ปลายคืนเหน็บหนาวคือใจรักของเจ้า

ตอนที่ 1 ปลายราตรีหนาวเหน็บคือใจเจ้า

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันที่เวินสือหนิงถือกำเนิด ดอกไม้นานาพันธุ์ในจวนก็พากันร่วงโรยในชั่วข้ามคืน

เพราะคำทำนายของนักพรตผู้หนึ่งที่ว่า ‘ชะตาพิฆาตบิดามารดา นำพาเคราะห์ร้ายมาสู่ทั้งครอบครัว’ ทารกน้อยในห่อผ้าจึงถูกส่งไปยังที่ดินนอกเมืองซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้

ตลอดสิบหกปีเต็ม ไม่มีผู้ใดไต่ถามถึง

ยามเยาว์วัย เวินสือหนิงไม่เข้าใจว่าชะตาพิฆาตบิดามารดาหมายความเช่นไร จึงเอาแต่โวยวายทุกวันว่าอยากออกไปเที่ยวเล่น ทว่าหลังถูกหญิงชราที่คอยดูแลทุบตีด่าทออยู่หลายครั้ง นางก็เข้าใจ และสงบเสงี่ยมลง

นางเป็นดาวหายนะ ผู้คนต่างหลีกหนี

เว้นแต่ครอบครัวแม่นม

แม่นมหลิ่วเป็นคนที่ตระกูลเวินว่าจ้างมาจากแถบนั้น นางเลี้ยงดูเวินสือหนิงอยู่สองปี จึงผูกพันกันลึกซึ้ง

ปกติแล้ว เพียงมอบสินน้ำใจเล็กน้อยแก่พวกหญิงชรา ก็เข้าออกได้โดยไม่มีผู้ใดขัดขวาง

เพียงแต่เวินสือหนิงออกไปไม่ได้

เรือนที่ล้อมอยู่ทั้งสี่ด้าน คือโลกทั้งใบของนาง

ยันต์ที่สลักอยู่บนกำแพงเรือนเปรียบประหนึ่งโซ่ตรวน พันธนาการนางไว้แน่นหนา

ไม่มีผู้ใดสอนนางอ่านเขียน ทั้งยังไม่มีผู้ใดยินดีพูดคุยกับนาง

หากไม่ได้ครอบครัวแม่นมคอยแวะเวียนมาดูแลอยู่เสมอ เวินสือหนิงคงไม่กลายเป็นคนโง่เขลา ก็คงเป็นใบ้ไปแล้ว

ดังนั้น เมื่อคนจากตระกูลเวินมาบอกว่าจะรับนางกลับไป แม่นมจึงหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน

“สวรรค์มีตาเสียที คุณหนูรอคอยวันนี้มานานแล้ว”

เวินสือหนิงนอนพิงเข่าของแม่นม เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกกรอบล้อมไว้ทั้งสี่ด้าน

นางเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน หากได้ออกไปข้างนอก นางจะต้องไปดูตลาดที่คึกคักดังที่พี่สาวเล่า และต้นพุทราป่าที่ออกผลทุกปีต้นนั้น

น่าเสียดาย พี่สาวกำลังตั้งครรภ์ จึงไม่อาจพานางลงแม่น้ำจับปลา ปีนต้นไม้เก็บผลไม้อย่างแต่ก่อนได้อีก

แม่นมซับน้ำตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลูบเส้นผมของเวินสือหนิงเบาๆ พลางเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดังเช่นทุกครั้ง

“คุณหนูอย่ากลัวไปเลย บนโลกนี้ไม่มีบิดามารดาคนใดไม่ห่วงใยบุตรของตนหรอก… ล้วนเป็นคำพูดเหลวไหลของคนใจดำทั้งนั้น! เคราะห์ดีที่พวกเขาคิดได้เสียที ชีวิตอันขมขื่นของคุณหนูจะสิ้นสุดลงแล้ว…”

เวินสือหนิงไม่เข้าใจ เพียงรู้สึกไม่สบายใจ

นางไม่เคยพบหน้าบิดามารดา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขามีหน้าตาเช่นไร

แต่นางไม่ใช่คนโง่ หากห่วงใยกันจริง คงไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาถึงสิบหกปี

แม่นมกล่าวอีกว่า “หากคุณหนูกลัว ข้าจะกลับไปด้วย”

แต่พี่สาวใกล้คลอดแล้ว อีกทั้งตระกูลเวินรับนางกลับไปเพียงคนเดียว เรื่องเหล่านี้มิใช่สิ่งที่พวกนางจะตัดสินใจเองได้

เวินสือหนิงรู้ว่าแม่นมตั้งใจปลอบใจ จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน

“สือหนิงไม่กลัว รอข้าตั้งหลักในเมืองหลวงได้แล้ว จะไปรับพวกท่านมาเสวยสุขด้วยกัน”

หลิ่วซื่อเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว มีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวหนึ่งคน

ฉู่หยุน บุตรสาว แต่งงานกับคนฆ่าสัตว์ในท้องถิ่น ชีวิตความเป็นอยู่พอใช้ได้

ส่วนฉู่เยี่ยน บุตรชาย มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเวินสือหนิง เขามุ่งมั่นจะสอบเอาชื่อเสียงทางราชการ และสอบได้เป็นเอกในการสอบคัดเลือกเบื้องต้นของเมืองและอำเภอแล้ว บัดนี้กำลังเตรียมตัวอย่างแข็งขันเพื่อเข้าสอบวสันตฤดูในปีหน้า

เวินสือหนิงไม่คิดว่าเขาจะมาส่งนาง

นางกำลังเศร้าใจที่แม่นมไม่ได้มา ก็ได้ยินเสียงคนเรียก

“สือหนิง สือหนิง…”

เสียงของเด็กหนุ่มดังใกล้เข้ามา เวินสือหนิงรีบเลิกม่านเกี้ยวขึ้นมอง

ที่จริงพวกเขาไม่ได้พบกันมานานแล้ว เพราะพวกหญิงชราไม่อนุญาต

พวกนางกล่าวว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน หากเรื่องนี้แพร่ไปถึงตระกูลเวิน พวกนางไม่เพียงจะไม่ได้ค่าจ้าง แต่อาจต้องรับเคราะห์ไปด้วย

หลายปีก่อน ทั้งสองยังสูงพอๆ กัน

ยามนี้มองดูแล้ว ฉู่เยี่ยนสูงกว่านางมาก ร่างกายมีเค้าของผู้ใหญ่เต็มตัว

“พี่สาวเดินเหินไม่สะดวก จึงให้ข้านำของกินมาให้เจ้า”

ฉู่เยี่ยนยัดของที่ถืออยู่ในมือเข้าไปทางหน้าต่างรวดเดียว ทั้งพุทราป่า ขนมอบ ลูกชิ้นทอดที่พี่เขยทำ ไข่ต้มใบชา และถุงเงินเล็กๆ อีกหนึ่งถุง

“ท่านแม่กลัวว่าจะทำให้เจ้าร้องไห้ จึงไม่กล้ามา… สือหนิง วางใจเถิด ปีหน้าข้าจะสอบได้เป็นแน่ แล้วจะพาท่านแม่กับพี่สาวไปเยี่ยมเจ้า”

เวินสือหนิงกอดของไว้เต็มสองมือ เงยหน้ามองเด็กหนุ่มพลางยิ้มซื่อๆ

“ฉู่เยี่ยน เหตุใดเจ้าถึงมีหนวดแล้วเล่า”

ฉู่เยี่ยนชะงัก ใบหน้าแดงก่ำในพริบตา

ยังไม่ทันได้พูดอะไร หญิงชราที่รับหน้าที่มารับนางก็ทำหน้าบึ้ง สั่งคนขับรถม้าว่า “เดินทางให้เร็วขึ้น”

ไม่นาน เสื้อคลุมสีเขียวของเด็กหนุ่มก็ลับห่างออกไป

เวินสือหนิงจึงมีมือว่างข้างหนึ่ง นางโบกมือพลางตะโกนเสียงดัง

“ฉู่เยี่ยน เมื่อพี่สาวคลอดแล้ว เจ้าต้องเขียนจดหมายมาบอกข้า… ข้าจะรอเจ้าอยู่ในเมืองหลวง”

แม้วางม่านลงแล้ว เวินสือหนิงก็ยังคงยิ้มอยู่

นางกำลังกลับไปเสวยสุข ทุกคนต่างดีใจแทนนาง นางเองก็ควรดีใจให้มากหน่อย

ทว่านางไม่รู้ว่าจะยังมีโอกาสได้เห็นบุตรของพี่สาวหรือไม่ ไม่รู้ว่าฉู่เยี่ยนจะตามหานางในเมืองหลวงพบหรือเปล่า และต่อไปจะมีผู้ใดอ่อนโยนเช่นแม่นม คอยหวีผมให้นางหรือไม่…

อนาคตที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่รู้สิ่งใด ราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้งที่มองไม่เห็นปลายทาง

ท้ายที่สุด เวินสือหนิงก็แอบปาดน้ำตาเงียบๆ

หญิงชราที่มาด้วยกันขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร บางทีอาจเพราะไม่เห็นควรเอ่ยด้วยซ้ำ

เดินทางอยู่หลายวัน ในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวง

ประตูใหญ่ของจวนป๋อเจวี๋ยปิดสนิท ไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับ

หญิงชราพาเวินสือหนิงเข้าทางประตูข้าง แล้วให้คนเฝ้าประตูเข้าไปรายงานก่อน

เวินสือหนิงไม่กล้ากวาดตามองไปรอบๆ เพียงเหลือบมองอย่างรวดเร็ว ทว่าก็รู้สึกว่าจวนป๋อเจวี๋ยใหญ่โตสูงตระหง่านเกินไป ต่อให้เป็นนกมีปีกก็ไม่แน่ว่าจะบินพ้นออกไปได้

ครู่หนึ่ง คนเฝ้าประตูก็สั่งให้หญิงชราพานางไปยังเรือนชั้นใน

เพิ่งก้าวเข้าไปในเรือน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะและสนทนาอย่างรื่นเริงจากด้านใน

แต่ทันทีที่เห็นนาง เสียงเหล่านั้นก็พลันเงียบกริบ

เวินสือหนิงรู้ว่าพวกนางกำลังพิจารณานางอยู่

แม้เสื้อผ้าที่นางสวมจะเป็นชุดใหม่ซึ่งแม่นมกับพี่สาวเตรียมไว้ให้ แต่เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบนั้นแตกต่างจากแพรพรรณงดงามที่เห็นเพียงหางตาราวฟ้ากับดิน

เวินสือหนิงไม่เข้าใจคำว่าละอายแก่ตน แต่ในชั่วขณะนี้ กำลังใจที่นางรวบรวมมาตลอดหลายวันก็พลันมลายสิ้น

“นางคือพี่สาวหรือ”

สตรีผู้สวมอาภรณ์หรูหราและมีน้ำเสียงอ่อนหวานเดินเข้ามาตรงหน้า ยื่นมือมาเชยคางนางขึ้น

“ซูเหยียน อย่าแตะต้องนาง!”

ตลอดสิบหกปีที่มาอยู่บนโลกนี้ ในที่สุดเวินสือหนิงก็ได้เห็นหน้ามารดาผู้ให้กำเนิด

นางอ่อนเยาว์กว่าแม่นมมาก ประดับปิ่นปักผมและเครื่องหยก สวมอาภรณ์งามสง่า ดูสูงศักดิ์และภูมิฐาน

ทว่าในดวงตาคู่นั้นมีแต่ความรังเกียจชิงชัง ทั้งยังแฝงความหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย

เมื่อถูกมารดาตวาด เวินซูเหยียนก็ชักมือกลับอย่างตกใจ ก่อนเอ่ยกระเง้ากระงอดเสียงหวาน

“ท่านแม่ สำนักโหรหลวงกล่าวแล้วว่าคำทำนายดาวหายนะเป็นเรื่องเหลวไหล ท่านยังเชื่ออยู่อีกหรือเจ้าคะ!”

ฮูหยินเวินปรายตามองนาง ก่อนเลื่อนสายตากลับมายังเวินสือหนิง

ความเจ็บปวดรวดร้าวยามคลอดเมื่อสิบหกปีก่อนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

นางรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด หลังจากนั้นก็ไม่อาจมีบุตรได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น ลางร้ายที่ดอกไม้นานาพันธุ์พากันร่วงโรยในคืนนั้นช่างน่าหวาดหวั่น จะไม่ให้นางเชื่อได้อย่างไร

เพียงแต่ยามนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้ว

“ท่านแม่ น้องสาว”

คำเรียกขานที่แปลกหู เมื่อออกจากปากเวินสือหนิงแล้ว ย่อมไร้ซึ่งความอบอุ่นอยู่บ้าง

แววรังเกียจในดวงตาฮูหยินเวินยิ่งชัดเจนขึ้น “แม่นมหลิน พานางไปจัดที่พักเสีย แม่นมฉินอยู่รายงานเรื่องราวกับข้า”

หญิงชราทั้งสองขานรับ

“คุณหนูใหญ่ เชิญเจ้าค่ะ”

แม่นมหลินเพิ่งเอ่ยเรียก เวินซูเหยียนก็ไม่ยินยอม “นางเป็นคุณหนูใหญ่ แล้วข้าเป็นอะไร”

“คุณหนูใหญ่ย่อมเป็นคุณหนูใหญ่ ทว่า…”

แม่นมหลินเองก็ลำบากใจ

ฮูหยินเวินขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “คนในจวนเรียกกันมาหลายปีแล้ว เรียกนางว่าคุณหนูหนิงเถิด”

เวินสือหนิงรู้สึกว่าเรียกอย่างไรก็ไม่สำคัญ

นางหิวอยู่บ้าง จึงหวังเพียงว่าจะได้กินอาหารเร็วๆ นี้

ขณะที่แม่นมหลินพานางออกจากเรือน ก็ได้ยินเวินซูเหยียนเอ่ยอย่างกังวลว่า “นางหน้าตาเป็นเช่นนั้น หากตระกูลฟู่ไม่ถูกใจจะทำอย่างไร”

ฮูหยินเวินปลอบนางว่า “วางใจเถิด พวกเขาไม่มีทางเลือก”

“ไม่มีทางเลือกหรือ เหตุใดถึงไม่มีทางเลือก!”

ณ จวนโหวจงหย่ง ฟู่เวิ่นโจวซึ่งได้ยินประโยคเดียวกันก็ขว้างถ้วยชาในมือแตกกระจายอย่างเกรี้ยวกราด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป