“เฉิงเย่ จำไว้นะ—ในสถานที่อย่างเซียงเจียง ศักดิ์ศรีของคนเราต้องสร้างขึ้นมาทีละนิดด้วยตัวเอง”
“ฉันช่วยสร้างให้ได้ แต่เธอต้องเรียนรู้ที่จะรักษามันไว้ด้วยตัวเอง”
“ต่อไปถ้ามีใครมาข่มเธออีก ก็ทำเหมือนวันนี้ เอาแก้วเหล้าของเขามา”
“เอามาไม่ได้ จะปัดให้ตกก็ได้”
“ไม่ต้องตีเขา ไม่ต้องด่าเขา แค่ทำให้เขารู้ว่า—ของที่อยู่ในมือเขาน่ะ ฉันเป็นคนให้เธอ”
“เขาเอาไปได้เพราะฉันอนุญาต ถ้าฉันไม่อนุญาต เขาไม่มีทางได้แตะแม้แต่ก้นแก้ว”
เฉิงเย่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานรับเสียงเบา
เหอเจ้าเชียนยืนอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เอ่ยเตือนเสียงแผ่ว “คุณหนูครับ โจวซื่อหลี่กำลังเดินมาทางนี้”
กู้จิ้งฉือเงยหน้ามองไป
โจวซื่อหลี่เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้าอบอุ่นกว่าก่อนหน้านี้มาก ถึงขั้นมีแววประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
เมื่อมาถึงตรงหน้ากู้จิ้งฉือ เขายังไม่ทันเอ่ยปากก็ประสานมือคำนับเสียก่อน
“คุณหนูกู้ วันนี้ต้องขออภัยจริง ๆ หลานชายของผมไม่รู้ความ ล่วงเกินคนของคุณเข้า ผมโจวซื่อหลี่ขออภัยคุณหนูกู้ ณ ที่นี้ ขออย่าได้เก็บไปใส่ใจเลยครับ”
“คุณโจวเกรงใจแล้วค่ะ”
กู้จิ้งฉือลุกขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย “วันนี้เป็นงานมงคลของตระกูลโจว ฉันก็มาร่วมแสดงความยินดี เรื่องไม่สบายใจให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”
“คุณหนูกู้ใจกว้างจริง ๆ ครับ”
โจวซื่อหลี่พยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะเหลือบมองเฉิงเย่ที่อยู่ด้านหลัง ราวกับอยากกล่าวคำขอโทษอีกสักสองสามประโยค ทว่าเมื่อเห็นกู้จิ้งฉือยกแก้วแชมเปญขึ้นอีกครั้ง ก็รู้ชัดว่าเธอไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ต่อ