ในที่สุดเฉิงเย่ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรง ๆ
ความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นเยียบเย็นยิ่งกว่าคำพูดของกู้จิ้งฉือเมื่อครู่เสียอีก
“ข้าไม่คู่ควร”
— เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศ “แต่ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว หากไม่พอใจ ก็ลองดูสิว่าจะไล่ข้าออกไปได้หรือไม่”
หลินจ่านเผิงตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
กู้จิ้งฉือกลับยิ้ม นางตบแขนเฉิงเย่เบา ๆ ก่อนหันไปพูดกับเหลียงเหม่ยอวิ๋น
“คุณนายเหลียง วันนี้เป็นวันมงคล ข้าไม่ถือสาลูกพี่ลูกน้องก็แล้วกัน แต่รบกวนกลับไปบอกเขาด้วยว่า คนของข้า อย่าแตะต้อง แตะแล้วข้าไม่พอใจ”
พูดจบ นางก็รับแก้วแชมเปญจากมือเหอเจ้าเชียนกลับมา ชูให้เหลียงเหม่ยอวิ๋นเล็กน้อย แล้วเตรียมจะหันหลังจากไป
*
ทว่าในเวลานั้นเอง ฝูงชนก็แหวกออกเป็นช่องทางขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ชายชราผมขาวโพลน สวมสูทสามชิ้นสีเทาเข้ม เดินออกมาจากฝูงชนอย่างเชื่องช้า
ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว เขาน่าจะมีอายุราวเจ็ดสิบปี
ร่างผอมเพรียวแต่แผ่นหลังเหยียดตรง มือหนึ่งถือไม้เท้าไม้มะเกลือ เขาดูราวกับหนังสือเก่าปกปิดทองเล่มหนึ่ง
สงบนิ่ง สูงศักดิ์ และมีบารมีโดยไม่ต้องแสดงอำนาจ
คนรอบข้างมีผู้จำเขาได้แล้ว ต่างพากันหลีกทาง พลางเรียกเสียงเบาว่า “ท่านเริ่น”
กู้จิ้งฉือไม่ได้ขยับ
นางไม่รู้จักชายชราผู้นี้ แต่จากปฏิกิริยาของแขกเหรื่อรอบตัว ก็บอกได้ว่าฐานะของเขาไม่ธรรมดา
ชายชราเดินมาหยุดตรงหน้านาง แล้วพินิจนางอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง
จากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทุกคนในงานได้ยินทั่วกัน