เวินจื่อเซี่ยนข่มกลั้นความรังเกียจในใจ แล้วยื่นยาทาให้อีกฝ่าย
“พี่หญิงใหญ่ไม่ได้เจตนา เจ้าจงทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอ ยาทานี้ทาให้ทั่ว พรุ่งนี้อาการบวมก็จะทุเลา”
เวินสือหนิงยังรู้จักคนในตระกูลเวินไม่มากนัก นางมองเด็กหนุ่มตรงหน้า อายุไล่เลี่ยกับฉู่เยี่ยน ทั้งยังมีคิ้วตาหล่อเหลา นางจึงอดรู้สึกสนิทสนมขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
ที่จริงนางเพียงอยากรู้ฐานะของเขาเท่านั้น แต่ในหูเวินจื่อเซี่ยนกลับฟังดูราวกับเป็นการยั่วยุอย่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
เขาแค่นเสียงเย็นชา “อย่างเจ้ายังคิดจะแย่งตำแหน่งพี่หญิงใหญ่หรือ ถึงกับคิดว่าตนเป็นบุตรีสายตรงคนโตของตระกูลเวินจริง ๆ?”
น่าขันสิ้นดี!
เวินจื่อเซี่ยนกล่าวอย่างผิดหวัง “ก่อนมาข้ายังมีความหวังอยู่บ้าง คิดว่าเจ้าเติบโตในชนบท บางทีอาจมีความซื่อสัตย์และจิตใจดีอย่างชาวบ้าน ต่อให้โง่เขลา หากอธิบายเหตุผลให้ฟังดี ๆ ก็คงเข้าใจได้บ้าง”
“แต่เจ้าอ้าปากก็คิดแย่งตำแหน่งพี่หญิงใหญ่ เห็นได้ชัดว่าไม่มีทั้งความซื่อสัตย์และจิตใจดี มีแต่ความต่ำช้าโลภมาก ไม่รู้จักคำว่ายางอาย!”
เวินสือหนิงนิ่งงันไปทั้งร่าง
นางไม่รู้ว่าตนทำสิ่งใดผิด หรือพูดสิ่งใดผิดไป?
นางไม่เคยรู้มาก่อนว่า แววตาของคนเราสามารถทิ่มแทงได้ถึงเพียงนี้ ทั้งยังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
“เจ้าพูดว่าอะไร?”
นางฟังไม่เข้าใจจริง ๆ เหตุใดนางจึงกลายเป็นคนต่ำช้าโลภมากไร้ยางอายไปได้?
ริมฝีปากนางเม้มแน่น ดวงตาสุกสว่างดุจดวงดาวคู่นั้นกลับเปล่งประกายบางอย่างที่ยากจะพรรณนา ทว่าทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา
เวินจื่อเซี่ยนเองก็รู้ว่าพูดกับสตรีเช่นนี้ออกจะเกินไปอยู่บ้าง จึงหลบสายตาไปชั่วขณะ
แต่เป็นนางที่...ช่างเถิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็พูดตรง ๆ เสียเลย
“เจ้าเกิดมาก็เป็นลางร้าย เกือบทำให้มารดาสิ้นชีวิต ทั้งยังทำให้เงามืดปกคลุมตระกูลเวินมานานหลายปี และทำให้ชะตาชีวิตของผู้คนมากมายเปลี่ยนแปลงไป...”
กล่าวถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็ยิ่งเข้มขรึมและดุดันขึ้นหลายส่วน
“ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนในครอบครัวต้องเผชิญเรื่องใดเพราะเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายรองสกุลฟู่เป็นคนเช่นไร?”
เวินสือหนิงนิ่งเงียบ
นางถูกกักขังมาสิบหกปี จะไปรู้ได้อย่างไร?
แววตาที่เวินจื่อเซี่ยนมองนางยิ่งเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“คุณชายรองสกุลฟู่มีพรสวรรค์โดดเด่น อายุสิบปีก็เลื่องชื่อทั่วเมืองหลวง อายุสิบสามปีขึ้นสนามรบ สิบห้าปีได้รับบรรดาศักดิ์แม่ทัพฉีโหยวขั้นห้า สิบเจ็ดปีได้เป็นแม่ทัพอวิ๋นฮุยขั้นสาม สร้างคุณูปการในการศึกมากมาย เกรียงไกรสะเทือนทั่วสารทิศ”
“บุรุษเช่นนั้นยังมีรูปลักษณ์สง่างามดุจหยก นิสัยก็เรียบง่ายถ่อมตน...”
เขาพรรณนาชมอีกยืดยาว ก่อนเปลี่ยนเรื่องแล้วถามเวินสือหนิงด้วยความชิงชังแทบเข้ากระดูก
“เจ้าลองบอกมาสิ บุรุษชั้นเลิศที่สุดในใต้หล้าเช่นนี้ เจ้าคู่ควรกับเขาตรงไหน?”
ตลอดสิบหกปีที่ผ่านมา ผู้คนที่เวินสือหนิงเคยพบมีน้อยจนใช้สิบนิ้วนับได้หมด
นางไม่รู้จักวิธีทะเลาะกับผู้อื่น แต่ยังมีบางคำที่อยากพูดให้กระจ่าง
“เจ้าถามว่าข้าคู่ควรกับเขาหรือไม่ แต่การหมั้นหมายนี้ข้าเป็นคนร้องขอหรือ? เป็นข้าที่จำต้องแต่งงานหรือ?”
“เจ้าบอกว่าข้าเกิดมาเป็นลางร้าย นั่นเป็นสิ่งที่ข้าต้องการหรือ? เป็นข้าที่อ้อนวอนให้บิดามารดาพาข้ามาสู่โลกนี้หรือ?”
“การที่ข้าถูกส่งไปอยู่เรือนพักนอกเมืองสิบหกปีโดยไม่มีใครไยดี เป็นข้าที่ร้องขอให้กลับมาหรือ?”
“เช่นนั้นพวกเจ้าต้องการให้ข้าทำอย่างไร?”
น้ำเสียงที่กดดันเอาคำตอบเช่นนี้ทำให้เวินจื่อเซี่ยนเดือดดาลยิ่งนัก
เขาหลุดปากกล่าวว่า “หากเจ้าไม่ต้องการจริง ๆ ก็จงฆ่าตัวตายเสียเอง เหตุใดต้องทำให้ทุกคนลำบากใจด้วย!”
เมื่อนางตาย การหมั้นหมายย่อมถูกยกเลิก
ฟู่เวิ่นโจวก็ไม่ต้องลำบากใจและเคียดแค้นเพราะต้องแต่งกับสตรีเช่นนาง พี่หญิงใหญ่ก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดเพราะเรื่องนี้
เวินสือหนิงชะงักงัน หัวใจประหนึ่งถูกใครชกเข้าอย่างจัง จุกแน่นและปวดหนึบ
“เช่นนั้นข้าสมควรตายหรือ?”
เสียงของนางสั่นเครือ คล้ายใกล้จะร้องไห้ ทว่าแววตากลับเย็นชาและดื้อรั้นยิ่งนัก
“คุณชายสาม อย่าได้พูดเหลวไหล!”
ขณะนั้น สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เร่งรุดเข้ามาจากประตูเรือน
สีหน้าเวินจื่อเซี่ยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนคำนับตามมารยาทผู้น้อย
“อนุเฟิ่ง”
อนุเฟิ่งค่อย ๆ ปรับลมหายใจ “ตำราปราชญ์สอนคุณชายสามเช่นนี้หรือ? ไม่รู้จักลำดับอาวุโส กล่าววาจาชั่วร้าย นี่คือความประพฤติของบุรุษผู้กล้าหาญหรือ?”
เวินจื่อเซี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น ไม่เอ่ยวาจา
“จงขอโทษพี่หญิงใหญ่ของเจ้า”
“ท่านน้าเฟิ่ง!”
อนุเฟิ่งมองเขา น้ำเสียงเข้มงวด “หากเจ้าไม่ทำ ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านน้าอีก”
แววตาเวินจื่อเซี่ยนเผยความน้อยใจและไม่เข้าใจ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือคำนับเวินสือหนิงอย่างไม่เต็มใจ
“ขออภัย”
“เรียกพี่หญิงใหญ่!” อนุเฟิ่งกล่าวเสียงเข้ม
“พี่หญิงใหญ่”
คำเรียกพี่หญิงใหญ่ราวกับลวกปาก เวินจื่อเซี่ยนเอ่ยจบก็วิ่งจากไปอย่างฉุนเฉียว
เมื่อสบสายตากัน เวินสือหนิงก็คำนับอย่างว่าง่าย “ขอบคุณท่านน้าเฟิ่ง”
อนุในจวนป๋อเจวี๋ย แม้จะไม่สง่างามหรูหราเท่าฮูหยินเอก แต่เสื้อผ้าแพรพรรณบนกาย เครื่องประดับมุกหยกบนศีรษะ ล้วนเป็นสิ่งที่เวินสือหนิงไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ด้วยยังมีจิตใจเยาว์วัย เวินสือหนิงจึงเผลอมองจนเหม่อลอย คิดในใจว่าหากท่านแม่นมแต่งกายเช่นนี้ คงงดงามยิ่งนัก
ยังมีพี่หญิงอีกคน พี่หญิงอยากได้ปิ่นประดับมรกตมาโดยตลอด
ไม่รู้เพราะเหตุใด อนุเฟิ่งจึงมีน้ำตาคลอ นางรับยาทามาแล้วไม่พูดอะไร เพียงค่อย ๆ ทาให้เวินสือหนิงอย่างเบามือ จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น
“จื่อเซี่ยนมิใช่คนใจร้าย เพียงยังเยาว์วัยเกินไป จึงไม่เข้าใจความดีความชั่วในโลกนี้มากนัก สือหนิงยกโทษให้เขาสักครั้งได้หรือไม่? ข้าจะขออภัยแทนเขาเอง”
นอกจากครอบครัวแม่นมแล้ว ไม่เคยมีใครพูดกับนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน
เวินสือหนิงจึงพยักหน้าราวกับถูกสะกด แล้วตอบว่าตกลง
ขอบตาอนุเฟิ่งยิ่งแดงก่ำ นางเอ่ยชมนางไม่ขาดปากว่าเป็นเด็กดี
ภายหลังอนุเฟิ่งจากไป เซียงเฉ่าจึงบอกนางว่า ที่จริงคุณชายสามเป็นบุตรแท้ ๆ ของอนุเฟิ่ง
เพราะฉลาดปราดเปรื่อง จึงได้รับการบันทึกชื่อไว้ใต้ชื่อฮูหยิน กลายเป็นบุตรสายตรงผู้มีสิทธิ์สืบทอดบรรดาศักดิ์ในภายหน้า
เช่นนั้น นี่ก็คือสิ่งที่คุณชายสามเรียกว่าการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตหรือ?
บ่ายวันนั้น อนุเฟิ่งให้คนส่งเสื้อผ้าและเครื่องประดับมาให้จำนวนหนึ่ง
เวินสือหนิงพินิจดูทีละชิ้นอย่างละเอียดอยู่นาน เซียงเฉ่าบอกว่าจะช่วยเปลี่ยนให้นาง แต่นางกลับไม่ยอม
เซียงเฉ่าถาม “เพราะเหตุใด?”
เวินสือหนิงตอบไม่ได้ว่าเพราะเหตุใด
บางทีอาจเป็นความอิจฉากระมัง ความเมตตาและอ่อนโยนของอนุเฟิ่ง รวมถึงข้าวของเหล่านี้ที่ส่งมา ล้วนแสดงให้เห็นถึงความรักของมารดา
แม่นมเคยกล่าวว่า ไม่มีบิดามารดาคนใดไม่ห่วงใยบุตรของตน...แล้วเหตุใดนางจึงไม่คู่ควรกับความรักเช่นนั้น?
แม่นมยังกล่าวอีกว่า ไม่ว่าอย่างไรการกลับมาตระกูลเวินก็ยังดีกว่าถูกกักขังอยู่ในเรือนพักนอกเมืองไปชั่วชีวิต...
แต่เวินสือหนิงคิดว่า บางทีแม่นมอาจเข้าใจผิดแล้ว
นางเองก็เข้าใจผิดเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเพราะร่างกายอ่อนแอจริง ๆ หรือเพราะความคาดหวังทั้งหมดในใจพังทลายลง ค่ำคืนนั้นเวินสือหนิงก็มีไข้สูง
ในฝันร้าย ตระกูลเวินกลายเป็นกรงขังที่ใหญ่กว่าเดิม ทุกคนที่นี่ล้วนมีเขี้ยวเล็บน่าสะพรึงกลัว ต่างพากันเค้นถามนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเหตุใดจึงไม่ตายเสีย
ราวกับหากนางยังไม่ยอมตาย พวกเขาก็จะฉีกทึ้งนางแล้วแบ่งกันกิน
เวินสือหนิงหวาดกลัวจนตัวสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้มานานแสนนาน ในที่สุดก็ไหลทะลักออกมา
“ท่านแม่นม พี่หญิง อาเยี่ยน...พาข้ากลับบ้าน...พาข้ากลับบ้าน...”
แต่หนทางช่างห่างไกล
พวกเขาย่อมไม่ได้ยิน
ต่อให้ได้ยิน ก็พานางไปไม่ได้...
ความสิ้นหวังประหนึ่งผืนดิน ค่อย ๆ กลบฝังนางทีละน้อย
เสียงร้องไห้ของเวินสือหนิงปลุกเซียงเฉ่าขึ้นมา เมื่อนางลองแตะหน้าผากก็สะดุ้งโหยง ก่อนวิ่งออกไปด้านนอก
“ใครก็ได้! คุณหนูหนิงมีไข้ มาช่วยกันเร็วเข้า!”
ทว่านางตะโกนจนแทบสิ้นเสียง ก็ไม่มีผู้ใดปรากฏตัว
หญิงรับใช้สูงวัยที่ถูกจัดมาให้เวินสือหนิง แม้จะอ้างว่ามาคอยปรนนิบัติ แต่แท้จริงแล้วมีหน้าที่เพียงจับตาดูเท่านั้น
หญิงรับใช้สูงวัยจะลงกลอนประตูเรือนจากด้านนอกตรงเวลาทุกคืน รอจนถึงเวลาตื่นในวันรุ่งขึ้นจึงมาเปิด