ชีวิตนี้ผมเคยรุ่งโรจน์และตกต่ำ แต่ไม่เคยขาดผู้หญิง
ตั้งแต่นักร้องนักแสดงชื่อดังไปจนถึงสาวโรงงาน ผมคบมาหมดแล้ว
แต่มีผู้หญิงเพียงสองคนที่ผมยังจดจำได้ไม่ลืมจนถึงทุกวันนี้
คนหนึ่งคืออานอกสายเลือด เธอทำให้ผมได้ลิ้มรสความเป็นชายเป็นครั้งแรก
อีกคนคือรักแรกของผม และยังเป็นผู้มีพระคุณในชีวิตด้วย
เรื่องต้องย้อนกลับไปถึงปี 1998
ปีนั้นผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย กำลังเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ทั้งครูและโรงเรียนต่างฝากความหวังไว้กับผมมาก
เพราะผลการเรียนของผมดีเยี่ยม มีโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ โรงเรียนมัธยมในตำบลของผมไม่มีใครสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำมาหลายปีแล้ว
แต่เคราะห์ร้ายมักมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัว สองเดือนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเอวหักและเป็นอัมพาต ต้องนอนติดเตียง
ผมมีน้องชายและน้องสาวสามคน พ่อเป็นกำลังหลักของครอบครัว พอล้มลงก็เหมือนฟ้าถล่มทับบ้านเรา
ในฐานะลูกชายคนโต ผมรู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่และความรับผิดชอบต้องแบกรับภาระของครอบครัว
ผมจำคืนนั้นได้แม่น ผมไปคุยกับพ่อแม่แล้วบอกว่าจะไม่เรียนต่อ จะออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว
ตอนแรกพ่อแม่ไม่ยอม บอกว่าผมใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ด้วยความสามารถของผม ต่อให้ไม่ติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ การสอบติดมหาวิทยาลัยระดับหนึ่งก็เป็นเรื่องง่าย จะให้เรื่องในบ้านมาทำลายอนาคตไม่ได้
ในยุคนั้น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เปลี่ยนชะตาชีวิตคนคนหนึ่งได้จริง ๆ ในหมู่บ้านผมก็มีตัวอย่างอยู่หลายคน
ผมเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี การทิ้งโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยและเลิกเรียนหนังสือ ก็เท่ากับสละโอกาสที่จะพลิกชะตาชีวิต ชาตินี้คงยากจะได้ลืมตาอ้าปากอีก
แต่ผมไม่มีทางเลือก จะให้เห็นคนทั้งบ้านอดอยากลำบากเพียงเพื่ออนาคตของตัวเองไม่ได้
หลังจากผมเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม่ก็ร้องไห้พลางยอมตกลง เอาแต่พูดว่าขอโทษผม
พ่อนอนอยู่บนเตียง ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จนผมเดินออกจากห้อง พ่อก็กลั้นอารมณ์ไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา...
วันเดินทาง ฟ้ายังไม่สาง แม่ก็ช่วยผมเก็บข้าวของ แล้วเอาเงิน 300 หยวนยัดใส่กระเป๋า
เงิน 300 หยวนนี้ แม่ไปขอหยิบยืมจากญาติในหมู่บ้านหลายคนตั้งแต่คืนก่อน
เพราะอาการบาดเจ็บที่เอวของพ่อทำให้ครอบครัวเป็นหนี้อยู่ไม่น้อย ไม่มีใครกล้าให้ยืม มีเพียงญาติไม่กี่คนที่สงสารสภาพบ้านเราและยอมช่วย
เก็บของเสร็จ แม่ก็ทำบะหมี่ให้ผม ในชามใส่ไข่ไก่บ้านไว้หลายฟอง อยากให้ผมกินให้อิ่มก่อนออกเดินทาง
ผมกินบะหมี่ ส่วนไข่ในชามเก็บไว้ให้น้อง ๆ กิน
แล้วผมก็สะพายกระเป๋าเดินออกจากบ้าน
ผมเดินไปถึงตำบล จากนั้นนั่งรถไปอำเภอ ต่อรถไปตัวเมือง แล้วขึ้นรถประจำทางอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงสถานีรถไฟ
ผมไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน ในใจทั้งประหม่าและตื่นเต้น ทั้งยังสับสนกับอนาคต
ผมซื้อตั๋วรถไฟไปหยางเฉิงที่ช่องขายตั๋ว
ในยุคนั้น การลงใต้ไปทำงานที่หยางเฉิงกำลังเป็นกระแส
คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านผมหลายคนก็ไปทำงานในโรงงานที่หยางเฉิง
หลิวฟาง อานอกสายเลือดของผมก็อยู่ที่หยางเฉิงพอดี
ได้ยินว่าเธอเป็นหัวหน้าระดับล่างในโรงงาน สองปีมานี้หาเงินได้ไม่น้อย ถึงกับช่วยพ่อสร้างบ้านสองชั้นที่บ้านเกิด ชีวิตรุ่งโรจน์ไม่น้อย
การไปหยางเฉิงครั้งนี้ของผมก็เพื่อไปพึ่งพาเธอ
หลิวฟางไม่ใช่อาแท้ ๆ ของผม บ้านเธอเป็นเพื่อนบ้านกับบ้านยาย แม่ของเธอเสียตั้งแต่เธอยังเล็ก พ่อแต่งงานใหม่ แม่เลี้ยงก็มักกลั่นแกล้งเธอ
แม่ผมอายุมากกว่าเธอ 12 ปี เพราะเป็นเพื่อนบ้านกันจึงคอยดูแลเธออยู่เสมอ
แม่เลี้ยงไม่ให้ข้าวเธอกิน แม่ผมก็แบ่งเสบียงของตัวเองให้เธอ
ต่อมาเธอเรียกแม่ผมว่าพี่สาวบุญธรรม จากนั้นจึงกลายเป็นอาของผมอย่างเป็นธรรมชาติ
พอขึ้นรถไฟ คนก็เบียดเสียดกัน ผมซื้อตั๋วยืน จึงได้แต่ยืนอยู่ตรงทางเดินในตู้โดยสาร
รถไฟสีเขียวสั่นโคลงอย่างหนัก ไม่รู้ว่ายืนมานานแค่ไหน เอวกับหลังก็เริ่มปวดเมื่อย ผมเลยนั่งลงบนกระเป๋า
ดึกดื่นค่อนคืน ผมกำลังเคลิ้มหลับ ชายฉกรรจ์หลายคนเดินผ่านแล้วเตะโดนกระเป๋าผม คนหนึ่งเกือบสะดุดล้ม
ผมลืมตาขึ้นมอง ไม่ได้ใส่ใจนัก แต่จู่ ๆ ก็มีแสงวาบส่องเข้าตา
ผมเห็นมีดสั้นเหน็บอยู่ตรงเอวของชายฉกรรจ์ สีหน้าจึงตื่นตัวขึ้นมาทันที
ก่อนขึ้นรถไฟต้องผ่านการตรวจความปลอดภัยไม่ใช่หรือ แล้วคนคนนี้เอามีดสั้นขึ้นรถมาได้ยังไง?
ขณะที่กำลังสงสัย ผมก็สังเกตเห็นชายฉกรรจ์หันกลับมา จึงรีบหลับตาแกล้งทำเป็นนอน ทั้งที่แอบลืมตาเป็นช่องเล็ก ๆ
ผมเห็นเขามองมาทางผมแวบหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในตู้โดยสารแล้วปิดประตู ยืนขวางอยู่ตรงทางเข้า
ดูท่าแล้วคงไม่อยากให้คนอื่นเข้าไป
ผมยิ่งสงสัย จึงค่อย ๆ ขยับตัว ลุกขึ้นยืนย่อตัวเล็กน้อย แล้วมองผ่านกระจกประตูตู้โดยสาร เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นควักมีดสั้นออกมา เริ่มปล้นผู้โดยสารในตู้ทีละคน
ตอนอยู่บ้านเกิด ผมเคยได้ยินคนที่ออกไปทำงานข้างนอกเตือนว่า นั่งรถไฟต้องระวัง เก็บเงินให้ดี ไม่อย่างนั้นเจอโจรปล้นบนรถไฟแล้วจะยุ่ง
ตอนนั้นผมยังคิดว่าพวกเขาคุยโม้
บนรถไฟมีคนตั้งมากมาย ใครจะกล้าปล้นกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น บนรถไฟยังมีตำรวจรถไฟอีก ใครจะใจกล้าขนาดนั้น?
ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง
แถมยังมาเจอเข้าตั้งแต่เดินทางออกจากบ้านครั้งแรก
ผมตกตะลึงสุดขีด หัวใจเต้นตึกตัก พลางลอบดีใจว่า «โชคดีที่ไม่ได้ตั๋วนั่ง ไม่อย่างนั้นเงินที่แม่ให้มา คงโดนปล้นไปด้วย»
เดิมทีผมไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้
ในตู้โดยสารมีคนตั้งมากมาย คนที่โดนปล้นเองยังไม่กล้าขัดขืน ผมตัวคนเดียวมือเปล่า จะเข้าไปยุ่งทำไมให้หาเรื่องใส่ตัว?
ก่อนออกจากบ้าน แม่กำชับผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เวลาไปอยู่ข้างนอกต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าไปลงไม้ลงมือกับใครเด็ดขาด เจอเรื่องอะไรก็อดทนไว้ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้ผมไม่อยากยืนดูเฉย ๆ อีก
ผมเห็นชายฉกรรจ์หลายคนกำลังปล้นหญิงสาวสวยคนหนึ่ง หลังจากเธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้ว พวกนั้นยังเล็งนาฬิกาข้อมือที่เธอสวมอยู่
คราวนี้หญิงสาวไม่ยอม ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมถอดนาฬิกา
ชายฉกรรจ์พวกนั้นโมโหขึ้นมาทันที เริ่มแย่งชิงกันซึ่ง ๆ หน้า จับหญิงสาวกดลงกับพื้นแล้วตบเธออย่างแรงหลายฉาด
หญิงสาวร้องไห้โฮเพราะถูกทำร้าย
ส่วนคนในตู้โดยสารต่างก็ยืนนิ่งดู ไม่มีใครขยับ
ผมทนดูต่อไปไม่ไหว
ไม่ใช่ว่าผมมีจิตใจใจกว้างเกินเหตุ ชอบอวดเก่งหรือชอบยุ่งเรื่องคนอื่น
แต่ผมเพิ่งออกจากรั้วโรงเรียน สิ่งที่ได้เรียนรู้มาตลอดคือการช่วยเหลือผู้อื่น การกล้าหาญทำในสิ่งที่ถูกต้อง มุ่งมั่นเป็นกำลังสำคัญของสังคม และรับใช้ประชาชน
เพราะอย่างนั้น ผมจึงเต็มไปด้วยความยุติธรรม
อีกอย่าง ผมเพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม ยังไม่เคยเจอเรื่องเสียเปรียบ
อย่างที่เขาว่ากัน ลูกวัวแรกเกิดย่อมไม่กลัวเสือ
เลือดร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมา ผมผลักประตูตู้โดยสารแล้วพุ่งชนสุดแรง
ชายฉกรรจ์ที่ขวางประตูหันหลังให้ผม ไม่ทันระวังตัว ถูกผมชนล้มลงกับพื้นทันที
จากนั้นผมก็พุ่งเข้าไปในตู้โดยสาร กดชายฉกรรจ์ที่ล้มอยู่ไว้ แล้วตะโกนเสียงดังว่า
«ตำรวจรถไฟมาแล้ว! ตำรวจรถไฟมาแล้ว! ทุกคนช่วยกันแย่งเงินคืนมา!»
พอได้ยินว่าตำรวจรถไฟมาแล้ว แถมยังมีผมเป็นคนนำขัดขืน คนในตู้โดยสารก็ใจกล้าขึ้นมาทันที ทุกคนกรูกันเข้าไป
ชายฉกรรจ์หลายคนที่กำลังแย่งนาฬิกายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกทุกคนรุมจับกดลงกับพื้น มีดสั้นในมือถูกแย่งไปทันที
ชายฉกรรจ์ที่ขวางประตูอีกด้านเห็นท่าไม่ดี ก็ตกใจรีบเปิดประตูตู้โดยสารหนีไป
เพราะเสียงดังเอะอะ ไม่นานตำรวจรถไฟหลายคนก็เข้ามา
หลังจากใส่กุญแจมือให้โจรปล้นรถไฟกลุ่มนั้นแล้ว ผู้โดยสารก็ได้เงินของตัวเองคืน
พอรู้ว่าผมเป็นคนพุ่งเข้าไปในตู้โดยสารและนำทุกคนขัดขืน ตำรวจรถไฟก็ชมผมอย่างมาก บอกว่าจะรายงานเรื่องนี้เพื่อมอบประกาศเกียรติคุณให้ แล้วขอให้ผมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้
แต่ผมจะมีโทรศัพท์มือถือได้ยังไง ในยุคนั้นคนที่มีมือถือได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นเถ้าแก่
แต่พอนึกได้ว่าอาหลิวฟางมีเบอร์มือถือ ผมจึงให้เบอร์ของเธอกับตำรวจรถไฟไป
หลังตำรวจรถไฟไปแล้ว ผู้โดยสารในตู้ก็ขอบคุณผมกันไม่หยุด ต่างบอกว่าผมกล้าหาญมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะผม พวกเขาก็คงไม่กล้าลงมือขัดขืนจริง ๆ
ผมถูกชมจนเขินอยู่บ้าง แต่การได้ทำเรื่องดี ๆ ก็ทำให้รู้สึกภูมิใจมากจริง ๆ
«พี่ชาย ขอบคุณนะคะ»
หญิงสาวสวยที่ถูกแย่งนาฬิกาเดินมาหาผมตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เธอกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ แล้วยังโค้งคำนับให้ผมด้วย
ผมรีบโบกมือพลางหัวเราะซื่อ ๆ «ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ การช่วยเหลือคนที่กำลังเดือดร้อนเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว»
ทันทีที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ผมก็ยืนตะลึงไปเลย
ก่อนหน้านี้มองจากไกล ๆ ผมแค่รู้สึกว่าเธอสวยและรูปร่างสูงโปร่ง
แต่พอมองใกล้ ๆ เธอสวยเกินกว่าจะบรรยายได้
เรียกได้ว่าเป็นนางฟ้าชัด ๆ
เครื่องหน้าประณีตไร้ที่ติ จมูกโด่ง ดวงตากลมโต ปากเล็กสีแดงระเรื่อ
ผิวพรรณขาวนวลนุ่มนิ่ม ราวกับแค่หยิกเบา ๆ ก็มีน้ำซึมออกมาได้
โดยเฉพาะชุดกระโปรงยาวสีชมพูกับรองเท้าส้นสูงประดับคริสตัลที่เธอสวม ยิ่งขับให้บุคลิกงดงามเหนือโลกของเธอโดดเด่นถึงขีดสุด
ตั้งแต่โตมาจนอายุป่านนี้ ผมเคยเห็นผู้หญิงสวยขนาดนี้ก็แค่ในโทรทัศน์
เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เพื่อนนักเรียนหญิงในโรงเรียนแทบไม่ต่างจากสาวบ้านนอก
เธอคนนั้นคือรักแรกของผม และเป็นผู้มีพระคุณในชีวิตของผม — เสิ่นเมิ่งเหยา