บทที่ 5 โจวฉินกับจางหมิ่น
“พี่ฟาง พี่ฉิน หนุ่มหล่อคนนี้คงไม่ใช่แฟนใหม่ของใครสักคนในพวกพี่หรอกนะ?” หญิงสาวผมสั้นมองหลิวฟางกับโจวฉินที่เดินออกมา พลางยิ้มแซว
“จางหมิ่น อย่าพูดมั่วสิ เขาเป็นหลานชายของพี่ฟางต่างหาก” โจวฉินรีบอธิบาย แล้วเหลือบมองฉัน
พอเธอมองมา ฉันก็นึกถึงเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่กล้าสบตาเธอ
แต่ดูเหมือนเธอเองก็เขินอยู่เหมือนกัน พอมองฉันแวบหนึ่งก็รีบเบือนสายตาหนี
“หา? จริงเหรอเนี่ย?”
จางหมิ่นอ้าปากค้าง มองฉันที แล้วหันไปมองหลิวฟาง
“พี่ฟาง มีหลานชายโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินพี่พูดถึงเลย?”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้เธอมายุ่ง”
หลิวฟางกลอกตาใส่อีกฝ่าย ก่อนหันมาพูดกับฉันว่า “หงอวี่ อาบน้ำเสร็จแล้ว ทำไมไม่เข้ามาในห้องล่ะ?”
“เห็นน้ากำลังคุยกับเพื่อนอยู่ในห้อง ผมกลัวจะไปรบกวน ก็เลยไม่ได้เข้าไป” ฉันตอบเสียงเบาเหมือนเด็กทำผิด
“งั้นก็เข้าไปก่อนสิ” หลิวฟางสั่ง
“อ๋อ ได้ครับ” ฉันพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องของหลิวฟาง
“อย่าลืมปิดประตูด้วยล่ะ” หลิวฟางกำชับอีกครั้ง
ฉันขานรับ แล้วเดินเข้าห้องไปปิดประตู
จากนั้นก็ได้ยินหลิวฟางคุยจ้อกับผู้หญิงอีกสองคนที่ชื่อโจวฉินกับจางหมิ่นอยู่ข้างนอก เสียงไม่ดังนัก เลยฟังไม่ค่อยรู้เรื่องว่าคุยอะไรกัน
ฉันไม่ชอบแอบฟังคนอื่นคุยกัน จึงเดินไปนั่งข้างโต๊ะหนังสือ
พอเห็นหนังสือเกี่ยวกับการนวดแผนจีนวางอยู่สองเล่มบนโต๊ะ ฉันก็อดสงสัยไม่ได้
น้าทำงานอยู่ในโรงงานแท้ ๆ ทำไมถึงหันมาศึกษาการนวดแผนจีนด้วยนะ?
ถึงจะแปลกใจ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ นั่งบนเก้าอี้แล้วมองไปรอบห้องอย่างเบื่อ ๆ
ห้องจัดไว้อย่างเรียบร้อย ผนังติดวอลเปเปอร์และภาพดาราดังจากฮ่องกงกับไต้หวันอยู่หลายภาพ
ทันใดนั้น ถุงน่องบางสีดำกับผ้าชิ้นเล็กขอบลูกไม้บนเตียงก็ดึงดูดสายตาฉันอีกครั้ง
คราวนี้น้าไม่อยู่ ฉันเลยกล้าขึ้น ลุกไปเปิดมุ้งแล้วพินิจดูอย่างละเอียด
ไม่ใช่ว่าฉันเป็นพวกโรคจิตหรือหื่นอะไรหรอก แต่เป็นเพราะฮอร์โมนในร่างกายต่างหาก
ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นฉันเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ทุกสิ่งสวยงามที่ยังไม่เคยรู้จักล้วนทำให้ฉันอยากรู้อยากเห็น รวมถึงผู้หญิงด้วย
ตอนที่กำลังจะยื่นมือไปหยิบขึ้นมาดู ฉันก็นึกได้ว่าของบนเตียงเป็นของหลิวฟาง น้าของตัวเอง ความรู้สึกผิดอย่างหนักพลันถาโถมเข้ามา
“หงอวี่เอ๊ย หลิวฟางเป็นน้าของแกนะ ถึงจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ก็เป็นผู้ใหญ่ แกจะมีความคิดกับพฤติกรรมลามกแบบนี้ได้ยังไง”
ฉันด่าตัวเองในใจ แล้วรีบปล่อยมุ้งลง
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด หลิวฟางเดินเข้ามา
ฉันสะดุ้งสุดตัว กล้ามเนื้อเกร็งไปหมด หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกอับอายราวกับถูกจับได้ว่ากำลังนอกใจ
โชคดีที่หลิวฟางไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอพูดกับฉันว่า “ไปกันเถอะหงอวี่ น้าจะพาไปกินข้าว”
“ครับ” ฉันรีบเดินไปหาเธอ หัวใจยังเต้นแรง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าฉันประหม่าแค่ไหน
“ร้อนมากเหรอ? ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้?” หลิวฟางมองฉันอย่างสงสัย
“ร้อนนิดหน่อยครับ ผมเป็นคนขี้ร้อน พอร้อนก็เหงื่อออก” ฉันรีบแต่งเรื่องโกหก
หลิวฟางไม่ได้สงสัยอะไร พาฉันเดินออกจากห้องไปที่ห้องนั่งเล่น
“สวัสดีจ้ะ หนุ่มหล่อ”
จางหมิ่นนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กระโปรงสั้นจู๋จนแทบจะเห็นบางส่วน แต่เธอกลับไม่ใส่ใจ โบกมือทักฉัน แถมยังขยิบตาส่งยิ้มยั่วให้อีก
ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่เปิดเผยและมีเสน่ห์เย้ายวนขนาดนี้มาก่อน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “คะ...คุณก็สวัสดีครับ”
“ฮ่า ๆ!” จางหมิ่นเห็นฉันทำตัวเกร็งก็หัวเราะลั่น จนตัวเอนไปเอนมา
หลิวฟางกลอกตาใส่เธออย่างเอือมระอา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนหันไปบอกโจวฉินที่นั่งอยู่ข้างจางหมิ่นว่า “โจวฉิน เพิ่งกลับจากทำโอที คงยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ไปกินด้วยกันสิ”
“พี่ฟาง ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันต้มบะหมี่กินก็ได้” โจวฉินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
“เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก” หลิวฟางเดินเข้าไปดึงโจวฉินให้ลุกจากโซฟา
“ก็ได้ค่ะ งั้นขอบคุณพี่ฟางที่เลี้ยงนะคะ” โจวฉินยิ้มตอบ
“พี่ฟางเลี้ยงข้าวพี่ฉินคนเดียว ไม่เลี้ยงฉันด้วยเหรอ? ฉันไม่ยอมนะ” จางหมิ่นเบ้ปาก
หลิวฟางหัวเราะ “คราบน้ำมันยังติดปากอยู่เลย ไม่ใช่เพิ่งกินเสร็จหรือไง?”
จางหมิ่นเช็ดปากแล้วก็พบว่ามีคราบน้ำมันจริง ๆ จึงยิ้มแห้ง ๆ “ก็ฉันยังกินไม่อิ่มนี่นา อีกอย่าง อยู่บ้านคนเดียวก็เบื่อด้วย”
“งั้นก็ไปด้วยกันเลย” หลิวฟางส่ายหน้าพลางยิ้ม
“ขอบคุณค่ะพี่ฟาง รู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่ลืมฉันหรอก” จางหมิ่นลุกขึ้นแล้วกอดหลิวฟาง
ฉันยืนมองผู้หญิงทั้งสามหยอกล้อกันไปมา พลอยหัวเราะตามไปด้วย
ดูออกเลยว่าหลิวฟางกับเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนสนิทสนมกลมเกลียวกันดี
จากนั้นพวกเราสี่คนก็ลงจากตึก มุ่งหน้าไปยังสามแยกกลางหมู่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเรียกกันว่าถนนสามฟากด้วย
ที่นั่นเป็นใจกลางของหมู่บ้านจิ่วสุ่ยเคิงทั้งหมด
ย่านร้านค้าครึกครื้นที่ฉันเห็นจากในรถแท็กซี่เมื่อครู่อยู่ตรงนั้นเอง
ระหว่างทาง จางหมิ่นเอาแต่แซวฉัน
เริ่มจากถามว่าอายุเท่าไหร่ เคยออกจากบ้านไกล ๆ เป็นครั้งแรกหรือเปล่า พอรู้ว่าฉันเพิ่งลาออกจากโรงเรียน ก็ถามต่อว่าเคยมีแฟนตอนเรียนไหม เคยจับมือผู้หญิงหรือเปล่า เคยจูบกับผู้หญิงบ้างไหม และอีกสารพัดคำถาม
เธอถามจนฉันหน้าแดงไปหมด โชคดีที่เป็นตอนกลางคืน อีกฝ่ายเลยมองไม่เห็นชัด
โจวฉินเป็นคนจริงจังกว่า ตอนจางหมิ่นแกล้งถามฉัน เธอก็ช่วยพูดเสริมว่า “ถามซะเยอะอย่างกับมาตรวจทะเบียนบ้านแน่ะ”
ส่วนน้าหลิวฟางเห็นว่าจางหมิ่นถามมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มไม่รู้จักขอบเขต ก็อดขัดขึ้นมาไม่ได้ “จางหมิ่น ถ้ายังแกล้งหลานฉัน เอาเขามาล้อเล่นอีก ก็กลับไปเลยนะ”
“พี่ฟาง ฉันไม่พูดแล้วก็ได้” จางหมิ่นรีบหุบปาก ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาทันที ดูเหมือนเธอจะกลัวน้าของฉันอยู่บ้าง
ไม่นานพวกเราก็มาถึงสามแยกกลางหมู่บ้าน
สองข้างถนนมีร้านค้าเรียงราย แสงไฟสว่างไสว ผู้คนพลุกพล่าน มองอย่างไรก็ไม่เหมือนหมู่บ้าน แต่เหมือนเมืองเล็ก ๆ มากกว่า
โดยเฉพาะถนนสายหนึ่งทางทิศใต้ น่าจะเป็นตลาดกลางคืนกับถนนคนเดิน ผู้คนแน่นขนัดเหมือนตอนมีงานวัดที่อำเภอบ้านเกิดของฉัน
ฉันมองจนตาลาย ที่นี่ดูคึกคักกว่าที่เคยเห็นมาก่อนเสียอีก
ได้ยินมาว่าในยุค 90 ช่วงที่จิ่วสุ่ยเคิงรุ่งเรืองถึงขีดสุด มีคนงานจากต่างถิ่นถึงห้าหกหมื่นคน มากกว่าประชากรในเขตตัวเมืองของอำเภอเล็ก ๆ หลายแห่งเสียอีก
“หงอวี่ อยากกินอะไร?” หลิวฟางหันมาถาม
“ผมกินได้ทุกอย่าง ไม่เลือกครับ” ฉันตอบ
ฉันพูดจริง พ่อแม่เป็นชาวนา หาเงินได้ไม่มากอยู่แล้ว แถมที่บ้านยังมีลูกหลายคน เดือนหนึ่งแทบจะได้กินเนื้อแค่สองครั้ง ส่วนใหญ่ก็กินผักที่ปลูกในแปลงของตัวเอง
ฉันเรียนมัธยมต้นอยู่ในตัวเมือง ต้องกลับบ้านสัปดาห์ละครั้ง เพราะอย่างนั้นทุกครั้งที่ไปโรงเรียน ฉันจะเอาผักดองใส่ไหไปด้วย ให้พอกินได้ตลอดทั้งสัปดาห์
ถ้าจะเก็บผักไว้ไม่ให้เสียเป็นสัปดาห์ ก็ต้องดองเค็มจัด
สำหรับฉันจึงไม่มีคำว่าเลือกกิน ขอแค่ให้อิ่มก็พอแล้ว
หลิวฟางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “งั้นน้าพาไปกินปิ้งย่างนะ”
“ดีเลยค่ะ ฉันชอบกินปิ้งย่างที่สุด” จางหมิ่นยิ้มอย่างดีใจ
ฉันมองจางหมิ่นอย่างทั้งขำทั้งจนใจ ในใจคิดว่า คนที่น้าจะเลี้ยงจริง ๆ คือฉันไม่ใช่เหรอ?
ไม่นานหลิวฟางก็พาฉันไปร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง
ร้านขายดีมาก ไม่ใช่แค่โต๊ะด้านในเต็มหมด โต๊ะที่ตั้งออกมาข้างนอกก็มีคนนั่งเกินครึ่ง ส่วนใหญ่เป็นพนักงานจากโรงงานแถวนั้น
พวกเราเลือกนั่งมุมหนึ่ง ไม่นานพนักงานก็ถือเมนูเดินเข้ามา
หลิวฟางยื่นเมนูให้ฉันสั่งอาหาร แล้วกำชับเป็นพิเศษว่าอยากกินอะไรก็สั่งได้เลย ไม่ต้องคิดประหยัดเงินให้น้า
ฉันดูราคาแล้วพบว่าค่อนข้างแพง มิน่าล่ะน้าถึงพูดว่าไม่ต้องประหยัดเงินให้เธอ กะคร่าว ๆ ถ้าสี่คนกินกันเต็มที่ มื้อนี้คงต้องจ่ายเป็นร้อยหยวน
น้าอุตส่าห์เสียค่าเดินทางไปเป็นร้อยกว่าหยวนเพื่อมารับฉันแล้ว มื้อนี้ยังไงก็จะให้เธอเลี้ยงอีกไม่ได้
ตอนนี้ฉันเองก็มีเงินอยู่ในกระเป๋าหลายพันหยวน
พอตัดสินใจว่าจะเลี้ยงแล้ว ฉันก็สั่งแบบไม่เกรงใจ เลือกแต่ของแพง ๆ ส่วนใหญ่เป็นเนื้อแกะเสียบไม้ เนื้อวัวเสียบไม้ แล้วก็ปีกไก่
“หงอวี่ ไม่เกรงใจน้าเลยนะ แต่พูดก็พูดเถอะ ที่นายสั่งมานี่ของโปรดฉันทั้งนั้น ปีกไก่น่ะ สั่งเพิ่มอีกสองไม้สิ” จางหมิ่นหัวเราะคิกคัก เป็นสายกินตัวยงจริง ๆ
“จางหมิ่น พี่ฟางเลี้ยงหลานกินข้าว เธอได้มาอาศัยกินด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะเรียกร้องอีกเหรอ?” โจวฉินกลอกตาใส่
จางหมิ่นเบ้ปาก “ก็เธอไม่ได้เป็นคนเลี้ยงสักหน่อย จะบ่นอะไรนักหนา?”
เห็นท่าว่าทั้งคู่จะเริ่มเถียงกัน หลิวฟางจึงพูดว่า “พอได้แล้ว อย่าทะเลาะกัน อยากกินอะไรก็สั่งเพิ่มเองทีหลัง”
“ขอบคุณค่ะพี่ฟาง พี่ฟางดีที่สุดเลย” จางหมิ่นพูดอย่างดีใจ แล้วส่งสายตาเยาะเย้ยให้โจวฉิน
โจวฉินส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ