เซียงเฉ่าร้องเรียกอยู่ครู่หนึ่ง ร่ำไห้อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วไปตักน้ำเย็น นำผ้าเช็ดหน้ามา คอยสลับกันเช็ดไม่หยุด
เสียงสะอื้นของเวินสือหนิงราวกับลูกแมวหลงทาง ฟังแล้วหัวใจนางแทบแตกสลาย
「คุณหนู อย่าเศร้าไปเลย รอแต่งเข้าตระกูลฟู่แล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้น」
「คุณชายรองตระกูลฟู่เป็นบุรุษที่ดีเลิศที่สุด เขาจะต้องดีกับท่านแน่…」
เซียงเฉ่าไม่รู้ว่าคุณหนูได้ยินหรือไม่ ทว่านางคิดว่า หากคนเรายังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องมีความหวัง
คุณชายรองตระกูลฟู่ก็คือความหวังของพวกนาง
ใกล้รุ่งสาง ในที่สุดไข้ของเวินสือหนิงก็ลดลง
เมื่อหญิงรับใช้สูงวัยมาถึงและได้ฟังเซียงเฉ่าเล่าเรื่องเมื่อคืน นางกลับไม่มีความละอายหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ทั้งยังแค่นเสียงเยาะเย้ยอย่างดูแคลน
「แค่มีหนูสักตัวเข้ามาในจวนนี้ ทหารรักษาจวนก็รู้ได้ในทันทีแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าร้องเรียกแล้วไม่มีใครตอบ แต่เป็นเพราะนายของพวกเราไม่คู่ควรต่างหาก」
เซียงเฉ่าเหลือบเห็นเงาร่างของเวินสือหนิง จึงร้อนใจจนอยากเข้าไปปิดปากหญิงรับใช้สูงวัย
หญิงรับใช้สูงวัยผลักนางออก แล้วกล่าวเสียงดังยิ่งขึ้น 「บางทีแมวของฮูหยินอาจหายไปเมื่อคืน ทหารรักษาจวนจึงออกไปตามหากันหมดกระมัง」
เวินสือหนิงหมุนกายกลับเข้าห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หากไร้ความหวัง ก็ย่อมไม่ต้องผิดหวัง
แม้นางจะไม่ได้รับความรักโปรดปรานมากมายเช่นแมวตัวนั้น แต่นางยังมีแม่นม มีพี่สาว และมีฉู่เยี่ยน… นางก็เป็นคนที่มีผู้ห่วงใยเช่นกัน
หลังรับอาหารเช้า แม่นมหลินก็พาสาวใช้หลายคนมาที่เรือนด้านข้าง
เมื่อเห็นใบหน้าของเวินสือหนิงซีดขาวยิ่งกว่าเดิม แม้รอยบวมแดงจะจางลงบ้างแล้ว แต่รอยนิ้วมือยังคงเด่นชัด แม่นมหลินก็ขมวดคิ้ว สั่งให้สาวใช้ลงแป้งเพิ่มอีกหน่อย
เวินสือหนิงปล่อยให้พวกนางจัดแต่งตามใจ ราวกับหุ่นเชิด
อย่างไรนางก็ไม่มีสิทธิ์เลือก แม้แต่จะต่อต้านก็ยังทำไม่ได้
หากทำไม่ดีขึ้นมา เซียงเฉ่าอาจพลอยเดือดร้อนไปด้วย
หลังจากวุ่นวายกันกว่าหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดสาวใช้ก็จัดการนางจนเรียบร้อย ทว่าสีหน้าของแม่นมหลินกลับดูย่ำแย่กว่าเดิม
เซียงเฉ่าเองก็อ้ำอึ้ง มองคุณหนูของตนอย่างไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
ที่จริงแล้วก็เพียงเพราะเสื้อผ้าไม่พอดี เครื่องประทินโฉมและเครื่องประดับผมก็ไม่เหมาะสม
รูปร่างผอมบางของนางไม่อาจค้ำจุนอาภรณ์หรูหราที่ตัดเย็บซับซ้อนและสีสันฉูดฉาดได้
แป้งที่พอกหนาเช่นนั้นกับเครื่องประทินโฉมที่เข้มจัด ยิ่งไม่เหมาะกับใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังไร้เดียงสาของนาง
ปิ่นมุกบนศีรษะกับมวยผมสูงส่งนั้น ราวกับกดทับร่างนางจนดูเตี้ยเล็กลง… คล้ายตัวตลกน่าขันบนเวทีงิ้ว
แต่เรื่องเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับนางเล่า?
ไม่มีสิ่งใดที่นางเลือกเองได้
คนจากเรือนหน้ามาเร่งแล้ว แม่นมหลินไม่มีทางเลือก จึงพาเวินสือหนิงออกไป
วันนี้ตระกูลฟู่มาถึงหลายคน
มีฟู่เวิ่นโจว ฮูหยินผู้เฒ่า ฟู่เยี่ยนซิวกับภรรยา ฟู่หว่านเอ๋อร์ที่ยังไม่ออกเรือน และตัวแทนญาติร่วมตระกูลอีกหลายคน
ในฐานะประมุขตระกูล เวินชิ่งจงรับมือผู้คนได้อย่างรอบด้าน พยายามประคับประคองบรรยากาศอย่างสุดความสามารถ
เวินจื่อเซี่ยนก็ฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงช่วยพูดคุย บางครั้งบางคราวก็พยายามเอ่ยวาจากับฟู่เวิ่นโจว
แต่คนตระกูลฟู่ล้วนมีสีหน้าไม่สู้ดี มีเพียงฟู่เยี่ยนซิวที่พอจะรับมือด้วย
เวินซูเหยียนยืนอยู่ข้างฮูหยินเวิน ลอบมองฟู่เวิ่นโจวเป็นครั้งคราว จิตใจสับสนยิ่งนัก
นางทั้งหวังให้การเจรจาวันนี้ราบรื่นตกลงกันได้ และหวังให้ตระกูลฟู่สะบัดแขนเสื้อจากไป ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
นางถึงกับคิดว่า หากฟู่เวิ่นโจวกล่าวว่าจะไม่แต่งกับผู้ใดนอกจากนาง หากเขาลดทิฐิมาง้องอน ขอร้องนาง บางที…
ไม่ ไม่มีคำว่าบางที
องค์ชายรองกำลังรุ่งโรจน์ หากภายหน้า… อย่างไรนางก็ต้องได้เป็นพระชายา
เป็นพระชายากับเป็นม่าย เลือกได้ไม่ยาก
เวินซูเหยียนยืดแผ่นหลังตรงขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วไม่มองฟู่เวิ่นโจวอีก
รออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดแม่นมหลินก็พาเวินสือหนิงปรากฏตัวในสายตาทุกคน
รูปลักษณ์ชวนขบขันและน่าเกลียดเช่นนั้น อย่าว่าแต่คนตระกูลฟู่เลย แม้แต่คนตระกูลเวินก็ยังพากันตะลึง
เวินชิ่งจงผิดหวังอย่างยิ่งในใจ เขาเหลือบมองฮูหยินเวินอย่างแนบเนียน
หากรู้แต่แรกว่านางเป็นตัวไร้ประโยชน์ที่เอาหน้าออกสังคมไม่ได้เช่นนี้ ยังสู้ซื้อสาวใช้จากข้างนอกมาสวมรอยเสียแต่แรกไม่ได้
สายตาของสามีราวกับควักเนื้อออกจากหัวใจฮูหยินเวินไปชิ้นหนึ่ง
นี่คือลูกที่นางเกือบต้องแลกชีวิตเพื่อให้กำเนิด… หากรู้แต่แรก… หากรู้แต่แรก นางไม่น่าเก็บเด็กคนนี้ไว้เลย
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เสียใจไปก็ไร้ประโยชน์ นางจึงได้แต่ฝืนใจเอ่ยขึ้น
「สือหนิง ยังไม่รีบคารวะผู้อาวุโสอีก」
เวินสือหนิงไม่เคยพบผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ รู้สึกเพียงว่าสายตาคู่นั้น ๆ ประทับลงบนร่างนางราวกับเหล็กเผาไฟ
นางไม่รู้จักผู้ใด ย่อมไม่รู้ว่าควรเรียกอย่างไร จึงเพียงคำนับตามธรรมเนียมของผู้น้อยอย่างซื่อ ๆ
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างขมวดคิ้ว
เวินซูเหยียนขุ่นเคืองใจ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นอย่างพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว
นางอดไม่ได้ที่จะมองฟู่เวิ่นโจว อยากเห็นความรังเกียจ ความโกรธ และความไม่ยินยอมบนใบหน้าของเขา
ขณะที่นางทอดสายตาไป ฟู่เวิ่นโจวก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
「ข้าขอพูดกับคุณหนูใหญ่เวินตามลำพังสักสองสามประโยคได้หรือไม่」
คนตระกูลฟู่มองเขาอย่างประหลาดใจ
เวินสือหนิงเองก็เงยหน้ามองเขาโดยไม่รู้ตัว
บุรุษผู้นั้นนั่งอยู่บนรถเข็น ทั้งที่เพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงได้ไม่นาน บนตักกลับมีผ้าห่มบางคลุมไว้แล้ว สีหน้าก็ย่ำแย่ยิ่ง ซีดเซียวอิดโรย เบ้าตาลึกโหล ทว่ากลับไม่อาจบดบังความหล่อเหลาของเขาได้แม้แต่น้อย
คิ้วงามดุจขุนเขาไกล สันจมูกโด่ง ดวงตาพราวราวดวงดาว ท่วงท่าสงบนิ่ง
ที่สำคัญที่สุดคือ แววตาของเขาอ่อนโยน เปี่ยมไมตรี และมีความเมตตาราวกับสงสารสรรพชีวิต
คิดว่าเขาคงเป็นคุณชายรองตระกูลฟู่
ในใจเวินสือหนิงพลันเกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง… เขาเป็นบุรุษที่ดีเลิศที่สุดในใต้หล้าอย่างแท้จริง น่าเสียดาย ดูเหมือนเขาเองก็ถูกชะตากลั่นแกล้งเช่นกัน
เวินชิ่งจงเอ่ยขึ้นในเวลานั้น 「ทิวทัศน์ในเรือนงดงามดี สือหนิง เจ้านำคุณชายรองไปเดินชมเถิด จื่อเซี่ยนก็ไปด้วย」
ฮูหยินเวินหันไปเชื้อเชิญทุกคนดื่มชา หวังเหลือเกินว่าชาถ้วยนี้จะทำให้ทุกคนลืมภาพเมื่อครู่ ลืมว่านางให้กำเนิดสิ่งใดที่ดูไม่ได้ออกมา!
เวินจื่อเซี่ยนยินดีเข็นฟู่เวิ่นโจวอยู่แล้ว เขาจึงฉวยโอกาสแนบปากกระซิบข้างหูอีกฝ่าย
「พี่เวิ่นโจว หากท่านไม่พอใจนางก็ปฏิเสธเสียเถิด… พี่หญิงใหญ่เองก็จนใจ ในใจคงหวังให้ท่านยืนกรานกระมัง」
ฟู่เวิ่นโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย 「พี่หญิงใหญ่?」
เวินจื่อเซี่ยนกระแอมเบา ๆ 「เรียกจนชินแล้ว… ควรเป็นพี่หญิงรอง」
เวินสือหนิงไม่มีสิทธิ์เลือก ได้แต่เดินตามพวกเขาไปเงียบ ๆ
เซียงเฉ่าคิดจะตามไปด้วย แต่ถูกหญิงรับใช้สูงวัยรั้งไว้ นางกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ พลางส่งสัญญาณมือให้นางไม่หยุด
ความหมายคือ คุณหนูต้องคว้าโอกาสไว้ให้ดี!
เวินสือหนิงรู้สึกขมขื่น
เรื่องเช่นนี้ จะเป็นสิ่งที่นางพยายามแล้วสำเร็จได้อย่างไร… ยิ่งไปกว่านั้น นางจะพยายามด้วยสิ่งใด?
เมื่อถึงลานเรือน ฟู่เวิ่นโจวก็ให้เวินจื่อเซี่ยนหยุด
「เจ้าเองก็หลบไปก่อน ข้าอยากพูดกับพี่หญิงของเจ้าตามลำพังสักสองสามประโยค」
เวินจื่อเซี่ยนรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง
นับแต่สองตระกูลเห็นต่างกันเรื่องการแต่งงาน ฟู่เวิ่นโจวก็เริ่มเหินห่างจากเขา
แต่เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ เขาไม่อาจตัดสินใจสิ่งใดได้
เมื่อเดินผ่านเวินสือหนิง เวินจื่อเซี่ยนลดเสียงลง
「หากเจ้ายังมีความละอายอยู่บ้าง ก็อย่าทำให้คุณชายรองลำบากใจ」
เวินสือหนิงทำราวกับไม่ได้ยิน
แม่นมเคยกล่าวไว้ว่า หากได้ยินถ้อยคำที่ไม่อยากฟัง ก็ให้คิดเสียว่าเป็นเสียงสุนัขเห่า ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
นางเดินเข้าไป ยืนอย่างว่าง่าย ไม่กล้าแม้แต่จะมองใคร
ฟู่เวิ่นโจวพินิจนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า 「เจ้าเข้าพิธีปักปิ่นแล้วจริงหรือ」
ดูแล้วเด็กเหลือเกิน อายุไล่เลี่ยกับหว่านเอ๋อร์
เวินสือหนิงตอบตามจริง 「ข้ารู้เพียงว่าข้าอายุมากกว่าน้องสาวร่วมมารดาสามวัน」
เซียงเฉ่าเป็นคนบอกนาง
「เจ้าไม่รู้วันเกิดของตนเองหรือ」
「เจ้าค่ะ」
เวินสือหนิงอธิบายว่า 「พวกหญิงรับใช้สูงวัยที่เฝ้าข้าอยู่ในคฤหาสน์ชนบทไม่เคยอนุญาตให้ข้าพูดถึง พวกนางกล่าวว่าวันเกิดของข้าเป็นวันอัปมงคล ไม่จำเป็นต้องจดจำ」