บนเรือน้อยลำหนึ่งซึ่งล่องลอยอยู่กลางลำน้ำ จ้าวซีพิษกำเริบ
นางกุมอก คุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น
“เอายามาให้ข้า เอายามาให้ข้า...” นางคว้าขากางเกงของชายชุดดำตรงหน้าไว้ เสียงแหบพร่าจนแทบสิ้นแรง
ยาที่องค์ชายหกให้นางกิน สมแล้วที่เป็นยาพิษร้ายแรง
เดิมทียังเหลืออีกสี่วันกว่าจะถึงวันที่พิษกำเริบเต็มที่ แต่ตั้งแต่สองวันก่อนนางก็ปวดจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ความรู้สึกนี้ราวกับมีคนบีบหัวใจอย่างแรง ทั้งร่างพลอยเจ็บปวดไปด้วย!
ชายชุดดำผู้มีนามว่าเจี่ยวอิง เป็นคนสนิทที่องค์ชายหกส่งมาซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองหลวงของแคว้นต้าเยียน
เขาจ้องมองอาการของจ้าวซีอย่างเย็นชา น้ำเสียงยิ่งเย็นเยียบกว่า
“เจ้าลืมคำพูดขององค์ชายลำดับหกไปหมดแล้วหรือ หากทุกเดือนเจ้าไม่อาจส่งข่าวกรองที่เป็นประโยชน์มาให้ ก็จะไม่ได้รับยาถอนพิษ เช่นนั้นก็ตายไปเสียเถิด!”
“ข้ามีข่าวกรอง ข้ามี!” จ้าวซีฝืนเงยหน้าขึ้น บนหน้าผากชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นวาววับเพราะความเจ็บปวด “สวี่จิ้งหยางกำลังเกณฑ์ทหารและจัดหาม้า ขยายกำลังทหารหญิง ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่องค์ชายลำดับหกจะแทรกคนของตนเข้าไปในค่ายทหารของแคว้นต้าเยียน!”
เจี่ยวอิงหรี่ตาลง
“แม่ทัพใหญ่เสินเช่อมิใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ”
“นางไม่ได้เกณฑ์ทหารด้วยตนเอง แต่ให้ทหารหญิงห้าคนใต้บังคับบัญชาจัดการ อึก...” จ้าวซียังพูดไม่ทันจบ ก็ส่งเสียงครางอู้อี้
เจ็บเหลือเกิน ศีรษะก็เริ่มปวดตามไปด้วย นางแทบอยากโขกศีรษะลงกับพื้นแรง ๆ เพื่อบรรเทาความทรมาน
จ้าวซีฝืนทนความเจ็บปวดแล้วกล่าวว่า “ในบรรดาทหารหญิงห้าคนใต้บังคับบัญชาของสวี่จิ้งหยาง มู่เตาหลอกง่ายที่สุด นางไม่มีความรู้มากนัก ขอเพียงแสดงท่าทีซื่อสัตย์จริงใจ นางก็จะเลือกเจ้า หากไม่เชื่อ พวกท่านก็ลองจัดการสักครั้งดูได้!”
เจี่ยวอิงจ้องนาง ครู่หนึ่งจึงครุ่นคิด แล้วโยนยาลูกกลอนสีน้ำตาลลงบนพื้น
จ้าวซีรีบคว้าขึ้นมาใส่ปาก กลืนลงไปโดยไม่แม้แต่จะเคี้ยว