สวี่จิ้งหยางรีบประสานมือคารวะ ก้มตาลงกล่าวว่า “ฝ่าบาท ข้าน้อยมิได้คิดเช่นนั้นเลย ท่านอ๋องหนิงทรงมีฐานะสูงส่ง ทั้งความสามารถและคุณธรรมล้วนโดดเด่น เป็นข้าน้อยที่ต่ำต้อยเกินไป เกรงว่าจะไม่คู่ควรกับฝ่าบาท”
รอยยิ้มอ่อนโยนบนพระพักตร์ฝ่าบาทจางลงเล็กน้อย แปรเปลี่ยนเป็นสายตาพินิจที่คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“โอ้? อย่างนั้นก็ไม่ได้ อย่างนี้ก็ไม่ได้ เจาอู่อ๋อง หรือว่า...เจ้าดูแคลนเย่เอ๋อร์ของเราจริง ๆ?”
บรรยากาศพลันอึมครึมขึ้นชั่วขณะ
“พระบิดา” เซียวเหอเย่เอ่ยขึ้นอย่างเหมาะเจาะ น้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจาอู่อ๋อง กระหม่อมเห็นว่าบัดนี้ชายแดนยังไม่สงบ ราชสำนักเพิ่งตั้งมั่น ยังห่างไกลจากเวลาที่จะคิดเรื่องสร้างครอบครัว จึงไม่เคยคิดถึงเรื่องสมรสพ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่าบาททอดพระเนตรมาทางเขา “เจ้าอายุมากแล้ว อ๋องผิงสร้างครอบครัวไปนานแล้ว ในฐานะพี่ชาย เจ้าจะครองตัวเป็นโสดเช่นนี้ไปตลอดได้อย่างไร?”
“องค์รัชทายาทที่ถูกปลดสิ้นแล้ว เรารู้สึกผิดต่อฮองเฮาองค์ก่อน หากเรื่องของเจ้า เรายังไม่ใส่ใจอีก วันหน้าเมื่อลงปรโลก จะให้เราไปชี้แจงกับไทเฮาอย่างไร?”
พระองค์เปลี่ยนกระแสรับสั่ง น้ำเสียงเจือความอาลัยและอ่อนล้าขึ้นมา ราวกับบิดาสามัญชนผู้หนึ่ง “เราผ่านโรคร้ายครั้งนี้มาแล้ว หลายเรื่องก็ปล่อยวางได้มาก”
“บัดนี้ เราเพียงหวังว่าพวกเจ้าพี่น้องที่เหลืออยู่จะราบรื่นปลอดภัย หากได้เห็นเย่เอ๋อร์สร้างครอบครัว ได้เห็นอ๋องผิงกับหมิงเยว่สืบทอดวงศ์ตระกูลให้ราชวงศ์ เราก็ไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอีก ถึงเวลานั้นก็จะได้พักผ่อนในบั้นปลายอย่างสบายใจ แล้ววางภาระหนักอึ้งนี้...”
พระองค์ยังตรัสไม่ทันจบก็ไอขึ้นมา
แน่นอนว่า พระองค์ไม่ได้ตรัสชัดว่าจะมอบราชบัลลังก์ให้ผู้ใด
แต่คำใบ้นั้นชัดเจนพอ ความหมายประหนึ่งว่าหากเซียวเหอเย่แต่งงาน พระองค์ก็จะสละอำนาจและลงจากบัลลังก์