บนเกาะร้าง มีแค่หนึ่งชายหนึ่งหญิง
ชายรับหน้าที่ว่ายน้ำไปเก็บไม้
หญิงรับหน้าที่ตกปลา เก็บผ้า น้ำจืด และอาหาร
ถึงจะเหนื่อยอยู่บ้าง แต่เทียบกับการเดินเรือที่ต้องหวาดระแวงตลอดเวลาแล้ว ที่นี่ช่างสุขสบายราวกับสวรรค์!
ถ้าเป็นไปได้ หาเกาะสักเกาะตั้งรกราก ทำไร่ไถนาไปวัน ๆ ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่แย่
แต่หยางอี้รู้ดีว่านั่นเป็นไปไม่ได้!
เขามองไปด้านหลัง ทางที่ตนแล่นเรือมา
ณ สุดปลายสายตาบนพื้นทะเล มีสีดำเข้มจางหนึ่ง นั่นคือหมอกดำ
วันนี้ สีดำนี้เข้มขึ้นกว่าเดิม
นี่เป็นสัญญาณว่าหมอกดำใกล้เข้ามาอีกแล้ว ทางที่ดีต้องรีบหนีออกจากน่านน้ำนี้โดยเร็ว!
นับจากที่หยางอี้ฟื้นขึ้นมา เวลาผ่านไปแล้วสามวัน รวมทั้งหมดแล้ว หยางอี้กับซูหน่าอยู่บนเกาะนี้มาเกือบสี่วันแล้ว
และวันนี้ น่าจะนับเป็นวันที่ห้า!
ตอนนี้ยังขาดไม้อีก 72 หน่วย ผ้ากับหินมีเพียงพอแล้ว หยางอี้ยังให้ซูหน่าเก็บหินเพิ่มอีกหน่อย จะได้ขนขึ้นเรือไปเลย เผื่อต้องใช้ในยามฉุกเฉิน
ถึงหินจะเก็บง่าย แต่กลางทะเลน่ะหามาไม่ได้หรอก ต้องอาศัยตกปลาเอา ประสิทธิภาพต่ำมาก
เพราะหินก็เหมือนเหล็กกล้า ไม่มีทางลอยอยู่บนทะเลได้ เว้นแต่จะบังเอิญเจอกล่องสมบัติทรัพยากร
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก่อนสิ้นวันนี้ ทั้งคู่คงจะรวบรวมวัสดุสำหรับสร้างเรือเมิ่งเหยี่ยนขึ้นใหม่ได้
กินข้าวเช้าเสร็จ หยางอี้ออกเดินทางแต่เช้า เริ่มงานตัดไม้ของวันนี้
หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน เขาไม่อาจบอกได้ว่าตัวเองเป็นแชมป์ว่ายน้ำอะไรนั่น แต่คำว่าเซียนว่ายน้ำล่ะก็ รับรองได้แน่นอน
แถมด้วยชุดว่ายน้ำหนังฉลามเป็นตัวเสริม ต่อให้เจอแชมป์ว่ายน้ำจริง ๆ หยางอี้ก็กล้าลองดีด้วย!