“ก็ได้! ในเมื่อถูกจับได้แล้ว งั้นฉันก็ไม่เสแสร้งแล้ว”
เมื่อรู้ว่างูตรงหน้าไม่ธรรมดา เขาก็หลอกมันไม่ได้เลย...
ซูหยางจึงเลิกเสแสร้ง แล้วสารภาพตรง ๆ ว่า “น้องงู พูดกันตามตรงนะ ของที่เจ้าพูดถึงเป็นสมุนไพรจริง ๆ สำหรับมนุษย์อย่างพวกเรามันมีค่าอยู่บ้าง
ถ้าเจ้าพาข้าไปหาได้ เรื่องระหว่างเราก็ถือว่าหายกัน...”
งูตัวนี้ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องตายจริง แต่ฆ่ามันไปก็ไม่มีประโยชน์
ต่อให้เอามาตุ๋น ซูหยางก็ยังทำใจอ้าปากกินไม่ลง...
อย่างไรเสียมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สื่อสารกันรู้เรื่อง แถมเสียงยังเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อีกด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังมีภารกิจจากระบบ ต้องทำข้อตกลงกับมันให้สำเร็จอีกครั้ง
“จริงเหรอ?”
งูในกระสอบส่งเสียงดีใจขึ้นมา แต่ก็ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่า “เจ้าสองขา จะปล่อยข้าไปจริง ๆ เหรอ?”
“แน่นอน! มนุษย์อย่างพวกเรารักษาคำพูดที่สุดแล้ว
ขอแค่เจ้าพาข้าไปหาของนั่น แล้วรับปากว่าจะไม่กัดใครอีก” ซูหยางพยักหน้า พลางพูดหน้าตาเฉยอย่างไร้ยางอาย
“ได้! ข้าเชื่อเจ้า...”
น้องงูตอบรับอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะพูดต่อว่า “ปล่อยข้าออกไปสิ ข้าจะพาเจ้าไปหา”
“ที่นี่เนี่ยนะ? จากตรงนี้ยังต้องเดินอีกตั้งไกลกว่าจะถึงเขา...”
ซูหยางส่ายหน้า ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสงไห่เยี่ยนดังมาจากด้านหลัง
“หยางหยาง! ทำอะไรอยู่ตรงนั้น?”
“ปะ...เปล่า ไม่ได้ทำอะไร”
ซูหยางตัวแข็งทื่อ รีบลุกขึ้นหันกลับไปมอง
เห็นสงไห่เยี่ยนกับคนอื่น ๆ ยืนจ้องเขาอยู่ตรงประตู สีหน้าดูแปลก ๆ...
สงไห่เยี่ยนมองอย่างสงสัยแล้วถามว่า “ทำไมฉันเห็นเธอเหมือนกำลังคุยกับกระสอบอยู่ล่ะ?”
“เปล่าสักหน่อย! ผมแค่พูดกับตัวเอง...”
ซูหยางรีบส่ายหน้าแล้วพูดว่า “พี่รีบไปทำกับข้าวเถอะ ผมหิวแล้ว”
“เด็กคนนี้นี่ ทำไมอยู่ ๆ ก็ทำตัวพิลึก...”
สงไห่เยี่ยนรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรต่อ ก่อนจะสั่งหวังโย่วเวยว่า “ตัวซวย ไปทำกับข้าว เสร็จแล้วเอาไปส่งที่นา”
ยังมีงานในนาให้ทำอีก เธอจึงใช้หวังโย่วเวยไปทำกับข้าวในครัว
ซูเฉียงหันมามอง “น้องเล็ก จะลงนาไปช่วยพวกเราทำงานไหม?”
“คราวหน้า! คราวหน้าต้องไปแน่...” ซูหยางยิ้มกลบเกลื่อน เขาไม่ไปหรอก
ดูท่าน้องเล็กยังไม่เปลี่ยนไปเลย...
ซูเฉียงถอนหายใจ แล้วไปทำงานในนากับพี่รองและสงไห่เยี่ยน
“หยางหยาง ถ้าเหนื่อยก็กลับไปพักบนเตียงนะ
เดี๋ยวพอ...เมียเธอทำกับข้าวเสร็จแล้ว ค่อยกินก่อนเลย”
“ได้!”
ซูหยางรีบรับคำ รอจนทุกคนเดินจากไปแล้วจึงยกกระสอบใส่หนังงูขึ้นมา
“โอ๊ย! เขย่าจนงูจะตายอยู่แล้ว...”
“หุบปาก!”
ซูหยางดุเสียงหนึ่ง กลัวคนอื่นจะได้ยินเสียงงูพูด
“โย่วเวย! ฉันออกไปเดินเล่นหน่อยนะ...”
เขาตะโกนบอกไปทางครัว แล้ววิ่งออกจากบ้านโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
“เจ้าสองขา! จะพาข้าไปไหน?
อย่าบอกนะว่าจะฆ่าข้า? เจ้าไม่อยากได้สมบัติแล้วหรือ?”
งูในกระสอบร้องถามไม่หยุด ฟังจากเสียงแล้วดูเหมือนมันจะกลัวจริง ๆ...
แต่เสียงเล็ก ๆ น่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงนั่นทำเอาหัวใจซูหยางแทบละลาย
เสียงน่ารักขนาดนี้ ใครจะคิดว่าออกมาจากงูกันล่ะ?
เขาอธิบายว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก
แค่จากตรงนี้ถึงเขายังอีกไกล ข้าจะพาเจ้าขึ้นเขาแล้วค่อยปล่อย”
“งั้นก็เดินเบา ๆ หน่อย เขย่าจนข้าจะตายแล้ว...”
“รู้แล้วน่า!”
ซูหยางตอบปัด ๆ แต่การเคลื่อนไหวมือก็ไม่ได้เบาลงสักเท่าไร...
ระหว่างทางเขาเจอชาวบ้านหลายคน พอเห็นเขา ทุกคนก็ทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะรีบหลบไปไกล ๆ
เขาเป็นจอมวายร้ายประจำหมู่บ้านที่ขี้เกียจสันหลังยาวที่สุด เห็นบ้านไหนมีของดี ๆ ก็กล้าแย่งกล้าขโมย
แถมยังมีสงไห่เยี่ยน ภรรยาปากจัดผู้ดุดันคอยหนุนหลัง ทำให้ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าไปหาเรื่องซูหยาง
ถึงจะไม่กล้าหาเรื่อง แต่ความดูแคลนและรังเกียจในสายตาคนพวกนั้นก็ปิดไม่มิด
แต่เมื่อวานยังลือกันว่าเขาสิ้นใจไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้อีก?
ซูหยางไม่สนใจพวกเขา อย่างไรเสียเจ้าของร่างเดิมก็ทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมายจริง ๆ...
เมื่อเดินมาถึงท้ายหมู่บ้าน เขาก็เห็นต้าหวงกำลังปีนขึ้นคร่อมสุนัขตัวเมียที่ตัวเล็กกว่ามันอยู่สองรอบ
“อาฮวา! อดทนอีกนิดนะ
ถ้าได้เป็นเมียของพี่เปียว ต่อไปกินขี้ก็ได้กินขี้ร้อน ๆ”
“ต้าหวง!!”
พอซูหยางตะโกนดุ ต้าหวงที่กำลังจะรุกเข้าหาก็สะดุ้งโหยง
อาฮวาที่อยู่ข้างใต้หลุดจากพันธนาการทันที แล้วเห่าหอนวิ่งหนีไปไกล
“อาฮวา! กลับมาก่อน!
กลับมาเถอะ ถ้าไม่มีเจ้าแล้วพี่เปียวจะอยู่ยังไง?”
ต้าหวงร้องคร่ำครวญ ก่อนจะหันมามองซูหยางด้วยสายตาตัดพ้อ
“ต้าหวง! ถ้ายังไม่รีบมานี่ ฉันจะตอนแกซะ ต่อไปแกกับอาฮวาจะได้เป็นพี่น้องกันตลอดไป เข้าใจไหม?”
“นายท่านน้อย! ข้ามาแล้ว...”
แววตาต้าหวงแจ่มใสขึ้นมาทันที มันร้องตอบแล้ววิ่งมาหาซูหยาง
“นายท่านน้อย มีอะไรให้รับใช้หรือ?”
“ฉันจะขึ้นเขากับน้องงู ไปหาสมุนไพรสักหน่อย...”
ซูหยางลูบหัวต้าหวงแล้วพูดว่า “ช่วยเฝ้ามันไว้หน่อย อย่าให้มันฉวยโอกาสหนีไปตอนที่พวกเราเผลอ”
พอสิ้นเสียง กระสอบหนังงูก็เริ่มสั่นอย่างแรงทันที
“เจ้าสองขา! เจ้าไม่ไว้ใจข้า...”
“เจ้ากัดข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว จะให้ข้าเชื่อใจง่าย ๆ ได้ยังไง?”
ซูหยางพยักหน้าแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “พาข้าไปหาสมุนไพรนั่นได้ ข้าถึงจะเชื่อเจ้า”
“เจ้าสองขา! อย่าผูกใจเจ็บนักสิ...”
น้องงูร้องอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปหาของนั่นแน่นอน
แต่เจ้าก็ต้องรักษาคำพูดด้วย พอได้ของแล้วก็ปล่อยข้าไป”
“แน่นอน! มนุษย์อย่างพวกเราซื่อสัตย์ที่สุด...”
ซูหยางพูดคำที่ขัดกับใจตัวเองอีกครั้ง แล้วเสริมเข้าไปอีกประโยคว่า “วันหน้าถ้ามีโอกาส เราอาจร่วมมือกันได้ ข้าเอาอาหารมาให้เจ้าได้”
พูดคุยกันไปได้ไม่นาน คนหนึ่ง สุนัขหนึ่งตัว กับงูหนึ่งตัวก็ขึ้นมาถึงบนเขา
ซูหยางวางกระสอบลงบนพื้น แล้วค่อย ๆ คลายเชือกตรงปากกระสอบ
“น้องงู ตอนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าออกมาแล้ว ห้ามหนี ห้ามโจมตีพวกเรา เข้าใจไหม?”
“วางใจเถอะ! ข้าสาบาน...”
ได้ยินคำรับรองแล้ว ซูหยางจึงค่อย ๆ เปิดปากกระสอบ...
เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาในพริบตา แล้วมุดหายเข้าไปในพงหญ้าข้าง ๆ
เอ่อ...
บรรยากาศราวกับหยุดนิ่ง สีหน้าของซูหยางเองก็แข็งค้าง
เขาหันไปสบตากับต้าหวง สุนัขตัวนั้นก็ทำหน้าเหวอไม่แพ้กัน
ทั้งคู่คงนึกไม่ถึงว่างูตัวนั้นจะรับปากอย่างง่ายดาย พอเปิดปากกระสอบปุ๊บก็หนีหายไปทันที
สมกับเป็นยุคนี้จริง ๆ แม้แต่สัตว์ก็ยังหลอกคนได้...
ซูหยางได้สติ แล้วตบหัวต้าหวงไปหนึ่งที
“ต้าหวง! ยืนเหม่ออะไรอยู่?
ไม่ได้บอกให้เฝ้ามันไว้หรือ? งูไปไหนแล้ว?”
“นายท่านน้อย! จะมาโทษข้าได้ยังไง?”
ต้าหวงรีบประท้วงแล้วร้องว่า “ท่านก็ไม่ได้สั่งให้ข้าจับมันไว้นี่นา”
ซูหยางพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าตอนนี้โยนความผิดให้ใครก็ไม่มีประโยชน์...
โทษตัวเองเถอะที่ดันไปเชื่องูที่กัดคนเข้า...
สัตว์เลือดเย็นอย่างงูจะรักษาคำพูดได้อย่างไรกัน?
“นี่! เจ้าสองขา...”
ขณะที่ซูหยางกำลังจะพาต้าหวงลงเขา เสียงน้องงูก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง
เขาหันกลับไปมองอย่างประหลาดใจ แล้วเห็นน้องงูโผล่หัวออกมาจากกองฟาง
“เจ้าสองขา ทำไมไม่ตามมา?
พวกเจ้าจะไปไหนกัน ไม่เอาสมบัตินั่นแล้วหรือ?”
เอาล่ะ ข้ายอมรับว่าตัวเองคิดตื้นเขินไปหน่อย...
“เอาสิ! แน่นอนว่าต้องเอา...”
ซูหยางไม่มัวอึ้งอีก รีบพยักหน้าตอบว่า “แต่เจ้าต้องไปช้า ๆ หน่อย ข้าไม่ได้ว่องไวขนาดนั้น”
“ได้! รีบตามข้ามา...”
น้องงูตอบรับอย่างยินดี แล้วเลื้อยนำทางต่อไป
ซูหยางรีบตามไป พลางหันไปกำชับต้าหวงว่า “จำไว้นะ คราวนี้ห้ามปล่อยให้มันหนีไปอีก”
เขายอมรับว่าตัวเองคิดตื้นเขินไปหน่อย แต่ระวังงูไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย...
ก่อนจะหาเดนโดรเบียมป่าพบจริง ๆ ก็ยังต้องระแวดระวังเอาไว้
ไม่นาน คนหนึ่งกับสุนัขหนึ่งตัวก็ตามน้องงูผ่านพงหญ้าหลายหย่อม จนมาถึงข้างผาหินแห่งหนึ่ง