【จากข้อมูลล่าสุด เป้าหมายหมายเลขสามยังอยู่บริเวณเรือโป๊ะเก่าหมายเลขสามในท่าเรือหลินเจียง แต่ผู้ไล่ล่าได้จำกัดวงค้นหาให้แคบลงแล้ว คาดว่าอาจระบุตำแหน่งเป้าหมายได้ภายใน 48 ชั่วโมงข้างหน้า】
“ฉันต้องการให้คุณอัปเดตตำแหน่งของเขาแบบเรียลไทม์ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม ทันทีที่เขาเคลื่อนไหวให้บอกฉันเป็นคนแรก”
【ระบบจะติดตามเป้าหมายหมายเลขสามอย่างต่อเนื่อง แต่โฮสต์ต้องรีบไปถึงที่เกิดเหตุ สภาพร่างกายของเป้าหมายหมายเลขสามใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว】
กู้จิ้งฉือหลับตาลงแน่นครู่หนึ่ง
จากนั้นก็หันไปมองเฉิงเย่
“เฉิงเย่ แบ่งเงินสดที่คุณเอามาจากเซียงเจียงเป็นสามส่วน เก็บไว้ส่วนหนึ่งเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างทาง อีกสองส่วนเก็บติดตัวไว้ พอลงจากเครื่องแล้วเราไม่เข้าเมือง ไปท่าเรือหลินเจียงโดยตรง”
เฉิงเย่ไม่ได้ถามอะไร เพียงพยักหน้า “ครับ”
กู้จิ้งฉือเอนหลังพิงพนักที่นั่งอีกครั้ง
ด้านนอกหน้าต่าง เครื่องบินเริ่มลดระดับลงแล้ว
แนวชายฝั่งของหัวกั๋วทอดยาวอยู่ใต้ชั้นเมฆ ราวกับแถบผ้าที่ตากแดดจนเก่า
เธอเคยนึกว่าตอนเหยียบผืนแผ่นดินนี้จะร้องไห้ จะทอดถอนใจ และจะเอ่ยกับพ่อแม่ในใจว่า “ฉันกลับมาแล้ว”
แต่ตอนนี้ ในใจเธอมีเพียงเรื่องเดียว
*
หัวกั๋ว มาถึงแล้ว
ตอนเครื่องบินลงจอด ฟ้าก็มืดแล้ว
สนามบินเมืองหลินไห่มีขนาดไม่ใหญ่ บนทางวิ่งมีไฟสีเหลืองสลัวอยู่ไม่กี่ดวง
ขณะที่เครื่องบินแล่นไปตามทางวิ่ง กู้จิ้งฉือมองเห็นภาพด้านนอกผ่านหน้าต่างเครื่องบิน
รถจี๊ปแบบเก่าหลายคันจอดอยู่ข้างลานจอดเครื่องบิน
บนหลังคาไม่มีไฟสัญญาณตำรวจ แต่มีคนกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวอยู่หน้ารถ ทุกคนสวมเสื้อแขนสั้นสีดำ ยืนเป็นระเบียบเรียบร้อย