นั่งรถมากว่าหนึ่งชั่วโมง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ระหว่างทางผมกับน้าหลิวฟางคุยกันแทบตลอดทาง น้ายังโทรศัพท์ไปที่ร้านขายของชำของที่บ้าน เพื่อบอกพ่อแม่ว่าผมปลอดภัยดี
แท็กซี่แล่นจากตัวเมืองออกไปยังชานเมือง สุดท้ายยังขับมาถึงแถวที่ดูคล้ายหมู่บ้านเล็ก ๆ บ้านเกิดผม
คนขับจอดรถตรงทางเข้าหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยบ้านพักอาศัย
“ถึงจิ่วสุ่ยเคิงแล้ว ค่าโดยสาร 120 หยวน”
พอได้ยินคนขับบอกราคาค่าโดยสาร 120 หยวน ผมก็อึ้งไปเลย
ถึงจะเดาไว้แล้วว่านั่งแท็กซี่คงไม่ถูก แต่ราคานี้ก็เกินกว่าที่ผมจะจินตนาการได้จริง ๆ
พ่อผมทำงานรับจ้างทั่วไปที่บ้านเกิดตั้งครึ่งเดือน คงหาเงินได้ไม่ถึง 120 หยวนด้วยซ้ำ
รู้อย่างนี้ ตอนอยู่สถานีรถไฟน่าจะให้น้าพาผมนั่งรถทัวร์มา
แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายแล้ว!
ผมกำลังจะหยิบเงินจ่ายค่าโดยสาร แต่น้าหลิวฟางล้วงเงิน 120 หยวนจากกระเป๋าออกมายื่นให้คนขับก่อนแล้ว
“น้า เงินนี่ผมจ่ายเองดีกว่า” ผมรีบบอก
“เอาน่า เก็บเงินไว้ใช้ส่วนตัวเถอะ อยู่กับน้าไม่ต้องเกรงใจหรอก”
หลิวฟางตบไหล่ผมเบา ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ยืนเหม่อทำไม รีบลงรถสิ”
ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ ไม่คิดเลยว่าหลิวฟางจะดีกับผมขนาดนี้
ลงจากรถแล้วเอากระเป๋าเดินทางออกจากท้ายรถ หลิวฟางก็พาผมเดินลึกเข้าไปในกลุ่มอาคารพักอาศัย
พื้นเป็นทางดิน ให้ความรู้สึกคล้ายถนนในหมู่บ้านบ้านเกิดผม
แต่บ้านที่นี่เป็นอาคารสามชั้นเป็นส่วนใหญ่ บางหลังมีสี่หรือห้าชั้นด้วย
ตอนนั้นหมู่บ้านผมแทบมีแต่บ้านอิฐมุงกระเบื้องหรือบ้านไม้ชั้นเดียว อาคารหลายชั้นมีนับหลังได้
อีกอย่าง ผมยังสังเกตเห็นว่าที่นี่มีคนอยู่เยอะมาก ผู้คนเดินเข้าออกบริเวณหมู่บ้านกันไม่ขาดสาย
โดยเฉพาะตอนรถเพิ่งผ่านสามแยกที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า ผมเห็นร้านรวงมากมาย
มีทั้งร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า ห้องเต้นรำ โรงฉายวิดีโอ แถมยังมีลานสเกตขนาดใหญ่อีกแห่ง
ดูคึกคักกว่าตัวอำเภอบ้านเกิดผมอยู่ไม่น้อย
คนเดินถนนส่วนใหญ่เป็นสาว ๆ วัยรุ่นหน้าตาสวย หลายคนใส่กระโปรงสั้นกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ ดูเปี่ยมไปด้วยพลังวัยเยาว์
ทีหลังผมถึงได้รู้ว่า ในยุค 90 จิ่วสุ่ยเคิงแห่งพานอวี๋ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งรวมสาวโรงงาน
เพราะโรงงานแถบนี้ส่วนใหญ่รับผู้หญิงเข้าทำงานเป็นหลัก
“สองวันนี้เธอพักที่บ้านน้าก่อนนะ พอน้าหางานในโรงงานให้ได้แล้ว เธอก็ย้ายไปพักในโรงงานได้” หลิวฟางเดินนำพลางพูด
ผมถามด้วยความสงสัย “น้า ทำไมน้าไม่พักในโรงงานล่ะ”
“เอ่อ... คือ...” หลิวฟางอึกอักเล็กน้อย “ห้องพักในโรงงานหนึ่งห้องมีคนอยู่ตั้งสิบกว่าคน น้าไม่ค่อยชิน ก็เลยเช่าห้องอยู่ในหมู่บ้านนี้”
“อ๋อ” ผมไม่ได้คิดอะไรมาก
เดินผ่านตรอกแคบ ๆ หลายสาย หลิวฟางก็พาผมเข้าไปในอาคารพักอาศัยสามชั้นหลังหนึ่ง
พอขึ้นไปชั้นสอง หลิวฟางหยิบกุญแจจากกระเป๋ามาไขประตู แล้วพาผมเข้าไปข้างใน
มีสามห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องครัวกับหนึ่งห้องน้ำ สภาพโดยรวมดูไม่เลว แถมสะอาดดีด้วย
ในอากาศยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายกลิ่นตัวของน้า
ทีหลังผมถึงรู้ว่านั่นเป็นกลิ่นน้ำหอม
หลิวฟางเปิดประตูห้องนอนทางทิศใต้ แล้วบอกผมที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้องรับแขกว่า “หงอวี่ นี่ห้องน้าสน่ะ เอากระเป๋าเข้าไปวางก่อน”
“อ๋อ ได้ครับ” ผมหิ้วกระเป๋าเดินทางรีบเข้าไปในห้อง
ห้องไม่ใหญ่ มีแค่เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว แล้วก็ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ
เพราะเป็นฤดูร้อน มียุงแมลงเยอะ บนเตียงเลยกางมุ้งไว้
มองผ่านมุ้งเข้าไป ผมเห็นถุงน่องสีดำบาง ๆ ที่ถอดไว้กับผ้าลูกไม้ผืนหนึ่งบนเตียง
ผมเหลือบมองแวบเดียวก็รีบเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองนาน
ขณะที่กำลังคิดไม่ออกว่าจะวางกระเป๋าไว้ตรงไหน หลิวฟางก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนออกมาสักชุดก่อน แล้วไปอาบน้ำในห้องน้ำ ส่วนของที่เหลือยัดไว้ใต้เตียง”
“อ๋อ” ผมลนลานหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกจากกระสอบ แล้วก้มลงยัดกระสอบไว้ใต้เตียง
ใต้เตียงมีรองเท้าส้นสูงหลายคู่ ทั้งแบบใส่หน้าร้อนกับหน้าหนาว
ผมเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ไม่รู้ทำไมพอเห็นของพวกนี้แล้วกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด อดมองซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
แต่ผมก็ไม่กล้ามองต่อ พอเก็บกระเป๋าเสร็จก็รีบลุกขึ้นทันที
“มา ไปห้องน้ำ น้าจะสอนวิธีเปิดฝักบัวกับใช้น้ำร้อนให้”
หลิวฟางใส่ใจมาก รู้ว่าผมเพิ่งมาจากชนบทและไม่เคยใช้ฝักบัวแบบคนเมือง กลัวว่าผมจะใช้ไม่เป็น
ผมเดินตามหลิวฟางไปที่ห้องน้ำ
ห้องน้ำมีพื้นที่แคบมาก ตอนหลิวฟางสอนผมใช้ฝักบัว เลี่ยงไม่ได้ที่เราจะสัมผัสเนื้อตัวกันบ้าง
เธอสวมกระโปรงสั้นคอลึก ผิวขาวเนียนที่เผยออกมาทำให้ผมใจลอย
พอสอนผมใช้น้ำร้อนเสร็จ หลิวฟางก็หยิบสบู่ก้อนหนึ่งให้
ก่อนออกไป เธอชี้ไปที่ถังน้ำสีแดงใต้ตู้ในห้องน้ำด้วย
“อ้อ หงอวี่ อาบเสร็จแล้วเอาเสื้อผ้าที่ถอดใส่ไว้ในถังสีแดงนั่นนะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จกลับมา น้าจะซักให้”
ผมจะกล้าให้น้าหลิวฟางซักเสื้อผ้าให้ได้ยังไง รีบโบกมือบอกว่าผมซักเองได้
หลิวฟางยิ้มบาง ๆ “ยังจะเกรงใจน้าอีกเหรอ”
“ไม่ใช่ว่าผมเกรงใจ...”
“เอาละ รีบอาบน้ำเถอะ”
ผมยังพูดไม่ทันจบ หลิวฟางก็หันหลังเดินออกจากห้องน้ำ แล้วช่วยปิดประตูให้
ผมมองไปทางประตูแล้วพึมพำในใจ “น้าทั้งสวยทั้งใจดีจริง ๆ”
ครู่ต่อมา ผมถอดเสื้อผ้าแล้วเปิดฝักบัว
เพราะเป็นฤดูร้อน ผมไม่ได้ใช้น้ำอุ่น อาบน้ำเย็นตรง ๆ เลย
พอราดน้ำจนตัวเปียก ผมก็หยิบสบู่ที่หลิวฟางให้มา
เห็นได้ชัดว่าสบู่ก้อนนี้ผ่านการใช้มาแล้ว
ตอนถูสบู่ไปตามตัว ภาพหลิวฟางผุดขึ้นมาในหัวผมอย่างห้ามไม่อยู่ แล้วผมก็นึกถึงตอนที่ผิวเราแตะกันเมื่อครู่ ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มแล่นไปเองจนควบคุมไม่ได้
“สบู่นี่ก็เคยถูตัวน้าด้วย แล้วตอนนี้ผมเอามาถูตัวเอง แบบนี้หมายความว่า...”
ขณะที่ผมกำลังคิดฟุ้งซ่าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง
ผมตกใจรีบหันกลับไป เห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งสวมกางเกงยีนส์ มัดผมหางม้า ยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน
“อ๊ะ?”
แทบจะพร้อมกัน เราสองคนต่างก็กรีดร้องออกมา
วินาทีถัดมา ผมตกใจจนย่อตัวลงกับพื้นทันที
เพราะหันก้นไปทางผู้หญิงคนนั้น ผมจึงรีบยกมือสองข้างปิดไว้ ท่าทางดูตลกสุด ๆ
“พรืด!” ผู้หญิงแปลกหน้าเห็นแบบนั้นก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่เธอเองก็อายที่จะจ้องผม จึงรีบหันหลังให้แล้วถามเสียงเข้มว่า “เธอเป็นใครเนี่ย? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ผมยังไม่ทันตอบ หลิวฟางที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมาจากห้อง
“โจวฉิน ขอโทษนะ เขาเป็นหลานชายน่ะ”
“หลานชายเหรอ?”
ผู้หญิงที่ชื่อโจวฉินเบิกตากว้างกว่าเดิม “พี่ฟาง พี่อายุแค่ 25 เองนะ มีหลานชายโตขนาดนี้แล้วเหรอ”
“ฮะ... คือ... ไปคุยกันในห้องน้าก่อน เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”
หลิวฟางลากโจวฉินออกจากห้องน้ำ แอบเหลือบมองผมที่ยังนั่งยองอยู่ แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “หงอวี่ รีบอาบน้ำเข้า”
“อ๋อ ได้ครับ” ใบหน้าผมแดงก่ำไปหมด ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง
หลังประตูห้องน้ำปิดลงอีกครั้ง ผมถึงค่อย ๆ ลุกขึ้น หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกขายหน้าจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
ผมรีบล้างฟองสบู่ออกจากตัว แล้วสวมเสื้อผ้า
จากกางเกงที่ถอดไว้ ผมหยิบเงินขอบคุณที่พ่อของเสิ่นเมิ่งเหยาให้มาออกมา ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องน้ำ
พอเดินมาถึงหน้าห้องของหลิวฟาง ผมได้ยินเธอกับโจวฉินกำลังคุยเรื่องผมอยู่ เลยไม่กล้าเข้าไป และไม่อยากแอบฟังด้วย
ผมจึงหันไปนั่งบนโซฟาในห้องรับแขก ใจเต้นไม่เป็นส่ำ นั่งไม่ติดที่
โตมาขนาดนี้ ผมยังไม่เคยขายหน้าหนักขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าน้ากับผู้หญิงที่ชื่อโจวฉินเมื่อกี้จะเอาเรื่องผมไปล้อกันหรือเปล่า
ผู้หญิงคนนั้นดูยังสาวและสวย น่าจะอายุยี่สิบต้น ๆ ถึงหน้าตาจะไม่ได้ประณีตเท่าเสิ่นเมิ่งเหยา และบุคลิกก็ไม่ได้มีเสน่ห์แบบผู้หญิงเท่าน้า แต่ก็นับว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง
กริ๊ก!
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากนอกบ้าน คล้ายมีคนกำลังไขกุญแจ
ผมรีบได้สติ แล้วลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นก็เห็นสาวผมสั้นคนหนึ่งสวมเสื้อเอวลอยกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ เดินเข้ามาพร้อมล้วงกระเป๋า ท่าทางเหมือนเด็กแสบ แต่ก็เป็นสาวสวยคนหนึ่งเหมือนกัน
“เอ๊ะ ทำไมที่บ้านมีหนุ่มหล่อสูงโปร่งเพิ่มมาคนหนึ่งล่ะ”
พอสาวผมสั้นเห็นผม เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วเดินเข้ามาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า
ผมถูกเธอมองจนเริ่มประหม่า กำลังจะเอ่ยแนะนำตัว หลิวฟางกับโจวฉินก็ได้ยินเสียงและเดินออกมาจากห้อง