“ผมเป็นกัปตันเรือหัวใจเหล็กกล้า อวี๋ต้าเหว่ย พวกคุณสองคน มองเห็นข้อมูลของผมไหม?” อวี๋ต้าเหว่ยส่งข้อความในช่องแชทประจำพื้นที่
มาถึงตอนนี้ ในพื้นที่กันชนเหลือผู้เล่นเพียงสามคนแล้ว เขาไม่กังวลว่าจะติดต่อผิดคน
“สวัสดี! ผมคือหยางอี้ กัปตันเรือเมิ่งเหยี่ยน!” หยางอี้ตอบกลับ
“กัปตันหยาง ขอถามหน่อยว่าเรือของคุณอยู่ที่ไหน ทำไมผมไม่เห็น?”
“มันจมลงแล้ว”
“หา?” อวี๋ต้าเหว่ยถึงกับอึ้งไปเลย
เขาไม่รู้มาก่อนว่าเรือที่จมลงแล้วยังมีโอกาสสร้างขึ้นใหม่ได้ คิดว่าตัวเองซวยแน่แล้ว
จนกระทั่งหยางอี้อธิบายสถานการณ์ให้ฟัง เขาถึงได้เข้าใจ
“ขาดไม้อีก 7 หน่วยน่ะเหรอ?
ง่ายมาก ผมส่งไม้ 100 หน่วยให้คุณ” อวี๋ต้าเหว่ยตอบกลับทันที “แต่พอเรือของคุณซ่อมเสร็จแล้ว ช่วยลากผมไปทีได้ไหม!”
หยางอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตอบตกลง
ตอนนี้เวลากระชั้นชิด หมอกดำกำลังใกล้เข้ามา ทั้งสองคนมีแต่ต้องร่วมมือกันเท่านั้นถึงจะหนีรอดไปได้
เมื่อเห็นหยางอี้ตอบตกลง ใจที่ลอยอยู่กลางอากาศของอวี๋ต้าเหว่ยก็ตกลงสู่พื้นเสียที แล้วตอบกลับไปว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปใกล้ๆ นะ อย่าโจมตีผมล่ะ ปืนที่ท่านเหน็บไว้ที่เอวนั่นคือปืนพกใช่ไหม!”
หยางอี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เรือหัวใจเหล็กกล้าลำนี้อยู่ห่างจากเขาไม่ต่ำกว่าสองสามพันเมตร มองเห็นรายละเอียดพวกนี้ได้ยังไง หรือว่าอวี๋ต้าเหว่ยจะมีกล้องส่องทางไกล?
แต่ความจริงแล้ว นี่คือพรสวรรค์ของอวี๋ต้าเหว่ย