ความลำเอียงของแม่แท้ ๆ ทำให้ซูเฉียงจนปัญญาอยู่ไม่น้อย…
ทั้งที่รู้ว่าต้องลุกลงจากเตียงมาเคลื่อนไหว ร่างกายถึงจะฟื้นตัวเร็ว แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ น้องเล็กที่ทั้งบ้านต้องตามใจ คราวนี้กลับยอมตามใจเขาเสียอย่างนั้น
“แม่! ผมต้องลงไปเดินจริง ๆ ครับ
นอนนิ่งอยู่บนเตียงตลอด ไม่ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวหรอก”
ซูหยางดันสงไห่เยี่ยนเบา ๆ แล้วขยับตัวห้อยขาลงจากขอบเตียง…
“หยางหยาง เดี๋ยวแม่ใส่รองเท้าให้…”
“ไม่ต้องครับ!”
ซูหยางปฏิเสธความห่วงใยของสงไห่เยี่ยนอย่างเด็ดขาด พลางคิดในใจว่าแม่คนนี้ตามใจเขาเกินไปจริง ๆ
สำหรับคนอื่น นี่อาจเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่สำหรับซูหยางกลับเป็นความสุข
อย่างไรเสีย ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยได้สัมผัสความรักจากแม่อย่างลึกซึ้งขนาดนี้
พอสวมรองเท้าเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นทันที ขยับแขนขาไปมา…
ร่างกายของหนุ่มวัย 20 ปี ทำไมถึงเหมือนร่างวัยสี่สิบกว่า ๆ ของเขาในชาติก่อนเลยนะ?
ดูท่าร่างเดิมคงเกียจคร้านมานาน ร่างกายถึงได้อ่อนแอขนาดนี้
ออกกำลังกาย! ต้องออกกำลังกายให้ได้…
เขาเดินไปทางประตูใหญ่ ตะโกนเรียกซูเฉียงที่กำลังมองมาอย่างตกตะลึงว่า “พี่ใหญ่…”
จากนั้นก็ยื่นมือไปเชยคางหวังโย่วเวย พอเห็นเธอก้มหน้าซุกลึกกว่าเดิมจึงเดินออกจากห้องไป
ภรรยาตัวน้อยคนนี้น่าสนใจ ต่อไปคงมีเรื่องสนุกให้ทำอีกเยอะ…
ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปขยับเนื้อตัวในลานบ้าน เพื่อปรับตัวให้ชินกับร่างกายนี้ แต่พอเดินออกจากโถงกลาง เสียงสนทนาหนึ่งก็ดังขึ้นจนทำให้เขาเริ่มสงสัยในชีวิต
“ช่วยด้วย! พี่หมา ปล่อยฉันไปได้ไหม?
ถ้าปล่อยฉันไป ชาติหน้าฉันจะเกิดเป็นวัวเป็นม้าตอบแทนบุญคุณเลย”
“พี่หมาอะไร เรียกข้าว่าซ่างเปียวสิ
เจ้ากัดเจ้านายตัวน้อยของบ้านข้า แล้วยังจะให้ข้าช่วยอีกหรือ?
ถึงเขาจะกินแล้วก็นอน ขี้เกียจและไม่ได้เรื่อง แต่ก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจของนายท่านอยู่ดี
รอไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะถลกหนังเจ้าแล้วต้มเป็นน้ำแกงให้เจ้านายตัวน้อยดื่ม…”
ซูหยางขยี้ตาแล้วตบหัวตัวเองสองที สงสัยว่าพิษในร่างยังไม่หมด จนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือเปล่า
เขาเห็นเจ้าหวง สุนัขตัวใหญ่ของบ้าน กำลังพูดกับถุงใบหนึ่งจริง ๆ
ในถุงใบนั้นก็มีเสียงดังออกมา ฟังดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ…
มีเด็กผู้หญิงอยู่ในกระสอบงูเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก…
ต่อให้มีจริง ก็ไม่มีทางคุยกับหมารู้เรื่องขนาดนี้…
ซูหยางที่ยังทำใจเชื่อไม่ลงรีบร้องถามว่า “หวง เจ้ากำลังพูดกับใคร?”
เจ้าหวงเบิกตาโต แล้วสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
“ตายแล้ว! เจ้านายตัวน้อยของข้าพูดภาษาหมาได้!
ฟ้าถล่มแล้ว! แอบนินทาคนอยู่ดี ๆ ดันถูกจับได้คาหนังคาเขา เสียหน้าหมาหมด!”
เมื่อเห็นมันวิ่งหนีออกจากลานบ้านราวกับนกตื่นธนู ซูหยางก็แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด
เขา! สื่อสารกับหมาได้จริง ๆ เหรอ?
นี่คงเป็นพรจากการได้เกิดใหม่ หรือของวิเศษติดตัวสินะ?
ของวิเศษนี้ใช้คุยกับหมาได้อย่างเดียว หรือว่าสื่อสารกับสัตว์ทุกชนิดได้กันแน่?
เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน ซูหยางเดินฉับ ๆ ไปตรงหน้ากระสอบงู
“นี่! เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?”
สิ้นเสียง ถุงก็มีเสียงเถียงกลับอย่างดุดันดังขึ้นทันที “เจ้านั่นแหละเป็นตัวอะไร ทั้งบ้านเจ้านั่นแหละเป็นตัวอะไร…”
เฮ้! อารมณ์ร้อนใช่เล่นเลยนะ?
ซูหยางหัวเราะด้วยความโมโห แล้วยกกระสอบงูขึ้นมามองแวบหนึ่ง
“โอ๊ย! โยกจนงูเวียนหัวหมดแล้ว…”
เงาสีดำปรากฏอยู่ในถุง เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นงู
จากบทสนทนาเมื่อครู่ ฟังได้ว่ามันคืองูตัวที่กัดเขา
กัดเขาแล้วยังกล้าทำกร่างอีกหรือ?
ซูหยางวางกระสอบงูลง แล้วพูดเสียงเรียบว่า “รอไปเถอะ เที่ยงนี้ข้าจะถลกหนังเจ้าเอาไปต้ม”
“อย่าเลย! ข้าผิดไปแล้ว
ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะให้ของตอบแทน”
ของตอบแทนงั้นเหรอ?
ตอนแรกเขายังคิดอยู่ว่าของวิเศษที่ได้มาหลังเกิดใหม่คงเป็นเครื่องแปลภาษาสัตว์
แต่ซูหยางไม่เข้าใจว่าเจ้าสิ่งนี้จะมีประโยชน์อะไร…
ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของงูตัวนี้ เขาก็เริ่มพอจะมองออกแล้ว
เขาจึงเข้าไปใกล้กระสอบงูอีกครั้ง แล้วถามว่า “ของตอบแทนที่เจ้าว่าคืออะไร?
ถ้าข้าพอใจ บางทีข้าอาจปล่อยเจ้าไป”
“จริงหรือ?”
งูเหมือนจะมองเห็นความหวังที่จะรอด จึงรีบพูดว่า “ข้ารู้ว่าบนเขามีของดีอยู่ที่ไหน ข้าพาเจ้าไปเอาได้”
“ของดี?”
ซูหยางทำสีหน้าสนใจขึ้นมาทันที แล้วซักต่อว่า “ของดีอะไร?”
“อาหาร! อาหารตั้งเยอะ…”
งูตอบทันควัน พลางมั่นใจว่าซูหยางต้องสนใจแน่ “ข้าอุตส่าห์สะสมไว้เอง เตรียมกินให้อยู่ได้จนถึงฤดูหนาว
แค่เจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะพาไปหาอาหารพวกนั้น”
อาหารที่กินได้จนถึงฤดูหนาว สำหรับงูก็นับเป็นของดีจริง ๆ…
แต่เนื้อที่งูกิน จะเป็นเนื้อดีอะไรได้ล่ะ?
ให้ตายสิ! คงไม่ใช่เนื้อหนูหรอกนะ?
แหวะ…
ซูหยางทำหน้าเหม็นเบื่อ แล้วปฏิเสธว่า “ช่างเถอะ ข้าต้มเจ้าเป็นน้ำแกงดีกว่า
เจ้าเองก็เป็นเนื้อเหมือนกัน ต้องบำรุงได้ดีกว่าเนื้อหนูพวกนั้นแน่”
พูดจบ เขาก็ยกกระสอบงูขึ้นมา…
แค่เหวี่ยงแรง ๆ ทีเดียว งูในถุงก็ตายแน่
“อย่า! อย่านะ…”
งูส่งเสียงหวาดกลัว ก่อนรีบร้องว่า “ข้ายังมีของดีอย่างอื่นอีก เจ้าต้องชอบแน่”
เพื่อให้รอดชีวิต มันถึงกับยอมลดตัวอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร…
“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น ข้าล้อเล่นน่ะ”
ซูหยางลดมือลง ปลอบมันคำหนึ่งแล้วเร่งถามว่า “ว่ามาสิ ของดีอะไร?”
ถ้าสื่อสารกันไม่ได้ เขาคงฆ่างูตัวนี้ไปแล้ว…
อย่างไรเสียมันก็ฆ่าร่างเดิม นับเป็นศัตรูที่มีความแค้นถึงชีวิต…
แต่ในเมื่อคุยกันรู้เรื่อง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะได้อะไรจากเจ้าตัวนี้บ้าง
“ที่จริงข้าก็ไม่แน่ใจว่าเป็นของดีหรือเปล่า แต่ข้าเคยเห็นสัตว์สองขาเก็บมัน แล้วดูดีใจมาก…”
น้ำเสียงของงูเต็มไปด้วยความประหม่า มันพูดอย่างระมัดระวังว่า “ในเมื่อพวกนั้นยิ้มดีใจกันขนาดนั้น ข้าคิดว่าสำหรับพวกสัตว์สองขาอย่างเจ้า มันน่าจะเป็นของดีใช่ไหม?”
พอได้ยินเช่นนี้ ซูหยางก็อดครุ่นคิดไม่ได้…
มีคนไปเก็บ แถมเก็บได้แล้วยังดีใจมาก…
ส่วนใหญ่คงเป็นสมุนไพร และน่าจะเป็นสมุนไพรที่มีราคาสูงมากด้วย
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันก็นับเป็นของดี…
คิดได้ดังนั้น ซูหยางก็รีบถามว่า “ลองบอกมาสิ เจ้าสิ่งนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร?”
“ของดีนั่นขึ้นอยู่ตามหน้าผาในป่าลึก แล้วก็ในซอกหิน
อ้อ ต้นไม้ที่ลำต้นใหญ่กว่าพี่งูเหลือมของข้าก็มีของแบบนี้ขึ้นเหมือนกัน…”
พอรู้ว่าซูหยางอาจสนใจ งูก็รีบอธิบายอย่างเต็มที่
รูปร่างเป็นทรงกระบอกหรือแบนกลม คล้ายงูไผ่อย่างพวกมันที่มีปล้องมากมาย…
“พอแล้ว! ข้ารู้แล้วว่าเจ้าหมายถึงอะไร…”
ซูหยางเอ่ยขัดขึ้นกะทันหัน
พอได้ยินถึงตรงนี้ เขาก็เดาออกแล้วว่าของดีที่ว่าคืออะไร
กล้วยไม้หินป่า อีกหลายสิบปีให้หลังมีราคาอย่างน้อยหลายพันถึงหมื่นหยวนต่อครึ่งกิโลกรัม…
แม้แต่ในยุค 80 ตอนนี้ ราคาก็ยังสูงถึงหลายร้อยหยวนต่อครึ่งกิโลกรัม
ถ้าเขาหามาได้แล้วเอาไปขายต่อ ก็จะช่วยให้ที่บ้านมีอาหารการกินดีขึ้น
「ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับคำร้องขอจากงูพิษคิ้วดำ เครื่องแปลภาษาอสูรปลุกฟังก์ชันช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
ภารกิจปัจจุบัน: ช่วยงูพิษคิ้วดำและนำกล้วยไม้หินป่ามาให้ได้
รางวัลภารกิจ: เพิ่มความแข็งแกร่งของเอว เพิ่มแรงดีด เพิ่มแต้มเสริมพลังสัตว์เลี้ยง 1 แต้ม」
“เครื่องแปลภาษาอสูร? ของสิ่งนี้เป็นของวิเศษติดตัวของเราจริง ๆ ด้วย
ยังมีฟังก์ชันช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แล้วก็มีรางวัลอีกเหรอ?”
“เป็นยังไงบ้าง นั่นเป็นของดีหรือเปล่า?” งูในกระสอบถามขึ้นอีกครั้งอย่างร้อนใจ
“ของดีอะไร? ก็แค่สมุนไพรธรรมดา”
ซูหยางได้สติ จึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจแล้วพูดว่า “ข้าไม่ใช่หมอ จะเอาเจ้าสิ่งนั้นไปทำอะไร?”
“สัตว์สองขา! เจ้าหลอกงู…”
งูในกระสอบส่งเสียงขู่ประท้วงขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
“เมื่อครู่ข้ารู้สึกได้ชัด ๆ ว่าอารมณ์เจ้าผิดปกติ
ลมหายใจเจ้าหนักขึ้นด้วย เจ้าสนใจสิ่งที่ข้าพูดมากใช่ไหมล่ะ?”
เฮ้! งูตัวนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ…
มันยังสังเกตความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเขาได้ด้วยหรือ?