บนเที่ยวบินที่มุ่งหน้าสู่หัวกั๋ว
กู้จิ้งฉือนั่งอยู่ริมหน้าต่างในชั้นหนึ่ง มีผ้าห่มแคชเมียร์บาง ๆ คลุมกาย
เฉิงเย่นั่งอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางหนึ่ง หลังตรงแน่ว
ดูท่าเขาคงเพิ่งเคยนั่งชั้นหนึ่งเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ขึ้นเครื่องมาก็มีท่าทีไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
ตอนพนักงานต้อนรับบนเครื่องนำผ้าร้อนมาให้ เขาเกือบจะลุกพรวดขึ้นมา กู้จิ้งฉือไม่สนใจเขา เพียงหันหน้าไปทางหน้าต่าง
เซียงเจียงค่อย ๆ เล็กลงเบื้องล่าง
เริ่มจากรันเวย์ของสนามบินไคตั๊ก จากนั้นก็ตึกเก่าแบบตงโหลวและเขตอุตสาหกรรมที่เรียงรายแน่นขนัดทั่วคาบสมุทรเกาลูน
แล้วทั้งเมืองก็หดเล็กลงจนกลายเป็นกองตัวต่อสีเทาอมฟ้า ถูกผืนน้ำของท่าเรือวิกตอเรียโอบล้อมไว้ ราวกับเรือที่พร้อมจะลอยหายไปได้ทุกเมื่อ
เมฆทะลักขึ้นมานอกหน้าต่าง ขาวราวกับหิมะ
เธอกำลังจะได้กลับไปจริง ๆ
กลับไปหัวกั๋ว
ประเทศที่เธอไม่เคยเหยียบย่างไปถึงเลยตลอดสองชาติภพ
ถ้อยคำที่บิดาเคยกล่าวขณะมองมหาสมุทรแปซิฟิกในห้องหนังสือที่ซานฟรานซิสโกผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง
“ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกไม่ใช่มหาสมุทรแปซิฟิก แต่เป็นตั๋วเครื่องบินหนึ่งใบ ลูกซื้อตั๋วได้ก็จริง แต่เครื่องบินไม่ยอมให้ลงจอด”
ตอนนี้เครื่องบินกำลังบินอยู่
มันกำลังข้ามทะเลผืนเดิมที่ครั้งหนึ่งโชคชะตาเคยขวางกั้น มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่บิดาเรียกว่า ‘บ้าน’
นิ้วของเธอเผลอกำชายผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คุณหนู รับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ?”
เฉิงเย่โน้มตัวมาจากด้านหลังเยื้องไปทางหนึ่ง เอ่ยถามเสียงเบา
“ไม่ต้อง”
เธอไม่ได้หันกลับไป