ยามราตรีลึกสงัด
สวี่จิ้งหยางส่งกัวหรงและเสวียนหมิง อาจารย์ทั้งสองท่านจนลับตา แล้วจึงกล่าวลากับญาติพี่น้องในเรือนใหญ่และเรือนสาม
ทุกคนต่างอยากปลอบโยนนาง ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มเอ่ยจากตรงไหน
แท้จริงแล้ว บาดแผลบางอย่างที่นางคิดว่าสมานจนตกสะเก็ดไปแล้ว สำหรับครอบครัวที่รักและห่วงใยนาง กลับยังเป็นแผลสดที่เลือดไหลซิบ ชวนให้เจ็บปวดใจ
แต่ความจริงคือ เมื่อนางได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง สวี่จิ้งหยางก็วางอดีตทั้งหมดลงได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
นางไม่อยากแบกรับความแค้นใช้ชีวิตอีกต่อไป เพราะคนที่สมควรตายล้วนตายไปหมดแล้ว จากนี้ไป นางจะสร้างประวัติศาสตร์ของตนเอง
ภายในจวนองค์หญิง มีแสงไฟส่องระยิบระยับอยู่ประปราย
จวนเจาอู่ของนางยังอยู่ระหว่างการบูรณะ ดังนั้นนางจึงยังพักอยู่ในจวนองค์หญิงไปก่อน
สวี่จิ้งหยางแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ปล่อยให้ระลอกน้ำอุ่นโอบล้อมร่าง
หยดน้ำเกาะพราวบนคิ้วตาอันเย็นชาเปี่ยมความองอาจ ยิ่งขับให้โครงร่างของนางดูสูงโปร่ง ผอมเพรียวราวหยกและไผ่
สวี่จิ้งหยางทบทวนเป้าหมายของตน
แรกเริ่ม นางปรารถนาจะได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหญิง บัดนี้ก็สมปรารถนาแล้ว
แต่ตำแหน่งเจาอู่อ๋องนี้ เป็นเพียงผลจากการต่อรองกับฝ่าบาทเท่านั้น ไม่แน่ว่าจะนั่งได้อย่างมั่นคง
สวี่จิ้งหยางคาดเดาว่า ที่ฝ่าบาททรงเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันและเชิดชูนางนั้น ต่อไปคงจะทรงใช้ประโยชน์จากนางเพื่อคานอำนาจองค์หญิงใหญ่เสียมากกว่า
เช่นนั้น เป้าหมายต่อไปของสวี่จิ้งหยางก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
จัดการเรื่องจ้าวซีให้เรียบร้อย แล้วค่อยจัดการองค์รัชทายาทกับองค์หญิงใหญ่ พร้อมกับฝึกฝนกองทหารหญิงของตนเอง