คุณชายรองฟู่เวิ่นโจวแห่งจวนโหวจงหย่ง มีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งบุ๋นและบู๊ล้วนเป็นเลิศ ครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่ครองในฝันที่บุตรีตระกูลสูงศักดิ์ทั่วเมืองหลวงต่างใฝ่หมายปอง
มิฉะนั้น ตระกูลเวินคงไม่อาศัยสายสัมพันธ์ทางเครือญาติกับไทเฮาในยามนี้ ทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อขอหมั้นหมายไว้แต่เนิ่นๆ
ยามนั้น เวินซูเหยียนยังเป็นบุตรีสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลเวิน
นางมีอายุเพียงสิบสองปี ก็เป็นหญิงอัจฉริยะผู้เลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวงแล้ว ทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด ล้วนโดดเด่นไม่เป็นรองผู้ใด
แม้แต่ฝ่าบาทในยามนี้ยังทรงเห็นว่าทั้งสองเป็นคู่บุพเพสวรรค์ จึงพระราชทานสมรสจนเป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งเมือง
ทว่าในปีถัดมา ฟู่เวิ่นโจวได้รับบาดเจ็บในสนามรบ
หมอหลวงกล่าวว่า พิษประหลาดจากเป่ยหม่านไร้ยาถอน อาการขยับเขยื้อนไม่สะดวกเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
ต่อจากนั้น เกรงว่าทั่วทั้งร่างจะสูญเสียความรู้สึก แม้แต่กลืนอาหารก็ยังลำบาก...
หลายปีมานี้ ตระกูลฟู่ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เสาะหาหมอและตำรับยาทั่วสารทิศ
แต่ก็ทำได้เพียงชะลออาการป่วยของเขา แม่ทัพหนุ่มผู้เคยควบม้าสวมอาภรณ์งาม บัดนี้ทั้งชีวิตทำได้เพียงอยู่กับรถเข็น ไม่อาจจับทวนหรือขึ้นหลังม้าได้อีก...
ชีวิตของเขาราวกับมองเห็นจุดจบอยู่ตรงหน้า
ใช่ว่าตระกูลฟู่ไม่เคยคิดถอนหมั้น แม้จะเป็นสมรสพระราชทาน แต่เมื่อนึกถึงความดีความชอบในสนามรบของฟู่เวิ่นโจว อีกทั้งบาดเจ็บจากสงคราม ย่อมไม่ถึงกับถูกตำหนิ
ทว่าตระกูลเวินกลับไม่ยินยอม
แรกเริ่มพวกเขาไม่เชื่อว่าไร้หนทางรักษา ทั้งยังกลัวฝ่าบาททรงกริ้ว และกลัวผู้คนจะประณามว่าพวกเขาไร้คุณธรรมและไร้เยื่อใย
ไม่ว่าอย่างไร การยื้อยุดก็ยืดเยื้อมาจนเวินซูเหยียนถึงวัยปักปิ่น
เมื่อปักปิ่นแล้วก็ต้องแต่งงาน นี่เป็นพระราชโองการ จะผัดผ่อนไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เวินซูเหยียนเองก็รอไม่ได้
เมื่อไม่นานมานี้ ด้วยเหตุบังเอิญ นางเข้าตาองค์ชายรอง จึงมีพระประสงค์จะรับนางเป็นอนุชายา
บุตรีสายตรงแห่งจวนป๋อเจวี๋ย ทั้งยังได้รับความเอ็นดูจากไทเฮา บุตรชายตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงล้วนเลือกได้ตามใจ
หากได้แต่งเข้าราชวงศ์ย่อมดีกว่าเป็นแน่ แต่การเป็นอนุชายาย่อมต้องอยู่ใต้ผู้อื่นอยู่ขั้นหนึ่ง...ถึงกระนั้น ตระกูลเวินก็ยังยินดีให้เวินซูเหยียนเป็นอนุ
พูดให้ชัดก็คือ พวกเขาหวังอำนาจของราชวงศ์ ต่อให้มีผู้ใดนินทาก็ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้า
ยิ่งมั่นใจว่าตระกูลฟู่ถึงอยากก่อเรื่อง ก็ยังต้องไตร่ตรองว่ากล้าล่วงเกินองค์ชายรองหรือไม่
อีกทั้งตระกูลเวินก็มิได้กล่าวว่าจะไม่แต่ง
ยามฝ่าบาทพระราชทานสมรส รับสั่งเพียงว่าบุตรีสายตรงตระกูลเวิน มิได้ระบุว่าเป็นบุตรีคนใด
หากพูดถึงบุตรีสายตรง เวินสือหนิงซึ่งถูกลืมเลือนมานานสิบหกปีต่างหาก จึงจะเป็นบุตรีคนโตสายตรงโดยแท้
เวินซูเหยียนเป็นเพียงบุตรีคนรองสายตรงที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนของภรรยาเอกเท่านั้น
ดังนั้น ตระกูลฟู่จึงไม่มีทางเลือก
ไม่ต้องพูดถึงว่าองค์ชายรองจะยินยอมล่วงเกินหรือไม่ หากอาศัยเรื่องนี้ไปก่อเหตุถอนหมั้น ฝ่าบาทจะทรงคิดเช่นไร?
ความรู้สึกผิดและความเวทนาที่มีต่อฟู่เวิ่นโจว ผ่านมาหลายปีแล้ว ยังเหลืออยู่หรือไม่?
ด้วยเหตุนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฟู่กับคุณชายใหญ่ฟู่เยี่ยนซิว ผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหวในยามนี้ จึงได้แต่มองถ้วยชาที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนถอนหายใจยาว
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฟู่เยี่ยนซิวเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้ากลับเห็นว่าปล่อยให้เป็นไปตามน้ำเสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็มีคนเพิ่มมาคอยดูแลน้องรอง”
ฮูหยินผู้เฒ่ากำผ้าเช็ดหน้าแน่น ตวาดด้วยโทสะ “เจ้าพูดง่ายนัก รู้หรือไม่ว่าคนที่ตระกูลเวินเปลี่ยนมาเป็นใคร?”
ฟู่เยี่ยนซิวกล่าวว่า “ตระกูลเวินมิได้บอกแล้วหรือว่า ให้สำนักโหรหลวงตรวจดวงชะตา นางไม่ใช่ดาวหายนะ”
“หากไม่ใช่ดาวหายนะ เหตุใดจึงไม่เคยไถ่ถามนางตลอดสิบหกปี?”
“แล้วท่านแม่คิดว่าควรทำเช่นไร? องค์ชายรองกำลังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท เวินจื่อเซี่ยนคุณชายสามแห่งตระกูลเวินก็เป็นแม่ทัพหนุ่มที่ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญ...”
กล่าวถึงตรงนี้ ฟู่เยี่ยนซิวก็เหลือบมองฟู่เวิ่นโจวโดยไม่รู้ตัว
หากพูดถึงแม่ทัพหนุ่ม ในหมู่พี่น้อง ใครจะมีชื่อเสียงโด่งดังไปกว่าน้องรองของเขาได้
แต่กาลเวลาเปลี่ยนผันไปแล้ว หากตระกูลเวินไม่มีความมั่นใจ ไหนเลยจะกล้าหยามเกียรติกันถึงเพียงนี้
ไม่แน่ว่าคนที่ตระกูลเวินส่งมาจะเป็นดาวหายนะหรือไม่ แต่หากจัดการเรื่องนี้ไม่ดี ตระกูลฟู่ย่อมต้องพบหายนะเป็นแน่
เรื่องนี้หารือกันไปมา มิใช่เพียงวันสองวัน
ทุกคนต่างรู้แก่ใจถึงข้อดีข้อเสียที่ต้องชั่งน้ำหนัก
ฮูหยินผู้เฒ่าข่มความอัดอั้นและโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ก่อนมองฟู่เวิ่นโจวด้วยความปวดใจ
“อีกไม่กี่วัน ตระกูลเวินจะจัดงานเลี้ยงในครอบครัว บอกว่าจะนั่งหารือกันพร้อมหน้า เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
ฟู่เวิ่นโจวหัวเราะขื่นขม “ในเมื่อไม่มีทางเลือก เรื่องนี้ก็แล้วแต่ท่านแม่กับพี่ใหญ่จะตัดสินใจเถิด”
ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลานั้นไร้แววขุ่นเคือง เหลือเพียงความซีดขาวและไร้ชีวิตชีวา
...
เวินสือหนิงถูกจัดให้อยู่ในเรือนข้าง
เรือนข้างที่อยู่ห่างไกลที่สุด
เดิมทีที่นั่นใช้กองสิ่งของจิปาถะ แม้จะเพิ่งเก็บกวาดอย่างลวกๆ แต่ภายในห้องยังคงมีกลิ่นอับชื้น
แม่นมหลินเรียกบ่าวรับใช้มาเลือกคนต่อหน้าเวินสือหนิง ให้คอยรับใช้นาง
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อล้วนร้องคร่ำครวญวิงวอน
“แม่นมผู้แสนดี ที่บ้านข้ายังมีคนแก่กับเด็กเล็ก ขอให้ข้าได้มีชีวิตต่ออีกหลายปีเถิด ท่านโปรดเมตตาละเว้นข้าด้วย”
“แม่นมหลินโปรดไว้ชีวิต ข้ายังต้องเลี้ยงดูบิดามารดา”
“ข้าก็ไม่อยากอยู่ต่อเช่นกัน ดาวหายนะที่แม้แต่บิดามารดายังถูกข่มขวัญ ข้าชะตาบาง รับไม่ไหวหรอก...”
เวินสือหนิงฟังแล้วมิได้รู้สึกอันใดมากนัก
ตั้งแต่เล็ก นางได้ยินคำพูดไม่น่าฟังยิ่งกว่านี้มามากแล้ว
พวกหญิงชราที่คอยเฝ้านาง เคยกล่าวโทษนางเมื่อปวดศีรษะเป็นไข้ หรือเมื่อมีเรื่องไม่ราบรื่นเกิดขึ้นในบ้าน ทั้งยังลงมือตบตีด่าทอ
แม่นมของนางจึงทะเลาะกับพวกนั้นนับครั้งไม่ถ้วน
ทั้งยังมอบของกำนัลให้ไม่น้อย ใช้ทั้งความรู้สึกและเหตุผลเกลี้ยกล่อม
นางกล่าวว่าตระกูลเวินยังยอมเลี้ยงดูคุณหนูไว้ ไม่แน่ว่าวันใดอาจมารับกลับไป หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น พวกนางย่อมรับผิดชอบไม่ไหว
หญิงชราหลายคนรับฟัง นับแต่นั้นก็ไม่เคยลงมืออีก
ในยามนี้เอง เด็กสาวคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างลังเล
“ข้ายินดีรับใช้คุณหนูหนิง...”
แม่นมหลินพยักหน้า แล้วเลือกหญิงชราอีกคนหนึ่ง
หญิงชราผู้นั้นสิ้นหวัง แต่ก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน
“บ่าวชื่อเซียงเฉ่า คารวะคุณหนู”
เวินสือหนิงมองใบหน้ากลมๆ ของสาวใช้ตัวน้อย แล้วนึกถึงพี่สาวขึ้นมา
ในใจพลันเกิดความรู้สึกสนิทสนมอยู่บ้าง นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าไม่ใช่ดาวหายนะ เจ้าอย่ากลัวไปเลย”
แม่นม พี่สาว และฉู่เยี่ยนต่างบอกว่า นางมิใช่ดาวหายนะ ตรงกันข้าม นางยังเป็นดาวนำโชคด้วยซ้ำ
นับแต่รู้จักนาง ชีวิตของพวกเขาก็ดีขึ้นทุกวัน
อีกทั้งกลัวว่านางจะออกกำลังกายไม่เพียงพอ ร่างกายเติบโตไม่ดี แม่นมจึงซื้อดอกไม้มาให้นางปลูกมากมาย ทุกต้นล้วนเติบโตงอกงาม
แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้านางยังไม่ทำให้เหี่ยวเฉา แล้วจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนได้อย่างไร?
เซียงเฉ่ากะพริบตากลมโต ก่อนตอบเสียงเบาเช่นกัน “คุณหนู บ่าวไม่กลัว บ่าวไร้บิดามารดา พวกเขาก็กล่าวว่าบ่าวเป็นดาวหายนะ...ยังดีที่นายหน้าค้าทาสแต่งประวัติให้บ่าวขึ้นมา มิฉะนั้นคงไม่มีผู้ใดกล้าซื้อ”
กล่าวจบ นางก็มีสีหน้ากังวลขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณหนู อย่าบอกผู้ใดเป็นอันขาด มิฉะนั้นบ่าวจะถูกขับออกไป คุณหนูวางใจเถิด บ่าวจะรับใช้คุณหนูให้ดี”
เวินสือหนิงลูบศีรษะนาง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“วางใจเถิด ข้าไม่บอกผู้ใด”
อีกทั้งพวกนางล้วนมิใช่ดาวหายนะ เพียงถูกชะตากลั่นแกล้งเท่านั้น—ประโยคหลังนี้เป็นคำพูดของฉู่เยี่ยน
เวินสือหนิงจึงตั้งหลักอยู่ที่นี่
ไม่มีงานเลี้ยงต้อนรับ ไม่มีรางวัลให้ และไม่มีผู้ใดจงใจมาเยี่ยมนาง
นางยังคงออกจากเรือนเล็กๆ ของตนไม่ได้ ในแต่ละวันได้แต่เฝ้ามองโลกใบเล็กๆ ของตน
แต่ในที่สุด นางก็ได้รู้สาเหตุที่ถูกพากลับมาจากเซียงเฉ่า
นางต้องแต่งงานแทนน้องสาวสายตรง กับบุรุษผู้ใกล้ตาย
เศร้าใจหรือไม่?
เวินสือหนิงตอบไม่ได้ นางเพียงนึกถึงคำพูดที่แม่นมพึมพำกับตนเองก่อนกลับมาไม่นาน—กลับไป อย่างไรก็ดีกว่าถูกขังอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต
ที่สำคัญที่สุดคือ นางไม่มีทางเลือก
สิ่งเดียวที่ทำได้ คือสงบนิ่งรอคอยให้ชะตากำหนด
ทว่านางไม่คิดว่า คนแรกที่มาหาจะเป็นน้องสาวสายตรง เวินซูเหยียน
น้องสาวสายตรงที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมสวมอาภรณ์สีสันสดใส ปิ่นประดับศีรษะล้วนดูมีราคาสูงส่ง เมื่ออยู่บนตัวนางยิ่งขับให้ดูเปล่งประกายมีชีวิตชีวาและสูงศักดิ์จนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
“เวินสือหนิง เจ้ามีความสามารถอันใด?”
เวินซูเหยียนเอ่ยถามด้วยท่าทีวางอำนาจ