจากมหาวิทยาลัยกลับบ้านไปเยี่ยมเป็นพิเศษ วันนี้ถึงได้เดินทางกลับไปเรียน
ฉันอดรู้สึกเศร้าไม่ได้ ถ้าพ่อไม่เกิดเรื่อง อีกไม่กี่เดือนฉันก็คงได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยดังเหมือนกัน
พอรู้ว่าฉันไปหยางเฉิงเพื่อหางานทำ เธอก็ไม่ได้ดูถูกฉัน กลับหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากกระเป๋า เขียนเบอร์โทรศัพท์มือถือของตัวเองให้
“เก็บกระดาษแผ่นนี้ไว้ให้ดีนะ ถ้าไปหยางเฉิงแล้วหางานที่เหมาะไม่ได้ ก็โทรหาฉันได้ ฉันจะแนะนำให้ไปทำงานกับพ่อ พ่อทำธุรกิจอยู่ที่หยางเฉิง ปกติก็รับพนักงานอยู่บ้าง”
พอรู้ว่าพ่อของเสิ่นเมิ่งเหยาทำธุรกิจ ฉันก็รู้สึกด้อยขึ้นมานิดหน่อย เพราะพ่อฉันเป็นแค่ชาวนาทำนา ตอนนี้ยังนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงอีก
แต่ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเธอ รับกระดาษแผ่นนั้นไว้แล้วกล่าวขอบคุณ
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก จริงสิ เธอให้ช่องทางติดต่อฉันไว้ด้วยสิ ต่อไปเราจะได้ติดต่อกัน”
ฉันจึงบอกเบอร์มือถือของหลิวฟาง น้าสาวของฉันให้เสิ่นเมิ่งเหยาไป
ไม่รู้ว่าคุยกันนานแค่ไหน เราสองคนรู้สึกเหมือนมีเรื่องให้คุยไม่รู้จบ จนคอแห้งไปหมด
เธอหยิบน้ำแร่จากกระเป๋ามาให้ฉันดื่ม
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ดื่มน้ำแร่ รู้สึกว่าหวานมาก หวานกว่าน้ำบ่อที่บ้านเสียอีก
จนฟ้าใกล้สว่าง เสิ่นเมิ่งเหยาถึงเริ่มเหนื่อย เธอหลับตาพิงพนักเก้าอี้พักผ่อน แล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
จู่ ๆ ศีรษะของเธอก็เอียงมาพิงไหล่ฉัน
ฉันได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมา จึงหันไปมองเธอโดยไม่รู้ตัว
ขนตาของเธอยาวมาก แม้แต่ตอนหลับก็ยังดูมีเสน่ห์จนชวนให้อยากจูบ
จังหวะนั้นเอง เธอกอดแขนฉันขึ้นมาอีกในสภาพสะลึมสะลือ
พอส่วนที่นุ่มนิ่มสัมผัสร่างกายฉัน ฉันก็เกร็งไปทั้งตัว หัวใจเต้นรัว สมองว่างเปล่า แม้แต่ลมหายใจก็ยังต้องระมัดระวัง
ฉันโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ในใจทั้งตื่นเต้น ทั้งเขินอาย แถมยังมีความว้าวุ่นแบบวัยหนุ่มสาวปะปนอยู่ด้วย จนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ฉันอยากปลุกเสิ่นเมิ่งเหยา แต่เห็นเธอกว่าจะหลับได้ก็ยาก แถมหลับสนิทขนาดนี้ ฉันเลยไม่กล้ารบกวน
อีกอย่าง ลึก ๆ ในใจฉันก็เหมือนจะกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาดี ๆ นี้อยู่เหมือนกัน
ฉันจึงปล่อยให้เธอกอดแขนและพิงไหล่หลับไปอย่างนั้น
ตอนแรกใจฉันปั่นป่วน เต้นแรงเหมือนมีกวางวิ่งชนอยู่ข้างใน แต่ไม่นานก็เริ่มสงบลง
ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่กล้าขยับ กลัวจะทำให้เธอตื่น
จนกระทั่งพนักงานรถไฟเข็นรถขายอาหารเช้าเข้ามาในตู้แล้วร้องเรียกขาย เสิ่นเมิ่งเหยาถึงถูกปลุกให้ตื่น
พอลืมตาขึ้นมาเห็นว่าตัวเองพิงไหล่ฉัน แถมยังคล้องแขนฉันไว้ เธอก็ตกใจ
รีบปล่อยมือแล้วนั่งตัวตรง ไม่กล้ามองหน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย “หง...หงอวี่ ขอโทษนะ ฉันเผลอหลับไป ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“มะ...ไม่เป็นไร” ฉันเองก็พูดติดขัดเหมือนกัน
เสิ่นเมิ่งเหยาอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่กลับเขินจนพูดไม่ออก ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้น
ฉันเองก็เขินไม่น้อย ไม่รู้จะพูดอย่างไรให้หายกระอักกระอ่วน
ไม่นานนัก พนักงานเข็นรถขายอาหารเช้ามาหยุดข้างเธอ เธอถึงรวบรวมความกล้าเปิดปากพูดอีกครั้ง
“หงอวี่ กินอาหารเช้าไหม?”
“ไม่กินหรอก ฉันไม่หิว”
ฉันส่ายหน้า ปากบอกว่าไม่หิว แต่ที่จริงหิวจนท้องแทบติดหลังแล้ว
ก่อนออกจากบ้านฉันกินบะหมี่ไปชามหนึ่ง ตั้งแต่นั้นจนถึงตอนนี้ก็ครบหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย
เพราะฉันเสียดายเงิน ของกินทั้งในสถานีรถไฟและบนรถไฟแพงเกินไป
ข้าวกล่องหนึ่งชุดตั้งห้าหยวน ทั้งที่ก่อนพ่อจะบาดเจ็บ ค่าแรงทั้งวันของพ่อก็แค่ห้าหยวนเท่านั้น
แต่พอฉันพูดจบ ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาอย่างไม่รักดี
เสิ่นเมิ่งเหยาหัวเราะคิก “ไหนบอกว่าไม่หิวไง?”
ฉันเขินจนหน้าแดง แอบด่าท้องตัวเองว่าไม่รู้จักรักดี จะร้องเร็วก็ไม่ร้อง จะร้องช้าก็ไม่ร้อง ดันมาร้องตอนนี้ น่าอายชะมัด
“ฉันเลี้ยงอาหารเช้าเอง” เสิ่นเมิ่งเหยารีบบอก
“ไม่ต้องหรอก ฉันมีเงิน”
ฉันรีบย่อตัวลง ลากถุงสัมภาระสานพลาสติกที่อยู่ใต้ที่นั่งออกมา
เพราะในตัวฉันมีแค่เหรียญไม่กี่เหรียญ ส่วนเงินที่เหลือซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้าตัวหนึ่ง
แต่เพราะประหม่ามาก ฉันเลยหาอยู่นานก็ไม่เจอ
“ไม่ต้องหาแล้ว ฉันจ่ายเงินไปแล้ว รีบกินเถอะ”
เสิ่นเมิ่งเหยาแตะไหล่ฉันเบา ๆ
ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นอาหารเช้าสองชุดวางอยู่บนโต๊ะแล้ว จึงพูดอย่างเก้อเขินว่า “เมิ่งเหยา ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ เธอยังช่วยฉันไว้ด้วย เลี้ยงข้าวแค่มื้อเดียวไม่เห็นเป็นไร รีบนั่งกินเถอะ”
พอฉันกลับไปนั่ง เสิ่นเมิ่งเหยาก็หยิบอาหารเช้าชุดหนึ่งส่งให้
กินอาหารเช้าเสร็จ ฉันก็คุยเล่นเรื่อยเปื่อยกับเสิ่นเมิ่งเหยาต่อ เธอเล่าสถานที่น่าสนุกหลายแห่งในหยางเฉิงให้ฟัง แถมยังบอกว่าคราวหน้าจะพาฉันไปเที่ยวด้วย
ฉันคิดว่าเธอแค่พูดตามมารยาท ไม่ได้จริงจังอะไร
ถึงอย่างไรเราก็เพิ่งรู้จักกันได้วันเดียว ต่อให้ฉันช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่ง แต่หยางเฉิงก็กว้างใหญ่ขนาดนั้น พอลงจากรถไฟแล้ว เราอาจไม่ได้ติดต่อกันอีกก็ได้
ราวสี่โมงเย็น รถไฟก็มาถึงหยางเฉิง
ฉันกับเธอลงจากรถไฟด้วยกัน
เธอแต่งตัวทันสมัย สะพายกระเป๋านักเรียน ดูเหมือนคุณหนูลูกคนรวยในเมือง
ส่วนฉันใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ แบกถุงสัมภาระสานพลาสติก แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเด็กหนุ่มจากชนบท
เราสองคนเดินเคียงกันไป ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย จนเรียกสายตาจากคนไม่น้อย
พอออกจากสถานีรถไฟ บนลานกว้างก็มีผู้คนเดินขวักไขว่ คนขับแท็กซี่ คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง และป้าจากที่พักแถวนั้นต่างกรูกันเข้ามาล้อมเรา ถามว่าจะไปไหน ต้องการเรียกรถหรือหาที่พักไหม
“ขอโทษนะ ไม่ต้องการค่ะ”
พูดจบ เสิ่นเมิ่งเหยาก็คว้าแขนฉันแล้วรีบพาฉันออกห่างจากคนพวกนั้น มุ่งหน้าไปทางริมถนน
“หงอวี่ คนพวกนั้นหลายคนเป็นพวกหลอกลวง ชอบหลอกคนที่มาจากต่างถิ่นเพื่อหางานทำในหยางเฉิง ต่อไปเวลาอยู่คนเดียวต้องระวัง อย่าคุยกับคนแปลกหน้ามากนัก” เสิ่นเมิ่งเหยาเตือนฉัน
“อืม ฉันเข้าใจแล้ว” ฉันพยักหน้าอย่างงง ๆ
ขณะเดียวกันฉันก็ก้มมอง เห็นว่าเสิ่นเมิ่งเหยายังจับแขนฉันอยู่ไม่ยอมปล่อย
ตอนนั้นเองเสิ่นเมิ่งเหยาถึงได้รู้ตัว รีบปล่อยมือ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
จังหวะนั้น รถเบนซ์คันหนึ่งค่อย ๆ ขับเข้ามา พร้อมบีบแตรสองครั้ง
“หงอวี่ พ่อฉันขับรถมารับแล้ว น้าสาวเธออยู่ที่ไหน ให้พ่อฉันไปส่งเธอไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ฉันบอกน้าสาวไว้แล้วว่าเธอจะมารับ”
ฉันพูดจบ รถเบนซ์ก็จอดลง ชายหนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ น่าจะเป็นคนขับรถ
ชายหนุ่มผมเกรียบรีบเปิดประตูหลัง จากนั้นชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ลงจากรถ
เขาคือเสิ่นกั๋วหัว พ่อของเสิ่นเมิ่งเหยา
เสิ่นกั๋วหัวไม่ได้สูงมากนัก สูงราว 170 เซนติเมตร แต่สวมสูทและหวีผมเสยไปด้านหลัง ดูสง่าผ่าเผยเหมือนดาราเกอ พลังบารมีแผ่ออกมาเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความสุขุมและภูมิฐานแบบนักธุรกิจอยู่ทั่วร่าง